การเปลี่ยนแปลงความคิดเกี่ยวกับธรรมะ : หน้า 64/118

เพื่อนใจ วัยหวาน โดย ด.ญ.สายสุนีย์ มีหวัง ม.๓/๒ โรงเรียนสระบุรีวิทยาคม อายุ ๑๔ ปี “ธรรมะ” เป็นเรื่องที่น่าเบื่อ หน่าย นี่เป็นความคิดที่มีอยู่ในใจ นานแล้ว น่าเบื่อก็ตรงที่ต้องมานั่ง พับเพียบพนมมือ เมื่อยก็เมื่อย ง่วงก็ ง่วง จากวันนั้น ภาพพจน์ของคำว่า “ธรรมะ” ในใจเราค่อย ๆ เปลี่ยนไป เปลี่ยนไปในแง่ดี เมื่อเห็นใบหน้า ของผู้คนที่อิ่มเอมไปด้วยความสุข จากการปฏิบัติธรรม ได้ฟังพุทธชาดก ซึ่งสนุกและแฝงไว้ด้วยแง่คิดดี ๆ จนวันหนึ่ง เราได้ฟังเรื่องของวัด พระธรรมกายจากอาจารย์ ดูมันจะเกิน ไปละกระมัง ตรงโน้นก็ดี อย่างนี้ก็ดี อะไร ๆ ก็ดีไปหมด เรามีความคิดว่า “ไม่มีอะไรที่มันจะดีไปหมด” คำพูดและการกระทำของอาจารย์ คงมาจากความเลื่อมใส ศรัทธา และ จากการที่ได้ไปพบมาด้วยตนเอง ที่ นั่นเป็นอย่างไรกันนะ เราเองก็อยาก ไปพบด้วยตนเองแล้วละสิ ถึงวันนี้ เราได้ไปที่วัดพระธรรม กายแล้ว รู้สึกตื่นเต้นอยู่ลึก ๆ ดีใจที่ มีคนชอบงานของเรา ดีใจที่ได้ไปในที่ ๆ เรายังไม่เคยไป การไปวัดพระธรรม กายในคราวนั้น ทำให้เราได้พบกับ ความจริงดังที่อาจารย์ได้เล่าให้ฟัง และ วัดแห่งนี้ต่างจากวัดพระธรรมกายใน จินตนาการของเรา คือ เราเคยคิดว่า จะมีแต่คนที่เงียบ ขรึม ไม่ค่อยพูดจา นั่ง ยืน แข็งราว กับท่อนไม้ ไม่มีชีวิตชีวา แต่...ความ ๖๒ C พระทีแท้จริง จริงที่เราได้พบด้วยตนเอง ไม่ใช่... คนที่นี่ก็เหมือนคนทั่วไป จะต่างกัน ก็ตรงที่เรื่องไม่ดีเขาไม่พูด คนที่นี่ทำ หน้าที่ของตนอย่างจริงจังและจริงใจ มีความสุขที่ได้ทํา คิดว่าที่นี่จะมีแต่เรื่อง “ธรรม” พูดกันเหมือนน้ำที่ไหลออกมาเป็นพุทธ ชาดก เป็นบทสวดมนต์ แต่ไม่ใช่....แล้ว ยังมีกองถ่ายหนัง ทำละครด้วย ซึ่งเรา ไม่เคยคิดว่าเป็นไปได้ ที่นี่สะอาดเรียบร้อยดี คงเป็น เพราะคนที่นี่มีความรับผิดชอบ มีความ รักในสถานที่ ผู้มาเยือนเมื่อเห็นความ สะอาดเช่นนั้นแล้ว จึงไม่ปรารถนา ให้เกิดความสกปรกขึ้น อากาศดี ลม พัดเย็นสบาย เหมาะกับผู้แสวงหาความ สงบ จากการได้พบหลวงพ่อ ไม่เคย คิดว่าจะสนุกและเป็นกันเองเช่นนี้ ที่เคยคิดไว้ ท่าทางของท่านคงค่อน ข้างขรึม พูดน้อย พูดบาลีประโยค ไทยประโยค แต่ไม่ได้เป็นอย่างที่เรา กุมภาพันธ์ ๒๕๓๑ Kalyanamitra.org