การบิณฑบาตบนดอยสุเทพ : หน้า 89/118

กุมภาพันธ์ ๒๕๓๑ - ส่วนการบิณฑบาตบนพระธาตุดอยสุเทพ มีความ ลำบากกว่าข้างล่าง เพราะต้องเดินลงไปบิณฑบาตตาม ร้านค้าแถวบริเวณที่จอดรถเชิงบันไดนาคเสร็จแล้วต้องปืน ขึ้นขั้นบันไดประมาณ ๓๐๐ ขั้น กลับคืนสู่กุฏิบนยอดดอย ภิกษุสหธรรมมิกรูปหนึ่ง คงจะเห็นความลำบากของ อาตมาจึงแนะนำว่า ยิ่งกว่านั้นการบิณฑบาต เป็นการเปิดโอกาสให้ญาติโยม ผู้มีทุนทรัพย์น้อยแต่มีภาระมากไม่สามารถไปทำบุญที่ วัด มีโอกาสได้ทำบุญกับพระตามกำลังทรัพย์แทบประตู บ้านของตนเอง เป็นการอนุเคราะห์คนทุกชั้นวรรณะ เป็นการเข้าหา ประชาชนชาวบ้านส่วนมาก ย่อมมีภารกิจ การงานเลี้ยงชีพผูกมัดรัดตัว ไม่สามารถจะไปทำบุญให้ “ท่านไม่จำเป็นต้องไปบิณฑบาต ทางวัดมีโรง ทานที่วัดได้ทุกวัน ถ้าพระภิกษุเลิกการบิณฑบาต ครัวทำอาหารแจกพระเณรอยู่แล้ว” อาตมาขอบคุณในความหวังดีของท่านแล้วตอบว่า “ผมต้องไปบิณฑบาต เพราะได้ตั้งสัตยาธิษฐาน ไว้ตั้งแต่วันอุปสมบทว่า จะบิณฑบาตเป็นวัตร อาจารย์ ของผมสอนไว้ว่าการบิณฑบาตเป็นประเพณี แม้องค์ สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเองก็มิได้ทรงละเลย การ เสีย เขาก็ไม่มีโอกาสได้ทำบุญ สายสัมพันธ์ระหว่าง ชาวบ้านกับพระสงฆ์ก็ขาดลง เมื่อขาดความ สัมพันธ์กับพระสงฆ์ ก็จะขาดความสัมพันธ์กับ พระพุทธและพระธรรมไปโดยลำดับ ในที่สุดเขาก็ จะเป็นคนเหินห่างศาสนาหรือไม่มีศาสนา ถ้ามี ศาสนาอื่นมาเผยแผ่และศาสนาจารย์ของเขาเข้าใกล้ชิด ออกเดินสูดอากาศบริสุทธิ์แต่เช้าตรู่เป็นกายบริหาร กับชาวบ้านมากกว่า ชาวบ้านก็หันไปนับถือศาสนาใหม่ อย่างดี สำหรับพระภิกษุซึ่งไม่มีวิธีทำกายบริหารอย่างอื่น นั้น พระพุทธศาสนาอยู่ได้เพราะพระสงฆ์มีความ Kalyanamitra.org ๘๗