ความขัดแย้งระหว่างพี่น้อง : หน้า 101/124

มิ ทำไมจึงลงหมัดลงมวยกันอย่างนี้ เรื่องอะไรก็ค่อยพูดกัน เราเป็นพี่น้องกัน เราเป็นน้อง ทำไมจึงไปชกกับพี่ ขอโทษ พี่เขาเสีย” แม้อโศกจะเคารพมารดาตนอย่าง ยิ่ง แต่เมื่อตรองดูว่า ถ้าเล่าไปตามจริง จะเป็นเรื่องกระทบกระเทือนใจมารดามาก จึงอุบนิ่งไว้ไม่ยอมเปิดเผย พระราชเทวี "หยุด! เงียบ!" พระเจ้าพินทุสารตวาดลั่น "เราจะจัดการกับอโศกเอง โอหังมากนัก ต่อหน้าเรายังกล้าพูดจา ถึงขนาดนี้ เห็นว่าถามไปก็ไม่ได้ความอะไรแจ่มแจ้ง จึงชวนพระโอรสทั้งสองกลับพระตำหนัก แต่เรื่องได้ลุกลามไปใหญ่โต เมื่อ พระมารดาของเจ้าชายสุชิมะทรงทราบ โดยที่สุชิมะเป็นผู้เล่าความถวายเอง พระนางได้นำเรื่องทูลพระเจ้าพินทุสารว่า "อโศก เจ้าแก้แทนแม่ของเจ้าหรือ” "มิได้แก้แทนพ่ะย่ะค่ะ แต่เรื่อง "เรื่องจริงเป็นอย่างไร?" พระ- อโศกได้เล่าเรื่องทั้งปวงถวายพระ | อโศกกำเริบเสิบสานถึงกลับกล้าทำร้าย พระเจ้าพินทุสารถลึงพระเนตรใส่อโศก โอรสของพระนาง แต่อโศกมิได้ครั่นคร้ามเลย ราตรีนั้น พระเจ้าพินทุสารรับสั่ง ให้พระนางวิมังสาเทวีเข้าเฝ้าและให้นำ จริงเป็นอย่างนั้น อโศกกุมารไปด้วย เมื่อพระนางวิมังสา เทวีไปถึงนั้น พระอัครมเหสีและเจ้าชาย เจ้าพินทุสารตรัสถาม สุสิมะอยู่ในที่เฝ้าแล้ว พระเจ้าพินทุสาร มองสองแม่ลูกด้วยความรู้สึกไม่สบาย เจ้าพินทุสาร เล่าตามที่เป็นจริง เจ้าชาย พระทัย สังเกตจากพระพักตร์และพระเนตร | สุชิมะพูดอย่างไร ตนเองพูดอย่างไรได้ เมื่อทั้งสองถวายบังคมแล้ว พระเจ้า เล่าหมด มิได้ปิดบังอำพราง ดวงพักตร์ พินทุสารจึงตรัสขึ้นว่า ของพระเจ้าพินทุสารยิ่งเครียดมากขึ้น "วิมังสา ทำไมปล่อยลูกให้ไป เมื่ออโศกเล่าจบ พระองค์ตรัสว่า เที่ยวรังแกคนอื่นเขา มีลูกทำไมไม่เลี้ยง ลูกให้อยู่ในระเบียบ?" "เรื่องอะไรเพคะ” พระนางวิมังสา เทวีทูลถาม แม้จะพอทราบเป็นเสา ความแล้วว่าหมายถึงเรื่องอะไร แต่ทูล ถามเพื่อให้แน่พระทัยมากขึ้น "แต่ถึงอย่างไรเจ้าเป็นน้องของเขา เจ้าต้องเคารพพี่ เจ้าต้องอดทน เขาพูด เพียงเท่านี้ ทำไมเจ้าจึงใช้กำลังทำร้ายเขา ซกเขาก่อน ใคร ๆ ก็เห็น อดทนเพียงฝ่ายเดียว ทำไมจะต้องให้ หม่อมฉันต้องทำความเคารพที่ไปฝ่ายเดียว โดยไม่ต้องคำนึงถึงผู้เป็นที่ได้วางตนให้ น่าเคารพหรือไม่ ทำไมจึงไม่พิจารณา ดูว่า ผู้เป็นพี่ได้ให้ความคุ้มครองและ เมตตากรุณาต่อน้องเท่าที่ควรแล้วหรือยัง หม่อมฉันยอมรับว่า หม่อมฉันทําร้าย เจ้าที่สุชิมะก่อน แต่เรื่องที่เจ้าพี่สุชิมะ กล่าวคำล่วงเกินหม่อมฉันพูดไปถึงเสด็จ แม่อย่างเหยียดหยาม ทําไมจึงมิได้ พิจารณากัน..." "อโศกอย่า... พอแล้ว" เสียงจาก พระนางวิมังสาเทวี พระนางตรัสด้วย ความรู้สึกที่บอกไม่ถูกว่าประการใด "เสด็จแม่” อโศกพูดต่อไป "หม่อมฉันขอพูดให้หมดสิ้น เมื่อพูด เสร็จแล้วเสด็จพ่อจะให้นำหม่อมฉันไป ประหารชีวิตก็จะยอม อโศกหยุดนิด หนึ่งแล้วกล่าวต่อไปว่า "ถ้าเจ้าพี่สุสิมะ กล่าวเหยียดหยามหม่อมฉันโดยเฉพาะ มิได้พาดพิงถึงเสด็จแม่ หม่อมฉันก็ พอจะทนได้ คิดเสียว่าเขาเป็นพี่ หม่อมฉันเป็นน้อง แต่เมื่อกล่าวล่วงเกิน ถึงเสด็จแม่ หม่อมฉันก็ทนไม่ได้ เจ้าพี่ สุสีมะหาความเคารพยำเกรงมิได้ แม้ใน เสด็จแม่ของหม่อมฉัน ซึ่งก็เป็นเหมือน มารดาของตนเอง เพราะอยู่ในฐานะ เป็นพระราชเทวีของเสด็จพ่อ เมื่อเป็น ดังนี้ทำไมจะต้องมาบังคับว่า หม่อมฉัน จะต้องเคารพเจ้าพี่สุสิมะ” พระอัครมเหสี และเจ้าชายสุสิมะ “หรือไม่จริง ที่สุชิมะลูกเราพูด ซ่อนความรู้สึกพอพระทัยไว้ในหน้า แม่ของเจ้ามิได้เคยเป็นช่างแต่งผมมาก่อน พระนางวิมังสาเทวี คงประทับเฉย หรือ?” พระอัครมเหสีตรัสอย่างเยาะเย้ย เหมือนปลงตกต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นว่า “หยุด! เงียบ!” พระเจ้าพินทุสาร อย่างไรอโศกก็ต้องได้รับโทษอย่างที่เคยมา ตวาดลั่น “เราจะจัดการกับอโศกเอง “หามิได้เสด็จพ่อ” อโศกทูลแทน ทันใดนั้นโดยที่ไม่มีใครคาดคิด อโศกได้ โอหังมากนัก ต่อหน้าเรายังกล้าพูดจา "เสด็จแม่ไปเห็นหม่อมฉัน ลุกขึ้นยืนอย่างปราศจากความสะทก ถึงขนาดนี้” ตรัสแล้วกระชากหวายจาก และเจ้าพี่สุชิมะชกกันอยู่จึงห้ามเราทั้งสอง สะท้าน แล้วกล่าวว่า เสด็จแม่มิได้ส่งเสริมเรื่องนี้ “เรื่องอะไร?” พระเจ้าพินทุสาร ทวนคำ “ก็ไปยืนอำนวยการให้เด็กชกต่อย กันเองมิใช่หรือ?” พระมารดา ข้างที่ประทับซึ่งเตรียมไว้แล้ว ตรงเขา "ทำไมจะต้องให้หม่อมฉันต้อง เงี่ยนอโศกด้วยแรงโทสะซึ่งพลุ่งขึ้นใน * ล ย า ณ มิตร ๙๙ Kalyanamitra.org