การบวชและการปฏิบัติธรรม : หน้า 95/118

เกิดมาไม่เคยทำให้พ่อแม่เดือดร้อนหรือมีปัญ หายุ่งยาก ทุกคนมีแต่สงสารเขา เพราะเลี้ยง ง่าย ไม่ขี้อ้อน ยิ่งสงสารหนักขึ้นเมื่อรู้ว่าเขาเป็น โรคหัวใจตีบรั่วตั้งแต่กำเนิด และได้รับการผ่า ตัดเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เขาอายุ 6 ขวบกว่า ชายเองก็ว่านอนสอนง่าย ใครเห็นก็เอ็นดู เมื่อ เข้ามาเรียนกรุงเทพฯ ดิฉันก็ห่วงแต่สุขภาพของ เขา ถึงหมอจะรับรองแล้วก็อดห่วงไม่ได้ ต้นปี ๒๕๒๘ ชายมาขออนุญาตไป อบรมธรรมทายาท ภาคฤดูร้อน อบรม เสร็จแล้วก็จะบวชต่อ ดิฉันขอรับว่าตอนนั้น ไม่อยากอนุญาตเลย เพราะกลัวว่าลูกจะทนไม่ ได้ ร่างกายไม่แข็งแรง กลัวว่าจะเป็นลมแล้ง จะเป็นภาระให้คนอื่น ที่แน่ ๆ ก็คือกลัวลูกจะ หัวใจวาย ถึงแม้หมอจะบอกว่าโอกาสหัวใจ วายมีน้อยหลังจากผ่าตัด แต่ดิฉันก็ไม่พูด ตรง ๆ เพียงบอกเขาว่าถ้าชายคิดว่าชายทำ ได้แม่ก็อนุญาตเพราะดิฉันพูดกับเขาต้องระมัด คุณตา ที่ล่วงลับไปแล้ว ถ้ายังมีชีวิตอยู่ ท่าน ก็คงจะปลื้มใจมากเช่นกัน แต่ลูกชายก็บอกว่า ชายได้ส่งบุญไปให้ท่านแล้ว ดิฉันก็ได้แต่อนุ โมทนาบุญด้วย เมื่อบวชแล้วก็บอกกับแม่ว่า “โยมแม่ไม่ต้องห่วงอาตมา ทำใจ ให้สบายจะได้บุญมาก ๆ อาตมาสบายดี กลับไปบ้านไปใส่บาตรทุกวัน นั่งสมาธิ ทุกวันนะ โยมพ่อโยมแม่จะได้บุญมาก ๆ” ระวังมาก กลัวจะกระทบกระเทือนหัวใจ ทดแทนบุญคุณด้วย เขา เนื่องจากเขาเป็นคนช่างคิดอยู่แล้ว และ รอบคอบพอสมควร อนุญาตให้ลูกไปใจก็แสนห่วง ลูกไม่ เคยอดข้าวเย็น กลัวจะเป็นอันตรายต่อสุขภาพ ลูกก็คงจะเข้าใจแม่ บอกให้แม่อธิษฐาน ให้หลวงพ่อช่วย แม่ก็ไม่เข้าใจว่า หลวง พ่อคือใคร ลูกอธิบายก็เข้าใจพอลาง ๆ ก็ เลยอธิษฐานให้ท่านช่วยให้ลูกไปตลอด รอดฝั่ง พอวันมาบวชลูกที่วัดเบญจมบพิตรฯ ดิฉันประทับใจมาก ตื้นตันใจ กลั้นน้ำตาไม่ ไหว ยิ่งลูกเข้ามากราบดิฉันยิ่งปลื้มปีติ ตื้น ตันใจยิ่งขึ้น ได้คิดว่าเป็นบุญของลูก เป็น บุญของพ่อของแม่ที่ลูกได้มาบวชเพื่อเป็น ส่วนหนึ่งของพระรัตนตรัย ไม่ใช่บวชเพื่อ อาศัยพระรัตนตรัยเลี้ยงชีพ ดิฉันให้พี่สาว ของเขา พิมพ์ผกา พงศ์นันทน์ ถ่ายภาพไว้ทุก อิริยาบถ หมดฟิล์มไปทั้งหมด ๕ ม้วน มีความ สุขมาก ๆ ที่ได้เห็นลูกเป็นพระ ได้กราบ พระ ชื่นใจจริง ๆ ทำให้คิดถึงคุณปู่ คุณย่า กุมภาพันธ์ ๒๕๓๑ กุศโลบาย เมื่อกลับมาบ้าน พระก็มีจดหมายมา ถึงเตือนให้ใส่บาตร นั่งสมาธิแผ่เมตตาทุก วัน ๆ และในที่สุดก็บอกวันสึก เมื่อกลับ ไปถึงบ้านที่ชัยภูมิ ยิ่งมีความอ่อนน้อมกว่า เดิมมากขึ้น ปกติชายเขาจะกราบเท้าพ่อ-แม่ เป็นประจำอยู่แล้วตั้งแต่ยังเรียนชั้นประถมจน จบมัธยม และลูกชายทั้ง ๓ คนก็ทำเหมือนกัน หมด ลูกสาวชอบกราบบนตักทั้ง ๓ คน เมื่อลูกไปถึงบ้านยังถือศีล ๘ อยู่เป็นเดือน ๆ ช่วยงานทางบ้านหนักขึ้น รู้จักรับผิดชอบมาก ขึ้น ตอนนั้น ดิฉันยังปฏิบัติธรรมสายอื่นอยู่ ลูกชายก็ไม่มีปฏิกิริยา เห็นอาจารย์มาก็ยังให้ ความเคารพนับถือตามปกติ แต่เขาก็ฉลาดใช้ อุบาย ตื่นเช้าขึ้นมาเขาจะเปิด เทปธรรมะ มงคล ๓๘ ของหลวงพ่อทัตตชีโว ให้ฟัง ทุก ๆ เช้า ในช่วงที่ดิฉันยังไม่ไปทำงาน ตอนกลับมารับประทานอาหารกลางวันที่บ้าน เขาก็จะเปิด ตอนเย็นก็เปิดอีก คุณยายอยู่ที่บ้าน Kalyanamitra.org ฟังจนติด เปิดสลับไปมาทั้ง ๓๙ มงคลจนครบ เขาซื้อเทปมาทั้งหมด โดยยอมสละค่าเล่าเรียน ซึ่งดิฉันให้เขาใช้เดือนละ ๒,๒๐๐ บาท สละ เพื่อเอาเงินไปซื้อเทปมาให้แม่ฟัง ยิ่งฟังก็ยิ่ง ติด ยิ่งฟังก็ยิ่งใส พอได้ที เขาก็ชวนนั่งสมาธิ วันละเล็กวันละน้อย เมื่อนั่งเข้ามาก ๆ ชักมี ข้อสงสัย เขาก็เปิดธรรมะหลวงพ่อให้ฟังอีก แล้วบอกให้คุณแม่นั่งสมาธิเพิ่มเวลาขึ้นอีกนิด แล้วคุณแม่จะรู้จะเข้าใจเอง ดิฉันชักเชื่อ ค่อยๆ หันมานั่งสมาธิแผ่เมตตาแทน อานิสงส์แห่งพลังจิต อธิษฐาน จนกระทั่งก่อนวันทอดกฐินปี ๒๕๒๘ ชายและน้องชายของเขา (ลูกชายคนเล็ก วัฒน พงศ์ พงศนันทน์ ลูกคนที่ ๕ เรียกชื่อเล่น “น้องน้อย”) มีบุญ ได้มีโอกาสขึ้นไปปฏิบัติ ธรรมบนดอยสุเทพฯ เมื่อลงมาแล้ว ได้รับ บุญกองกฐินมาชัยภูมิ ๒๐๐ กอง รับมาด้วย ความเบิกบาน ชายเคยพูดกับดิฉันเสมอว่า อยากจะทำชัยภูมิให้สว่างไสวด้วยแสง ธรรม อยากจำลองวัดพระธรรมกาย ไว้บนผืนดินของชัยภูมิ อยากเห็นชาวชัย ภูมินุ่งขาวห่มขาวเข้าวัด อยากให้ผู้ที่จะ บวชได้บวชเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของพระ รัตนตรัย ไม่ใช่บวชแบบตามประเพณี เหมือนที่เขาทำกันในขณะนี้ อยากจะให้ ชาวชัยภูมิได้รู้จักการทําบุญที่ถูกวิธี และ ที่อยากจะได้มาก ๆ คืออยากได้วัดแบบ วัดพระธรรมกายมาไว้ในชัยภูมิ โดย มีหลวงพ่อหลวงพี่อย่างวัดพระธรรมกาย ด้วย อยากจะเห็นชาวชัยภูมิประพฤติปฏิ บัติธรรมอย่างสม่ำเสมอ ตอนแรกดิฉันยังคิดเลยว่า ลูกชายคิด ในสิ่งที่เป็นไปได้ยาก เมื่อเขารับกองมา แล้ว เขาก็บอกดิฉันว่า เขาจะไปบอกบุญเอง ซึ่งตอนนั้นเขาก็ยังไม่ทราบด้วยซ้ำว่าจะบอก บุญกฐินด้วยวิธีการใด ดิฉันก็งงเหมือนกัน ๆ ๔๓