การเยี่ยมเยียนและการสวดมนต์ : หน้า 108/118

Qob “ขอบใจมากนะบุญ เดี๋ยวคงจะดีใจมากเลย พี่ต้อง ไปละ" ปัญญาคุณเดินพรวด ๆ ไปอย่างเร่งรีบ ยังอีก ไกลนัก กว่าจะถึงบ้านเกี้ยว บ้านของเกี้ยวเป็นเรือนไม้ใต้ถุนสูง สภาพบ้าน ค่อนข้างทรุดโทรมไร้ระเบียบ รอบบ้านเป็นดงกล้วยที่ไม่ ได้รับการเหลียวแลจนหัวปลีห้อยยาว ใบตองแห้งรกรุงรัง ดาต้น มะม่วงที่เรียงรายอยู่หลังบ้านก็ถูกเกาะเกี่ยว ไปด้วยกาฝาก บริเวณโดยรอบของบ้านมีหญ้าขึ้นสูงจน ดูคล้ายบ้านร้าง ปัญญาคุณเคยสงสัยนักหนาว่า ทำไม บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ จึงหาความมีระเบียบและความสะอาด สะอ้านไม่ได้ เป็นเพราะความยากจนกระนั้นหรือ แต่ครั้นไปเห็นบ้านเพื่อนคนอื่น หรือแม้บ้านชาวนาที่เช่า ที่ของตายายอยู่ ก็พบความมีระเบียบเรียบร้อยเทียบได้ กับบ้านของเขา ทั้ง ๆ ที่คนเหล่านี้ก็เป็นคนจน บ้านที่อยู่ อาศัยยังจะเล็กและคับแคบกว่าบ้านที่เขากำลังก้าวเท้า เข้ามาขณะนี้ด้วยซ้ำ “เกี้ยว เกี้ยวอยู่ไหม” ปัญญาคุณตะโกนเรียก สักพักเด็กชายร่างสูง ผิวคล้ำ ตัวโตกว่าอายุ ก็ค่อย ๆ เดินออกมา ใบหน้าบึ้งตึง เขาสวมกางเกงขาสั้นเก่า ๆ และขาด แต่ไม่มีการปะชุนอันใด ท่อนบนเปล่าเปลือยจึง แลเห็นริ้วรอยที่ปรากฏบนแผ่นหลังได้เป็นเลา ๆ เกี๊ยว เรามาเยี่ยม เป็นไงบ้าง” ปัญญาคุณตรง เข้าไปหา ทั้งสองจับมือกันเขย่าแรง ๆ ไม่แตกต่างอะไร กับสมัยที่ยังคุ้นเคยกันอยู่ “ขอบใจปัญญา เราค่อยยังชั่วแล้วล่ะ ไม่นึกเลย ว่านายจะมาหาเรา” เกี่ยวก้มหน้านิ่ง ความบึ้งตึงบน ใบหน้าจางลงไปแล้ว "ต้องมา แล้วนี่นะแม่อุ่นเรือนให้เอามาให้นาย กินแยะ ๆ นะ” ปัญญาคุณส่งมะพร้าวแก้วและวัน กรอบที่บรรจุในขวดโหลให้เพื่อน แล้วยื่นมาลัยตาม ไป “นี่ของบุญ เขาฝากมาให้.... “อะไรกัน ยายบุญน่ะเหรอให้เรา” เกี่ยวร้อง เสียงดังในขณะที่ปัญญาคุณพูดยังไม่จบ “ก็ใช่น่ะซี บุญเขานั่งร้อยอยู่เป็นนานสองนาน เอ้า! รับไปสิ งงอยู่นั่นแหละ" เกี้ยวยื่นมือมารับอย่างมึนงง ไม่น่าเชื่อว่าบุญ กัญญา เด็กผู้หญิงที่เขาเคยกลั่นแกล้งรังแก จะมีน้ำใจต่อ เขาเช่นนี้ “บุญเขาฝากบอกด้วยนะว่า ให้นายสวดมนต์ไหว้ พระ จะได้มีความสุข” “จริงเหรอ ทำไมยังงั้นล่ะ" เดี๋ยวยังข้องใจ “การสวดมนต์ ทำให้ใจสงบเยือกเย็น บางที นะโมโหเพื่อนมา อยากจะเตะสักสองที่ พอใจ สงบ ๆ ก็ลองคิดหาเหตุผลดู มันก็ลืมโกรธไปได้ เหมือนกัน ก็ไม่เผลอไปสร้างศัตรูเข้าล่ะ นายสวดมนต์ บ้างหรือเปล่า” ประโยคหลังปัญญาคุณหันมาถาม เกี่ยว เกี่ยวตกใจไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี อึ้ง ๆ อยู่พัก หนึ่ง แล้วเลยพยักหน้ารับ ปัญญาคุณจึงพูดต่อ “ดีแล้วล่ะ เราสองคนพี่น้องต้องสวดมนต์ก่อน นอนทุกคืนเลย เมื่อก่อนก็เบื่อนะ บางคนขี้เกียจก็ยกมือ ไหว้พระ แล้วบอกว่าเหมือนเดิมครับ นอนเลย” ปัญญาคุณหัวเราะ ขันพฤติกรรมของตัวเอง ทำให้ เกี๊ยวพลอยหัวเราะไปด้วย “แต่เดี๋ยวนี้ไม่ทำยังงั้นแล้ว” ปัญญาคุณรีบ เสริมความ “ทำไมล่ะ กลัวยายดีเหรอ” เดี๋ยวสนใจ “เปล่าหรอก เราอยากบูชาบุคคลที่ควรบูชานะ ยายบอกว่า การสวดมนต์ เป็นการระลึกถึงพระพุทธ เจ้า ซึ่งทรงมีพระคุณอันยิ่งใหญ่ต่อชาวโลก ทรง ค้นพบสัจธรรม และมิได้เก็บไว้ลำพัง ธรรมของ พระองค์สืบทอดมาถึงทุกวันนี้ แบบที่ชาวพุทธเรา พยายามประพฤติปฏิบัติอยู่เพื่อให้เป็นคนดี จริง ๆ นะ เรารักค่าสอนของของพระองค์มาก” ปัญญาคุณดูมีความสุข ดวงตาสดใสเป็นประ กาย ยามพูดถึงสิ่งที่เขารัก “หากเราน่าธรรมะของพระพุทธองค์มาใช้ สังคม จะดีขึ้น บางครั้งนะ เราคิดว่า การที่ตายายเราให้รู้จัก ธรรมะ แล้วทำตัวตามคำสอนของพระองค์ ทำให้รู้ สึกว่า ชีวิตมีคุณค่าต่อการดำรงอยู่มากเลย” ปัญญาคุณยังพูดไปเรื่อย ๆ เกี้ยวฟังเข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง แต่ก็ตั้งใจฟัง เพราะปัญญาคุณเป็นคนเก่ง เป็นที่รักของเพื่อน ๆ เขามักมีข้อคิดอะไรมาคุยให้เพื่อน ๆ ฟังเสมอ แต่เดี๋ยวก็ไม่เคยที่จะใส่ใจกับคำพูด คำเตือนของ เขา บางครั้งยังทำให้ปัญญาคุณต้องพลอยลำบาก เพราะมีเพื่อนไม่ดีอย่างเขาไปด้วย คิดดังนั้นแล้ว อดที่ จะละอายใจไม่ได้ “เฮ้ นายฟังอยู่หรือเปล่าเกี่ยว” ปัญญาคุณเห็น กุมภาพันธ์ ๒๕๐๐ Kalyanamitra.org