การเดินทางในชีวิตและการเผยแผ่ธรรมะ : หน้า 94/118

แล้วว่า อาชีพโฆษณา นักจัดรายการวิทยุ อย่างดิฉัน มีโอกาสดีมาก ๆ ที่จะเผยแผ่ธรรมะ ให้แก่ผู้ฟังได้อย่างกว้างขวางและรวดเร็ว นึกให้ลึก ๆ ลงไปอีกจึงรู้ว่า เพราะบุญที่สร้าง สมมาในอดีตชาติ จึงทำให้ดิฉันมามีอา ชีพทางนี้ โดยตัวเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะมามี อาชีพแบบนี้ อรุโณทัยแห่งชีวิต ย้อนไปในอดีต ๔๙ ปี ที่ผ่านมา ดิฉัน | เกิดที่ อ.กระนวน จ.ขอนแก่น เมื่ออายุได้ ประมาณ ๕-๖ ปี คุณพ่อ คุณแม่ ย้ายครอบ ครัวไปอยู่ที่ อ.โนนสะอาด จ.อุดรธานี ดิฉัน เรียนจบชั้น ป.๔ ที่ อ.โนนสะอาด เรียนชั้น ที่ มัธยมปีที่ ๑ ที่ ร.ร.สตรีราชินูทิศ จ.อุดรธานี พอขึ้น ม.๒ ก็ย้ายมาเรียนที่ ร.ร.สุรนารีวิทยา จ.นครราชสีมา ซึ่งเป็นร.ร.สตรีประจำจังหวัด ทั้ง ๒ แห่ง จบ ม.๖ ที่ ร.ร.สุรนารีวิทยา เข้า เรียนต่อที่วิทยาลัยเทคโนโลยี วิทยาเขต เทคนิคภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จ.นคร ราชสีมา แผนกบัญชีและเลขานุการรุ่นแรกของ สถาบัน ต่อมาสมรสกับ คุณวีรวัฒน์ พงศ นันทน์ ที่จ.นครราชสีมา จึงมาประกอบ อาชีพส่วนตัวที่ จ.ชัยภูมิอย่างเต็มที่ กิจการ ก็มีขึ้น ๆ ลง ๆ สะบักสะบอมน่าดู ตามแบบ การค้าขายที่จะต้องสู้ทุกรูปแบบ ถูกเอารัดเอา เปรียบ ถูกคดโกง ถูกหักหลัง แทบจะเอาตัว ไม่รอด ได้เรียนรู้เกี่ยวกับคนมากมายหลาย อย่าง อุปสรรคคือเบ้าหลอม ชีวิต ในขณะที่ดิฉันทำการค้าอยู่ เราเป็นตัว แทนจำหน่ายเครื่องสูบน้ำยี่ห้อหนึ่ง ปี พ.ศ. ๒๕๑๑ เป็นช่วงเวลาที่สถานีวิทยุ จ.ส. ๕ จ.ชัยภูมิเปิดสถานี ดิฉันให้โฆษกคนหนึ่งจัด ทำรายการโฆษณาเครื่องสูบน้ำให้ ปรากฏว่า เขาพูดไม่ถูกใจดิฉันเลย ดิฉันเลยขออนุ ๙๒ C ญาตทางสถานีทำรายการเสียเอง เขาก็ ยินยอม ดิฉันก็ไม่รู้ตัวเองว่าถูกเขาบันทึกเทป ไว้หมดและนำเทปนั้นไปให้ผู้บังคับบัญชา ในขณะนั้นฟัง ต่อมาอีก ๓ เดือน เขาก็มา เชิญดิฉันเข้าไปทำงานร่วมกัน ให้เป็นเจ้าหน้า ที่ประจำ ดิฉันใช้เวลาตัดสินใจเป็นเดือน ๆ เพราะภาระทางบ้านยุ่งมาก เรามีกิจการ หลายอย่างอยู่แล้ว แต่คงจะเป็นเพราะบุญ บันดาลนี้เอง ดิฉันจึงตัดสินใจเข้าทำงานที่ สถานีวิทยุแห่งนี้ ตอนนั้นลูกสาวคนโตอายุเพียง 29 ขวบ ลูกชายคนเล็กก็ยังเล็กมาก ลูกสาวคนสุด ท้องยังไม่เกิด งานหลายด้านเริ่มรัดตัวเข้ามา เมื่องานมาก ๆ เข้ามันก็ต้องได้อย่างเสีย อย่าง บางครั้งก็ได้อย่างเสียหลาย ๆ อย่าง ซึ่งดิฉันต้องสูญเสียกำลังกาย กำลังใจ กำลัง ทรัพย์ มากมาย แทบเรียกว่าจะหมดตัว ได้ รับบทเรียนที่ล้ำค่า ลูกก็ยังเล็ก ๆ กัน ร่มโพธิ์ ร่มไทรก็หมดไป (คุณพ่อของดิฉันเสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. ๒๕๐๘ ต่อมาคุณพ่อของคุณวีรวัฒน์ ก็เสียชีวิตเมื่อปีพ.ศ. ๒๕๑๐) เมื่อเราตกอับจึง ไม่ทราบจะไปพึ่งใคร บทเรียนชีวิตทำให้เรา ต้องเข้มแข็งต่อสู้ดิ้นรน ปกติดิฉันชอบเข้าวัดอยู่ แล้ว เมื่อมีความทุกข์มาก ๆ ยิ่งต้องเข้าวัดบ่อย จึงไม่เป็นของแปลกที่คนเขาเห็นดิฉันเข้าวัด เสมอ ไม่ว่าจะดวงขึ้นหรือดวงตก ช่วงนี้เป็น ช่วงที่ดิฉันหันไปปฏิบัติธรรมหลาย ๆ สาย เสาะแสวงหามาเรื่อย สร้างพระพุทธรูปบูชา ให้แก่วัดต่าง ๆ รอบ ๆ เมืองชัยภูมิประ มาณ ๒๐ กว่าองค์ ทำบุญทุกครั้ง ก็อธิษ ฐานจิตตามใจปรารถนา และกรวดน้ำตาม ประเพณีของชาวบ้าน ไม่ได้เข้าใจวิธีทำ บุญ ให้ถูกวิธีเลย แต่ทำด้วยใจบริสุทธิ์ และศรัทธา ใส่บาตรหน้าบ้านทุกวัน ทำบุญ ในวันสำคัญทางพระศาสนาไม่เคยขาด ลูก ๆ ตัวเล็ก ๆ ก็หัดให้ใส่บาตรด้วย ตอนเย็น ๆ เขาจะมองแม่แปลก ๆ ที่เห็นแม่สวดมนต์นาน ๆ เขาจะนั่งพนมมือฟัง แต่ไม่ได้สอนให้ลูกสวด ด้วย เมื่อดิฉันมานึกขึ้นได้ในตอนนี้ ดิฉัน เสียดายเวลาเหลือเกิน ซึ่งน่าที่ดิฉันจะได้ให้ เขาหัดสวดมนต์ตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว เพราะ ความไม่เข้าใจไม่ละเอียดในธรรมนี่เอง อภิชาตบุตร หลังจากที่ปฏิบัติธรรม ทำให้มีความ สุขกาย สุขใจขึ้น วิกฤตการณ์ต่าง ๆ ในชีวิต ก็หมดไป ทุกสิ่งทุกอย่างค่อย ๆ ดีขึ้น ๆ ตาม ลำดับ ลูกก็เติบโตขึ้น เข้ามาเรียนในกรุง เทพฯ กันหมดทุกคน จนกระทั่งต้นปี ๒๕๒๘ ลูกชายคนโต (แต่เป็นลูกคนที่ ๓ ในจำนวน 5 คน) คือเกื้อกูล พงศนันทน์ หรือเรียกติด ปากว่า “ชาย” ซึ่งเป็นลูกชายคนแรกที่นำ ความชื่นใจมาให้กับตระกูล “พงศนันทน์” เพราะคุณปู่มีลูกชายคนเดียวคือคุณพ่อ ของ “ชาย” คุณตาก็ไม่เคยมีหลานชายมา ก่อน “ชาย” จึงเป็นขวัญใจของตระกูล เขา กุมภาพันธ์ ๒๕๓๑ Kalyanamitra.org