การแบ่งส่วนบุญ : หน้า 87/128

มกราคม ๒๕๓๑ ตามจริง “อันนภาระ เราขอซื้อส่วนบุญที่เธอกระทำแล้ว วันนี้ด้วยเงิน ๑ กหาปณะ ๖ ท่านสุมนเศรษฐีเอ่ยปาก ขอซื้อส่วนบุญ “กระผมไม่ขายส่วนบุญหรอก ขอรับ” อันนภาระ ตอบปฏิเสธ ท่านสุมนเศรษฐี มีความประสงค์จะได้ส่วนบุญ นั้น แม้ว่าอันนภาระจะตอบปฏิเสธไม่ยอมขายส่วนบุญ ท่านก็พยายามพูดขอซื้อด้วยการเพิ่มราคาขึ้นไปโดย ลำดับ จาก ๒ กหาปณะขึ้นเรื่อยไปจนถึงพันกหาปณะ แต่อันนภาระก็ไม่ยอมขายให้ เมื่อท่านเศรษฐีเห็นว่า ไม่สามารถจะขอซื้อได้ จึงกล่าวว่า “อันนภาระเธอไม่ขายให้ก็ช่างเถิด แต่เธอจงรับ เงินพันหนึ่งนี้ของเราไว้ ถ้าเธอไม่ขาย ก็ขอแบ่งส่วนบุญ นั้นให้แก่เราบ้าง” “ท่านเศรษฐี ขอรับ กระผมยังไม่ทราบว่า จะแบ่ง ส่วนบุญให้แก่ท่านได้หรือไม่ การที่จักแบ่งได้หรือไม่ กระผมจะไปกราบเรียนถามพระอุปริฏฐปัจเจกพุทธเจ้า ก่อน” อันนภาระพูดแล้วก็รีบติดตามพระปัจเจกพุทธเจ้า ไป ครั้นพอไปทันแล้วจึงกราบเรียนถามว่า “ข้าแต่พระคุณเจ้า กระผมจะแบ่งส่วนบุญให้แก่ เศรษฐีผู้มาขอแบ่งได้หรือไม่ ขอรับ” “ส่วนบุญนั้นแบ่งได้ บุรุษผู้เจริญ” เมื่อพระ ปัจเจกพุทธเจ้ากล่าวดังนี้แล้ว ก็พูดอุปมาให้อันนภาระ ฟังว่า “มีประทีปดวงหนึ่ง จุดอยู่ในเรือนหลังหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ในหมู่บ้านอันมีอยู่ ๑๐๐ ตระกูล คนอื่น ๆ ต่างคนต่างก็นำเอาด้ามประทีปดวงอื่น ๆ มาจุดต่อ จากประทีปดวงที่จุดไว้ก่อนนั้น แสงประทีปดวงก่อน จะหมดไปหรือไม่หมดเล่า บุรุษ” ขอรับ" “ไม่หมดไปหรอก มีแต่จะยิ่งส่องแสงสว่างมากขึ้น “ข้ออุปมานี้ ฉันใด เมื่อบุคคลให้ส่วนบุญแก่ ผู้อื่น บุญนั้นก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นฉันนั้น” อันนภาระทราบความนั้นแล้ว จึงกราบลาพระ ปัจเจกพุทธเจ้ากลับมาหาท่านสุมนเศรษฐี บอกแบ่งส่วน บุญนั้นให้ ท่านสุมนเศรษฐี บอกว่า “เธอรับเงินพันกหาปณะนี้ไปเถิด” “ท่านเศรษฐี มิใช่กระผมขายบิณฑบาต แต่กระผม ให้ส่วนบุญแก่ท่านด้วยศรัทธาต่างหาก ขอรับ” อันนภาระ เรียนถึงเจตนาของตน “อันนภาระ เธอให้ส่วนบุญแก่เราด้วยศรัทธา แต่เราขอบูชาคุณความดีของเธอด้วยทรัพย์นี้ เธอจงรับ ทรัพย์พันกหาปณะนี้ไปเถิด” ท่านเศรษฐีพูดชักเหตุผล เพื่อให้อันนภาระรับทรัพย์จำนวนนี้ไป เหตุผลของท่านสุมนเศรษฐี กระทำให้อันนภาระ ยอมรับเงินจำนวนดังกล่าวนั้น ครั้นแล้วท่านสุมนเศรษฐีบอกอันนภาระว่า “ตั้งแต่บัดนี้ไป เธอไม่ต้องกระทำงานใด ๆ ทั้งสิ้น เธอต้องการสิ่งใด เราจะให้สิ่งนั้น เธอประสงค์จะได้อะไร จงให้คนมานำเอาไปตามชอบใจเถิด” อันคุณความดีที่บุคคลสร้างสมไว้แล้ว เมื่อมี โอกาสส่งผลดีให้ ก็ช่วยให้คนที่กำลังตกทุกข์ได้ยาก พ้นจากความลำบากได้ดังอันนภาระ หลักธรรมดามีอยู่ว่า ผลบุญที่ใส่บาตรพระ ปัจเจกพุทธเจ้าผู้ออกจากนิโรธสมาบัติใหม่และยัง ไม่ได้รับทานของใครเลย ย่อมบังเกิดผลดีปัจจุบัน ทันตาเห็น เพราะเมื่อท่านสุมนเศรษฐี พาอันนภาระไปเฝ้า พระเจ้ากรุงพาราณสีในวันนั้น พระเจ้ากรุงพาราณสี จึงทรงพอพระทัย ทรงทอดพระเนตรแต่อันนภาระผู้เดียว “ขอเดชะ เพราะเหตุไรพระองค์จึงทรงทอด พระเนตรอันนภาระผู้นี้มากนัก พระเจ้าข้า” ท่านเศรษฐี กราบทูลถามด้วยความสนใจยิ่ง “เหตุที่ข้าพเจ้าดูบุรุษผู้นี้มาก เพราะวันอื่น ๆ ข้าพเจ้า ไม่เคยเห็นเขา” - “บุรุษผู้นี้เป็นผู้สมควรทรงทอดพระเนตร พระ เจ้าข้า” “บุรุษผู้นี้มีคุณความดีอย่างไรหรือ ท่านเศรษฐี” พระราชาตรัสถามด้วยทรงสนพระทัย Kalyanamitra.org Ce ๘๓