ชีวิตและการทำงานของยอร์ช : หน้า 102/118

900€ เป็นแนว ๆ มาให้ซักรีด ตลอดจนเสื้อรัดทรงอันสวยงาม เย็บตะเข็บที่รอยจีบอย่างประณีต อีกทั้งกระโปรงชั้นใน แบบ “แฟนซี” ต่าง ๆ ซึ่งเป็นของเย็บด้วยมือและติดลูก ไม้อย่างวิเศษ เป็นที่น่าเสียดายจริง ๆ ที่กระโปรงชั้น ในนี้มองไม่เห็นจากภายนอก ทุก ๆ ชิ้นจะต้องได้รับการ ซักรีดด้วยฝีมืออันประณีต เธอรู้สึกภูมิใจยิ่งในผลงาน ของเธอ ทั้งสองสามีภรรยาไม่มีบุตร เมื่อนานเข้าความ กระหยิ่มใจในบุตรจึงมาตกอยู่ที่ยอร์ช ยอร์ชมิได้ทำให้ เกิดภาระเพิ่มขึ้นแก่เธอทั้งสองเลย เขาไปโรงเรียนเป็น ปกติ ในตอนเย็นและวันเสาร์ไปทำร้านที่ร้านตัดผม แล้วก็ยังมีเวลาช่วยป้าลูซี่ทำงานและตบแต่งลานบ้านอีก ต่างหาก เมื่อสองซูเม่อร์สามีภรรยาอพยพไปอยู่ที่เมือง มินนิอาโปลิสในรัฐแคนซัส ยอร์ชก็ตามไปอยู่ด้วย โรงเรียนที่นั่นดีกว่าที่แล้วมา เขาอนุญาตให้ยอร์ชเข้าเรียน ในชั้นมัธยม เมืองนี้ได้ขยายตัวเติบโตขึ้น งานซักรีดจึง เจริญรุ่งเรือง ตลอดเวลาหลายปีที่เที่ยวเร่ร่อนไปนั้น ยอร์ชได้ ติดต่อกับผู้รู้จักคุ้นเคยแต่เก่าก่อนเพียงเล็กน้อย เขามีงาน คาร์เวอร์สามีภรรยา เขาปรารถนาจะไปเยี่ยมกระท่อม ของมารดาอีกสักครั้งหนึ่ง และใคร่จะวิ่งเข้าไปในป่า เหล่านั้นให้ทั่ว ทั้งจะได้เล่าให้คาร์เวอร์สามีภรรยาฟังว่า เขาได้ทำอะไรมาแล้วบ้าง เขารู้ว่าป่านนี้สามีภรรยาคง จะแก่ลง เธอทั้งสองคงจะรู้สึกเป็นสุขมากในเมื่อทราบ ว่ายอร์ชได้เขยิบฐานะขึ้นมาได้ไกลตามแนวทางแห่ง ความมุ่งหมายของเขา ป้าลูซี่ได้ช่วยยอร์ชเตรียมพร้อม มากเกินไป จิตใจต้องห่วงอยู่กับกิจประจำวันที่จำเป็น สำหรับการเดินทาง การเดินทางครั้งนี้นับว่าเป็นเหตุ นัยน์ตาต้องจ้องอยู่ที่จุดหมายข้างหน้า จิมพี่ชายได้ การณ์สำคัญ ยอร์ชได้ทำงานที่ภัตตาคารและเก็บเงินไว้ ถึงมรณกรรมไปก่อนที่ยอร์ชจะรู้เรื่องเป็นเวลากว่าหนึ่งปี ได้บ้าง เขาได้ซื้อของฝากสำหรับคาร์เวอร์สามีภรรยา จิมถึงวาระด้วยโรคฝีดาษและศพถูกฝังไว้ที่ฟาเยตตีวิลล์ และได้โดยสารรถไฟมาด้วยความมุ่งหวังอย่างสูงไว้ล่วง ในอาคานซอส คอของยอร์ชรู้สึกกระตุกและเจ็บปวด เมื่อสำนึกถึงความมุ่งหวังอันคล้ายฝันอย่างเลือนราง ว่า พี่ชายและตัวเขาในวันหนึ่ง “กำลังเดินอยู่ด้วยกัน” นั้น ไม่มีโอกาสที่จะเป็นจริงขึ้นมาได้เสียแล้ว แม้เขาจะ ได้ทราบรายละเอียดแห่งชีวิตของจิมเพียงเล็กน้อย แต่ เขาก็ใช้จินตนาการได้มาก เขาเป็นเด็กชายชาวนิโกร เล็ก ๆ สองคน เสมือนสะเก็ดที่หลุดพ้นไปจากทะเล ใหญ่แห่งทาส ต้องทำงานหนักและยากจน-กำพร้า ทั้งบิดามารดา ไม่มีบ้าน ไม่มีประวัติหลังฉาก ไม่ มีที่ยึดเหนี่ยว คนหนึ่งได้จมลงไปที่ชายฝั่งและคลื่น ที่ลบความทรงจำให้สูญสิ้นได้กวาดคนนั้นกลับ ออกไปยังทะเลลึก ส่วนอีกคนหนึ่งบ่ายหน้ามุ่ง ไปยังภูเขา หน้า นอกจากทางรถไฟสายใหญ่ซึ่งเชื่อมตะวันออกกับ ตะวันตกให้ติดต่อกันแล้ว เวลานั้นในภาคนี้มีทางรถไฟ อยู่อีกเพียงสองสามสาย ยอร์ชไม่เคยขึ้นรถไฟมา ก่อน จึงไม่ได้ซื้อตั๋วเสียก่อนขึ้นรถ เมื่อพนักงานรักษารถมาตรวจ เขามองดูยอร์ช แล้วถามว่า “เจ้าเด็กน้อยจะไปไหน” “ไปไดอามอนด์โกรฟ มิสสรี” ยอร์ชออกเสียง แหลมเหมือนเด็กเล็ก ๆ อย่างน่าขัน พนักงานรักษารถสั่นศีรษะ “ไม่ได้หรอก ฉันจะเป็นธุระดูแลเด็กไม่ได้ นั่นเป็น การเดินทางที่ไกลเกินไปกว่าที่เด็กเล็ก ๆ อย่างเจ้าจะ ไปคนเดียวได้” ยอร์ชเรียนสำเร็จชั้นมัธยมที่มินนิอาโปลิส เขาไม่ ได้ไปในงานรื่นเริงฉลองความสำเร็จที่โรงเรียน เขาได้ตั้ง แล้วว่า ใจว่าจะฉลองความสำเร็จของเขาด้วยการไปเยี่ยม ยอร์ชยิ้มและควักค่าโดยสารออกมาจากกระเป๋า “แต่ฉันไม่ใช่เด็กเล็ก ๆ แล้ว ฉันเพิ่งเรียนจบ Kalyanamitra.org กุมภาพันธ์ ๒๕๓๑