การสอนธรรมะและมงคลชีวิต : หน้า 117/128

พ่อครูพยักหน้าหงัก ๆ ด้วยความพอใจ บุญกัญญา เอียงคอ ยิ้มเล็กน้อยอย่างขัดเขิน ระคนภูมิใจในความสามารถ ของตน เหลียวดูพี่ชาย เขาส่งยิ้มให้กำลังใจ เธอจึงพูดต่อ “แล้วยังต้องทำตัวให้มีความสามารถรอบรู้ คือ ต้องฉลาดรู้ ฉลาดทำ ฉลาดใช้ “ดีมาก ๆ” พ่อครูหัวเราะเสียงดัง บรรยากาศรอบข้าง ดูสว่างไสว “ต้องไม่ลืมที่จะทำความดีเบื้องต้นด้วยนะ ในสิ่ง ใกล้ตัวน่ะ ต้องทำกิจของตน ไม่ให้ย่อหย่อน ทำงานให้ ลุล่วงไปโดยพลัน” พ่อครูชี้แนะ “พ่อครูจ๊ะ มงคลที่ ๑๑ ให้บำรุงบิดามารดา พี่ปัญญา กับหนูไม่มีพ่อแม่นี่จ๊ะ” เด็กหญิงเอ่ยถามเสียงเศร้า “ครับ แต่ยังไม่รู้เข้าใจนัก" ปัญญาคุณตอบ “ที่ผ่านมานี้ก็เป็นเรื่องของการปรับปรุงชีวิตนะ เป็นสิ่งที่ เห็น ๆ กันอยู่นี่แหละ แต่ทำ ๆ ไป บางทีมันก็พลาดได้ ที่ไม่ * มันจะแตก พระพุทธองค์ก็เลยทรงบัญญัติมงคลชั้นสูงต่อ ไปให้ เกี่ยวกับการปรับปรุงใจโดยตรง เมื่อใจมันดีพอ แล้ว เข้าใจอะไร ๆ แจ่มแจ้ง จะได้มาคุมเราอีกที ให้รักษา ๑๙ มงคลก่อนให้มั่นคงไว้ได้ เรื่องมันยาวนะ ไว้ให้อยู่กัน พร้อม ๆ หน้าครูจะสอนเรื่องนี้ต่อไป อย่าเพิ่งเบื่อกันเสียก่อนล่ะ” พ่อครูผู้ใจดีกล่าวเพียงนั้น แล้วก็บ่นอะไรพิมพ์ ๆ จับใจความได้ว่า “สอน ๆ ไปชักจะวกเข้าเรื่องธรรมะธรรมโมไปหมด บางคนเข้าใจ บางคนไม่เข้าใจ ก็จะมาหาว่าคนแก่งมงาย “ก็ตายายที่เลี้ยงดูพวกเธอมา ก็มีคุณค่าเสมอผู้ให้ เฮ้อ! สุดแต่บุญวาสนาเถิดนะ ใครรับได้ก็รับ รับไม่ได้ก็มืดมน กำเนิดแล้ว แม้แม่อุ่นเรือนก็เหมือนกัน เคารพบูชา กตัญญู ต่อท่าน ปฏิบัติต่อท่านให้สมควรเกิด นับแต่จำความได้ รู้จักผู้คนในวงแวดล้อมของชีวิตแล้ว ปัญญาคุณ บุญกัญญา ก็ตระหนักในพระคุณของตายาย และ แม่อุ่นเรือนอยู่เปี่ยมล้นแล้ว แต่ในส่วนลึกของหัวใจเด็กทั้งสอง ก็ปรารถนาอย่างยิ่งที่จะมีพ่อ มีแม่เฉกเช่นเด็กอื่น ตายาย บอกว่า พ่อแม่ของเขาตายเสียตั้งแต่ลูกยังเล็ก ๆ ครั้นลูกหลาน รบเร้าให้เล่าเรื่องพ่อแม่ให้ฟัง ทั้งตาและยายจะดุและมักจะ เลี่ยงการพูดถึงผู้ให้กำเนิดทั้งสองของพี่น้องฝาแฝดอยู่เสมอ เด็กน้อยจึงไม่กล้ารบกวนใจท่านผู้สูงวัยอีก “ไหน ๆ ยังไม่จบ เมื่อทำความดีใกล้ตัวแล้ว ต้องทำ ความดีเพื่อสังคมด้วย ท่ายังไง พ่อปัญญาว่ามาชิ” สองพี่น้อง ตื่นจากภวังค์แห่งการคิดนึกถึงพ่อแม่ เมื่อพ่อครูโยงไปสู่ มงคลอื่น “เราทำได้ด้วยการบำเพ็ญทาน ประพฤติธรรม สงเคราะห์ญาติ และทำงานไม่มีโทษครับ” ปัญญาคุณจดจำได้แม่นยำ เพราะเป็นสิ่งที่ประพฤติ ปฏิบัติอยู่แล้ว เหตุเพราะตายายชอบทำบุญทำทาน หมั่นไปวัด ชักจูงคนในบ้านให้ถือศีล ฟังธรรมอยู่เป็นนิตย์ และวันดีคืนดี หลานทั้งสองก็จะถูกตามตัวไปรับการอบรมพิเศษ หากตายาย ไปวัดแล้วได้พบท่านสมภาร ท่านมักจะนำธรรมที่ท่านสมภาร สอนสั่งมาเล่าให้ฟังอีกต่อหนึ่งเสมอ “เก่ง ๆ ทั้งหมดนั้นก็ ๑๙ มงคลล่ะที่ครูสอนไป เอ ที่จริงมงคลอื่น ๆ ก็เคยพูด ๆ ให้ฟังบ้างแล้วนี่นะ ใช่ไหม” มกราคม ๒๕๑ กันต่อไป...” เย็นวันนั้น กว่าปัญญาคุณและบุญกัญญาจะกลับถึง บ้าน ความมืดก็คืบคลานเข้าครอบคลุมอาณาบริเวณโดย ทั่วแล้ว เด็กน้อยคิดถึงคำสอนของครู รอยยิ้มน้อย ๆ ปรากฏ ขึ้นที่มุมปาก การพบปะสนทนากับบัณฑิตด้วยความอ่อนน้อม ถ่อมตนนั้น จะได้ทั้งความรู้ ความคิด ประสบการณ์ และคุณความดีต่าง ๆ ของเขาเข้ามาเสริมคุณค่าชีวิตของ ตนให้ดีขึ้นด้วย ดังเช่นชีวิตของเด็กน้อยที่จากบ้านพ่อครู มา ชีวิตที่เบิกบาน มีความสุข มีปัญญาสว่างไสว ไปด้วยสัมมาทิฐิ อ่านต่อฉบับหน้า ดดด Kalyanamitra.org