การต่อสู้กับโรคมะเร็ง : หน้า 67/118

ดิฉันรู้ว่าตัวเองเป็นผู้ป่วยที่สิ้นหวัง และคิดว่าคราวนี้เราคงจะต้องจากโลกนี้แน่ แต่ยังมีสติแน่วแน่ตั้งใจระลึกถึงพระรัตน ตรัย สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย อาราธนา บารมีธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า หลวงพ่อวัดปากน้ำภาษีเจริญ หลวงพ่อ ธัมมชโย คุณยายอาจารย์อุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง เป็นต้น ขอบารมีท่านช่วยให้ สามารถต่อสู้เอาชนะโรคร้ายนี้ให้ได้ด้วย เถิด ดิฉันได้ไปกราบเรียนหลวงพ่อธัมมชโย และคุณยายตั้งแต่แรกเมื่อทราบจากแพทย์ว่า เป็นมะเร็งที่กล่องเสียง ซึ่งท่านทั้งสองได้เมตตา แนะนำวิธีการที่จะต้องปฏิบัติตนในระหว่าง ป่วยว่า ให้ทำสมาธิรวมใจจรดศูนย์กลางกาย ไว้ทุกขณะ หลวงพ่อและพระทุกรูปที่วัด พระธรรมกายจะช่วยทางด้านภายในเต็มที่ ส่วนที่โรงพยาบาลก็รักษาไปด้วยตามวิธีของ เขา หลวงพ่อบอกว่าเมื่อไม่สามารถนั่งทำสมา ธิเนื่องจากร่างกายอ่อนแอมาก ก็ให้นอนทำ สมาธิไปเรื่อย ๆ ดิฉันตั้งใจปฏิบัติตามคำสอนของหลวง พ่อทุกประการ สังเกตว่าโรคมะเร็งนี้มันช่าง มีความเจ็บปวดมากมายนัก สุดที่จะหาคำมา บรรยายได้ แต่ก็มีบางเวลาที่แพทย์ฉีดยา ระงับความปวดให้ ดิฉันจะรู้สึกสบายขึ้นในช่วง ที่ความเจ็บปวดทุเลาเบาบางลง ซึ่งดิฉันได้รับ ฉวยโอกาสในช่วงที่สบาย ๆ พอทนได้ที่แทรก เข้ามานี้ ตั้งสติทำสมาธิ กำหนดองค์พระ ใสที่ศูนย์กลางกาย พร้อมทั้งนึกภาวนา สัมมา อะระหัง ๆ ๆ ไปเรื่อย ๆ ด้วยดวง ใจที่มั่นคงแน่วแน่ อธิษฐานจิตขอฝาก ชีวิตไว้กับพระรัตนตรัย สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้ง หลาย ที่ได้กล่าวมาแล้วข้างต้น พร้อมทั้ง เรียกร้องให้บุญกุศลใด ๆ ที่ได้ทำไว้ดีแล้วทั้งที่ ระลึกได้ก็ดีหรือระลึกไม่ได้ก็ดี มีบุญใหญ่ ที่ได้ร่วมสร้างวัดพระธรรมกายมาแต่ต้น ได้บวชพระสงฆ์ซึ่งท่านเหล่านั้นได้ธรรมะแล้ว ตั้งแต่ก่อนบวช การทอดกฐิน-ผ้าป่า ปล่อย สัตว์ปล่อยปลาให้ชีวิตเป็นทาน และตัวเองก็ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๑ ได้บริจาคโลหิตเพื่อช่วยชีวิตมนุษย์มาแล้ว ๒๔ ครั้ง ฯลฯ บัดนี้ลูกตกอยู่ในภาวะอันคับขัน ยิ่ง ขออานิสงส์ของผลบุญดังกล่าว จงมาช่วย ให้พ้นจากความทุกข์นี้ด้วยเถิด หากจำเป็น ต้องละโลกนี้ลูกก็ขอนิมนต์หลวงพ่อ (หมายถึง องค์พระใสที่ศูนย์กลางกาย ที่ได้ตรึกระลึกถึง อยู่เสมอ) ช่วยนำทางลูกไป โดยมีเสบียงคือ บุญกุศลที่ได้ทำไว้ดีแล้วนี้ สู่ภพภูมิที่ดี ๆ ด้วย เถิด 2 ดิฉันปฏิบัติดังกล่าวข้างต้น ด้วยความ ตั้งใจและนอบน้อมต่อองค์พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ด้วยดวงใจอันสงบไม่วิตกกังวลห่วง ใยอะไรทั้งนั้น รู้สึกว่ามีความเบาใจ เบากาย เหมือนปราศจากน้ำหนัก มองดูน้ำเกลือที่หยด ลงมาเป็นดวงใสช้า ๆ เหมือนดวงใสที่ศูนย์ กลางกาย เอาความรู้สึกทั้งหมดรวมไว้ ที่กลางดวงใสในฐานที่เจ็ด รู้สึกสบาย ไม่เจ็บ ปวด ไม่ทรมาน ไม่ได้ยินเสียงใด ๆ ทั้งสิ้น มีแต่ความสบายเป็นสุขเงียบ ๆ อย่างประหลาด ชนิดที่ไม่เคยมีความรู้สึกสบายเช่นนี้มาก่อน เลยตั้งแต่เกิดมา มีอีกเรื่องหนึ่งที่ดิฉันอยากจะเล่าให้ ฟัง คือขณะที่ดิฉันป่วยหนักนั้น ดิฉันได้รับ ความกรุณาจากพ่อ-แม่ พี่น้อง ญาติมิตร มากมาย มาเฝ้าไข้ด้วยความห่วงใยตลอด เวลาทุกวัน แต่มีช่วงเวลาหนึ่งที่ดิฉันมองไม่ เห็นบุคคลเหล่านี้เลยแม้แต่คนเดียว ตรงกัน ข้ามดิฉันกลับเห็นแต่ผู้คน ซึ่งจำได้ดีว่าเป็นญาติ พี่น้องที่ได้เสียชีวิตไปแล้ว บ้างก็นั่งอยู่ที่เก้าอี้ บ้างก็เดินไปมาอยู่ในห้อง บางคนก็เอาผ้า มาคลี่ห่มให้ดิฉัน พวกเขามีผิวพรรณผ่องใส สวมเสื้อผ้างดงาม ไม่มีใครพูดกับดิฉัน ทุกคน ยิ้มและมองมาที่ดิฉันด้วยสายตาที่อ่อนโยน มีเมตตายิ่งนัก ต่อมาอาการป่วยของดิฉันดีขึ้นเรื่อย ๆ แม้แพทย์ผู้รักษาก็แปลกใจที่อาการดีขึ้นรวด เร็ว อย่างน่าอัศจรรย์ แต่ดิฉันเชื่อว่าด้วย พุทธา นุภาพ เท่านั้นจึงเป็นได้เช่นนี้ การเจ็บป่วยครั้งนี้เป็นบทเรียนที่มี ค่ายิ่ง เพราะได้มีโอกาสซ้อมเหตุ การณ์สำคัญนี้ไว้ก่อนที่ความจริงจะมาถึง อย่างไรก็ตามเราก็ไม่อาจพ้นความตาย ไปได้ หากทุกคนไม่มีโอกาสฝึกสติ ไม่ รู้จักวิธีทำสมาธิรักษาใจ เมื่อเวลาสำคัญ มาถึง คือเวลาจะเปลี่ยนภพเปลี่ยนภูมิ ถ้าไม่มีโอกาสได้ซักซ้อมกับเหตุการณ์ นี้ หรือเตรียมจิตใจไว้ก่อนล่วงหน้าก็อาจ ประสบความยากลำบากได้ ฉะนั้น หลังจากที่ได้รับอนุญาต ให้ออกจากโรงพยาบาล ดิฉันจึงตรงมา กราบหลวงพ่อธัมมชโยที่วัดพระธรรม กายทันที ด้วยดวงใจปีติเป็นที่สุด มีความ สำนึกในพระคุณของบุญกุศลและสิ่ง ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายทั้งปวงที่กรุณาให้โอ กาสดิฉันมีชีวิตอยู่สร้างบารมีต่อไป บัดนี้ ดิฉันได้ชีวิตใหม่แล้ว ขอตั้งใจกระทำ ความดี สร้างบุญกุศลให้ยิ่ง ๆ ขึ้นไป เพื่อ เป็นเสบียงสำหรับชีวิตข้างหน้าตราบ จนกระทั่งวันสุดท้ายของชีวิต ประพันธ์ วรรณกูล ๑๐ มกราคม ๓๑ ๖๔ Kalyanamitra.org