การกลับบ้านก่อนค่ำ : หน้า 29/128

จะเห็นตัวมัน เมื่อมันพบคู่แล้วก็พากันบิน กลับรัง นกพวกนี้จะทำอาการเช่นนี้ตอน เย็น ก่อนค่ำเสมอ แม่กับพ่อจึงนึกเสมอว่า สัตว์ทุกตัวในโลกนี้ ยกเว้นสัตว์ที่จำเป็นต้อง หากินตอนกลางคืน มันจะเริ่มกลับรังของมัน ก่อนพระอาทิตย์ตกดินเสมอ เพื่อไม่ให้หลง ทาง และมันมีลูกน้อย ๆ ที่รออยู่ ดังนั้นไม่ว่า ค่ำมืดแค่ไหนเราก็กลับก่อนค่ำ เพราะพ่อและ แม่รักลูกมากกว่าความสนุกส่วนตนรักมาก กว่ารักตนเอง บางครั้งที่พ่อและแม่จำเป็น จะต้องไปงานเลี้ยงที่เราปฏิเสธไม่ได้ เราจะนัด กันมาพบที่บ้านก่อน เพื่อกอดลูกและน้อง ๆ สักครั้ง หอมอีกที ก่อนที่จะไปธุระกันต่อ เรา ทำเช่นนี้เพื่อเป็นการเตือนสติ เตือนใจ หรือกัน ไว้ก่อนว่า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราทั้งสอง ได้ร่ำลาลูก ได้โอบกอด ได้หอมลูกแล้ว แต่ เหตุการณ์บางอย่างที่เกิดขึ้นเมื่ออาทิตย์ที่ แล้ว ทำให้แม่ไม่ไว้ใจในความเที่ยงแท้มั่น คงของความสุขในชีวิตที่มีอยู่ในครอบครัวอีก ต่อไป เขียนถึงตรงนี้แล้ว แม่คิดว่าถ้าพ่อแอบ มาอ่าน คงจะดูแม่ว่ามีอาการวิตกจริต คงจะ ปลอบให้ทำใจไว้ครึ่งหนึ่ง อย่ากลัวมากจน หมดความสุข แต่ก็คงไม่เสียหายไม่ใช่หรือ ลูก ที่แม่จะเตรียมแนวทางชีวิตให้ลูกและน้อง ทั้งสอง ลูกคงจำได้ วันจันทร์สัปดาห์ที่แล้วแม่ กลับบ้านค่ำ ซึ่งผิดปกติวิสัยของแม่ วันนั้นแม่ ไม่สบายมีอาการเวียนหัวตั้งแต่เช้าเหมือนจะ เป็นลม แต่ก็คิดว่าเป็นอาการธรรมดาของคนมี อายุเข้าวัย ๔๐ ปี ที่ไม่น่าวิตกอะไร แม่เพียง แต่ช่วยตัวเองหายาดมยาหอมกินไปตามเรื่อง แต่ก็ไม่ดีขึ้น จนแม่ต้องเอาใจแนบไว้กับ ศูนย์ กลางกายของกายภายใน แต่ก็ทำได้เป็น พัก ๆ แม่เขียนเช่นนี้ลูกคงไม่ว่า แต่ถ้าน้อง อ่านอาจจะไม่เข้าใจว่าศูนย์กลางกายอะไร ของแม่ ครูที่โรงเรียนไม่เคยเห็นสอนเรื่องนี้ เลย สอนแต่ว่าคนมีหัวใจเต้นตุบๆ อยู่ซ้ายมือ มีกระเพาะ มีไส้อยู่ในท้อง แล้วจะมีศูนย์กลาง กายในคนได้อย่างไร ถ้าเป็นน้องชายจอมซน มกราคม ๒๕๓๑ ของลูก เขาคงจะบอกว่า แม่นี่....ตลกน่าดู ต่าง ๆ ที่แม่เห็น หมุนติ้วเหมือนลูกข่าง แม่เสีย น้องคงจะถามว่า เหมือนศูนย์หนังสือที่ มีอยู่ในโรงเรียนเขาไหม ลูกช่วยอธิบาย ให้น้องฟังนะลูกนะ ตามวิธีง่าย ๆ ที่หลวงพ่อ ได้มีเมตตาสอนลูกถึงการทำสมาธิแบบง่าย ๆ ของเด็ก ๆ ที่พึงจะเข้าใจ ช่วยอธิบายให้น้องรู้ ด้วยว่า ทุกคนมีศูนย์กลางกาย และน้องก็ มีอยู่ในตัวของน้อง เวลาน้องกลืนน้ำ แข็งลงคอแล้วรู้สึกเย็นวาบ สิ้นสุดลงตรง ไหนในท้อง ให้นึกเป็นน้ำแข็งก้อนกลม ๆ เย็น ๆ ใส ๆ อยู่ในท้องตรงไหน ก็ตรงนั้น แหละที่แม่หมายถึง วันนั้นที่แม่ป่วย แม่พยายามจะทำ ใจลงสู่กลางกายภายในของแม่ เพื่อบรรเทา ความเวียนหัวที่กำลังกำเริบมากขึ้น แม่พยา ยามฝืนใจทำงานอยู่จนเย็น จึงกลับบ้าน ขณะที่ขับรถกลับบ้าน แม่เริ่มรู้สึกทั้งตัวและรถ โคลงเคลง มึนหัวมากขึ้น มีอาการตาลาย แทรกซ้อนเข้ามา วันนั้นรถติดมาก กว่าจะ ประคองทั้งคนทั้งรถมาถึงบ้านเกือบทุ่มพอดี ซึ่งลูก ๆ เข้าห้องนอนเตรียมตัวที่จะนอนกันอยู่ แล้ว แม่ต้องคลานขึ้นไปห้องนอนของแม่ ที่แม่ ใช้คำว่า คลาน เพราะอาการขณะนั้นเป็นเช่น นั้นจริง ๆ แม่มีความรู้สึกว่า ตัวเองและสิ่ง Kalyanamitra.org อาการทรงตัว เดินไม่ได้ แม่คลานขึ้นเตียงแม่ ซึ่งตอนนั้นลูกคงจำได้ ลูกและน้องทั้งสอง กำลังเล่นกันอยู่บนเตียงแม่ แม่จำได้ว่า ล้ม ตัวลงนอนแล้วรีบลุกขึ้นเพราะอาการมากขึ้น ลูกรีบวิ่งไปหยิบถังขยะมาให้แม่อาเจียน แม่ อาเจียนเสียจนไม่มีอะไรเหลือ แต่ลูกทั้งสาม ไม่ตกใจกลัวหรือตกตะลึง ตรงกันข้ามกลับเข้า มาช่วยดูแลแม่ น้องชายตัวน้อยของลูกเข้า มานวดขาแม่ เขาคงไม่รู้ว่าจะช่วยอะไรได้ น้องสาวตัวเล็กอายุแค่ ๗ เดือน คืบเข้ามาจับ ปลายนิ้วมือแม่ไว้เหมือนจะถามว่า แม่เป็น อะไร ความรู้สึกตอนนั้นแย่มากๆ นอนไม่ได้ ถ้านอนจะมีอาการเวียนหัวมาก หลับตาจะรู้ สึกเหมือนตัวเราเข้าไปอยู่ในถังกลม ๆ และถูก หมุนอย่างเร็วที่สุด จนตัวหมุนตามไปด้วย ถ้าลืมตา สิ่งที่เราเห็นจะเป็นภาพล้มและหมุน เป็นวงกลม จะมีอาการอยากอาเจียนตามมา ความรู้สึกตอนนั้นทรมานมาก มันไม่ใช่ความ เจ็บปวด แต่เป็นความทรมานที่แม่สุดจะทน แม่เริ่มระลึกถึงความตาย แม่ถามตัวเองว่า นี่เราเป็นอะไร อาการเช่นนี้บาดแผลตามร่าง กายไม่มี สาหัสไหมนี่ จะต้องไปโรงพยาบาล หรือจะพยายามให้มันหายเอง ถ้าจะไปโรง © ๒๔