การประชุมและการสนทนาเกี่ยวกับพุทธศาสนา : หน้า 37/118

ประวัติศาสตร์ท่านหนึ่ง ปัจจุบันหลังจากที่ เกษียณอายุแล้ว กลับมาทำงานอีกด้านหนึ่ง คือ อนาคตวิทยา เป็นหัวหน้า มีการจัด ประชุมหมุนเวียนกันตามบ้านของสมาชิก เพื่อ พูดคุยหาข้อสรุปของการแก้ไขปัญหาของโลก เมื่อกัสสปะและอาตมาไปถึง มีคน มารออยู่แล้ว ๗-๘ คน และค่อย ๆ ทยอยกัน มาเรื่อย ๆ อาตมาเป็นเพียงแขกรับเชิญ ไม่ได้ ตั้งใจที่จะมาพูดสิ่งหนึ่งสิ่งใด เพียงแค่อยาก จะมาดูว่าเขาประชุมอะไรกันเท่านั้น แต่ก็รู้สึก ประหลาดใจอย่างมากที่ท่านประธานของกลุ่ม เปิดการประชุมด้วยการถามปัญหาอาตมา เป็นคนแรกว่า “พุทธศาสนาจะขจัดปัญหา ของโลกได้อย่างไร” ดูจะเป็นคำถามที่ ใหญ่โตเสียจริง ๆ ตั้งแต่เริ่มเข้าวัดมา ครูบา อาจารย์ก็ไม่เคยสอนวิธีแก้ไขปัญหาของโลก สักที พระพุทธเจ้าทรงบัญญัติว่า กายยาววา กว้างศอก หนาคืบ นี้แหละคือ สิ่งที่เราควร ให้ความสนใจ มิใช่ กระโดดเข้าไปจัดการ กับปัญหาโน้นปัญหานี้ของคนทั้งโลก โดย ที่ไม่ดูตนเอง แทนที่จะแก้ปัญหา กลับ กลายเป็นการสร้างปัญหา การสนทนาถึง ปัญหาพวกนี้ดูจะเกิดประโยชน์น้อย เพราะ เรื่องยิ่งใหญ่โตเท่าใด ความสำเร็จในการ ปฏิบัติยิ่งน้อยลงมากเท่านั้น อาตมาเริ่มตอบปัญหา โดยการขอบคุณ ทุก ๆ ท่านซึ่งได้ให้เกียรติ นิมนต์อาตมา มายังที่ประชุมนี้ และขอบคุณสำหรับการให้ เกียรติที่ให้เป็นผู้ตอบปัญหาที่สำคัญเช่นนี้ และได้อธิบายหลักการในพระพุทธศาสนาว่า เน้นการปฏิบัติของแต่ละคนเพื่อความพ้นทุกข์ โดยให้แต่ละคนเพ่งมองดูความบกพร่องของ ตัวเอง และแก้ไขปรับปรุงให้ดีขึ้น โดยอาศัย ความสงบของจิต อันเกิดจากการฝึกสมาธิ อาตมาค่อนข้างประหลาดใจ เมื่อเห็น ปฏิกิริยาจากผู้ฟัง ซึ่งให้ความสนใจอย่าง มากกับอรรถาธิบายซึ่งเป็นแต่เพียงพื้นฐาน ของพระพุทธศาสนาเท่านั้น เหมือนกับเขาไม่ เคยได้ยินได้ฟังสิ่งเหล่านี้มาก่อน อาตมาเล่า กุมภาพันธ์ ๒๕๖๑ ถึงขบวนการของการฝึกสมาธิ เพื่อให้ จิตรวม และความสุขที่เกิดขึ้นภายในของ ผู้ปฏิบัติ ที่จะเอ่อท้นออกมาทางสีหน้าท่า ทาง ผิวพรรณ อากัปกิริยาที่สงบนุ่มนวล และส่งผลกระทบไปถึงผู้อยู่ใกล้ชิดเช่น สามี ภรรยา เพื่อนบ้าน เพื่อนร่วมงาน และในที่สุดสังคมในวงกว้าง การสร้าง สรรค์สันติสุขนี้ได้ต้องเริ่มจากการปฏิบัติ ของแต่ละคน ซึ่งผลนั้นจะเกิดขึ้นทันตา เห็น ผู้ปฏิบัติย่อมมีความสุขด้วยตนเอง และความสามารถอย่างอื่นเช่น สติปัญญา ความรู้สึกนึกคิดของเรา ย่อมเป็นไปเพื่อ ประโยชน์แก่โลกถ่ายเดียว ปัญหาของ โลกจะหมดไป เมื่อใจของตนบริสุทธิ์ ผู้เข้าร่วมประชุมดูจะคล้อยตามคำ อธิบายของอาตมา แต่ไม่ทุกคน ท่านศาสตรา จารย์นักอนาคตวิทยา ผู้เป็นประธานในที่ ประชุม ดูท่าทีจะไม่เห็นด้วย สีหน้ามิได้แสดง ความพอใจขึ้นมาแต่ประการใด ท่านถามขึ้น มาเกือบจะทันทีว่า จากประวัติศาสตร์ของ โลกนั้นไม่ปรากฏว่า ในครั้งใดที่มีบันทึกว่า ความบริสุทธิ์ของจิตนั้นมีอยู่จริง ในโลกที่เต็ม ไปด้วยการแข่งขันทางอาวุธนิวเคลียร์ที่มี อำนาจในการทำลายล้างสูงเช่นนี้ มนุษยชาติกำลังตกอยู่ใต้อันตรายจาก ภัยของสงครามนิวเคลียร์ จะมีหลักการอะไร มาจัดการกับปัญหานี้ อาดมา ได้ตอบว่า ตามปกติแล้ว บันทึกทางประวัติศาสตร์นั้น มีคนเขียนขึ้น เมื่อมีปัญหาอย่างใดอย่างหนึ่งเกิดขึ้น จึงมี คนบันทึกเหตุการณ์ต่าง ๆ เหล่านั้นไว้ จะเอา มาเป็นเครื่องตัดสินว่าความบริสุทธิ์ของจิตนั้น มีหรือไม่ ไม่ได้ เพราะเรื่องนี้เป็นการพิสูจน์ จากการทดลองปฏิบัติด้วยตนเอง นำมา ถ่ายทอดให้คนอื่นมิได้ หลักการแก้ปัญหานั้น พุทธศาสนาได้ระบุหลักการปฏิบัติของแต่ ละคน ถ้าไม่ปฏิบัติก็จะไม่เกิดประโยชน์ อย่างไร อาตมาถามเขากลับไปว่า ถ้าเกิด สงครามนิวเคลียร์ขึ้น จะเกิดอะไรขึ้น ค่าถามนี้ทำให้ท่านประธานเกือบจะ หัวเราะออกมา เพราะดูเป็นปัญหาที่โง่เขลา เขาจึงตอบด้วยท่าทางเหยียด ๆ ว่า “มนุษย์ ก็ตายกันหมดทั้งโลกนะ” อาตมาจึงตอบเขา ไปว่า “ในโลกนี้มีใครเล่าที่จะไม่ตาย ทุกคนต้องตายทั้งนั้น ไม่วันนี้ ก็พรุ่งนี้ สุดแต่ว่าช้าหรือเร็วเท่านั้น สงครามล้าง โลกนั้นเกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลา ทุกชีวิตมีเจ็บ มีแก่ มีตาย ถ้าเรามัวแต่มองโลกว่าจะ พินาศไปจากสงครามอย่างนั้นอย่างนี้ ใจเราก็จะไม่มีความสุข มีแต่ความกลัว ความกังวลอยู่ตลอดเวลา เวลาความทุกข์ ของตนเองเกิดขึ้น ก็ไม่รู้จักหาวิธีการ แก้ไข ใจวุ่นวายอย่างไม่มีที่สิ้นสุดจน วาระสุดท้าย สู้นั้นมาเริ่มปฏิบัติสมาธิด้วย ตัวเองมิได้ ความสงบภายในที่เกิดขึ้นนั้น ย่อมเป็นที่พึ่งได้ในทุกขณะ คำตอบนี้ ดูจะเป็นปรัชญาที่สูงเกินไป สำหรับศาสตราจารย์อาวุโสท่านนี้ ผู้ที่ไม่เคย มองปัญหาในแง่มุมนี้มาก่อน ท่านจึงเริ่ม สาธยาย หลักการ วิธีการอันยืดยาว ซึ่ง อาตมาและแม้กระทั่งคนอื่นที่ร่วมประชุมก็ จับสาระอะไรไม่ค่อยได้ พากันเอือมระอากับ ความซ้ำซากของคำพูดของนักอนาคตวิทยา ผู้อาวุโสท่านนั้น ในที่สุดอาตมาก็ขอตัวกลับ โดยบอกว่าต้องขอเวลาพักผ่อนเพื่อเตรียมตัว ไปพูดในวันรุ่งขึ้นและทิ้งท้ายไว้ว่า คำพูด ของอาตมาที่กล่าวไว้นี้ หวังว่าที่ประชุมคงจะ นำไปพิจารณา และนำมาสร้างประโยชน์ให้ แก่ตนเองบ้าง อาตมากลับเข้าไปนั่งรออยู่ในรถ หลังจาก ที่กล่าวอำลาทุก ๆ คนแล้วต้องคอยอยู่อีกนาน กว่ากัสสปะจะอำลาสมาชิกที่มาร่วมประชุม ทั้งหลายจนเสร็จ ดูจะเป็นประเพณีของบราซิล ที่ต้องร่ำลากันนาน ๆ ต้องโอบกันแล้ว กอด กันอีก หอมแก้มกันซ้ายที ขวาที ประคองกัน ไป ประคองกันมา กว่าจะสากันเสร็จ ก็เป็น ครึ่งค่อนชั่วโมง กัสสปะได้เล่าให้อาตมาฟังขณะที่ ๓๔ Kalyanamitra.org