ปรัชญานิยาย : หน้า 110/124

โด ย ปรัชญานิยาย ไอร่า ม ร ก ต มันเป็นความรู้สึกที่บรรยายออกมา ได้ลำาบาก คล้าย ๆ กับความเบื่อหน่าย อย่างหนึ่งที่ไม่อยากจะเป็นเจ้าของ ในสรรพสิ่งทั้งหลายทั้งปวง ฉันมีความรู้สึกว่า ทุกสิ่งที่อยู่รอบตัวฉันนั้น เหมือนกับกระแสธาร ของความเปลี่ยนแปลง ที่ไหลต่อเนื่องกันไปตลอดเวลา ไม่มีอะไรสักอย่างที่เป็นสิ่งที่มั่นคง เที่ยงแท้แน่นอน แม้กระทั่งความงาม ในทุกสิ่งทุกอย่างมันเป็นเพียงแค่ แวบหนึ่งของวัตถุสิ่งนั้นเท่านั้นเอง ๑๐๙ กัลยา ณ มิตร ก็จะ ช้าวันนั้นฉันแทบจะไม่ได้ | ดวงแก้วนั้นขึ้นมาพิจารณาอีกครั้งหนึ่ง คุยอะไรกับคุณป้าโอฮาร่า และเมื่อใดก็ตามที่ฉันยกดวงแก้วนี้ขึ้น และแอนดรูว์เลย เพียง มากำในฝ่ามือทั้งสองข้าง ภาพของวัตถุ แต่บอกขอบคุณที่ได้ให้ฉัน ที่ฉันมองเห็นอยู่เบื้องหน้านั้น พักที่บ้านหลังนี้ด้วย และฉันก็ไม่ได้เล่า ปรากฏขึ้นมาอย่างละเอียดเหมือนกับว่า ประสบการณ์ที่ได้พบมาในความฝันให้ มันทะลุเข้าไปในทุกอณูของวัตถุสิ่งนั้นที่อยู่ แอนดรูว์ฟัง แอนดรูว์เองก็มัวสาละวน เบื้องหน้า และมองเห็นความเปลี่ยนแปลง อยู่กับการจัดเตรียมหนังสือเพื่อที่จะไป ของวัตถุนั้น ๆ ตั้งแต่เริ่มต้นจนสลายไป โรงเรียน ก่อนที่ฉันจะออกมาจากบ้าน ไม่ว่าจะเป็นแจกัน แก้วน้ำ เสื้อผ้า รองเท้า ก็ได้ยินแอนดรูว์รับปากกับคุณป้าของเขาว่า ดอกไม้ ฯลฯ ทุกอย่างมันได้เปลี่ยนแปลง จะไปซื้อข้าวของต่าง ๆ จากร้านขายของ ไปอย่างรวดเร็ว ในช่วงเพียงเสี้ยววินาที ชำมาให้คุณป้าตอนขากลับจากโรงเรียน เดียวเท่านั้น โดยที่ฉันมีความเข้าใจใน ฉันเดินผ่านอากาศที่หนาวเย็นและมืดครึ้ม เนื้อหาสาระขององค์ประกอบของวัตถุ ในช่วงต้นของฤดูหนาว พื้นถนนนั้นเป็น ต่าง ๆ เหล่านั้นได้เป็นอย่างดี พอหลัง น้ำแข็งเต็มไปหมดบนทางเดิน ทำให้ จากนั้นแล้วความรู้สึกบางอย่างซึ่งไม่เคย ก้าวเท้าด้วยความยากลำบากยิ่งนัก ฉัน เกิดขึ้นกับฉันมาก่อนเลยก็กลับมาปรากฏ เองต้องรีบไปเตรียมบทเรียนต่าง ๆ ก่อนที่ ขึ้น มันเป็นความรู้สึกที่บรรยายออกมา จะกลับไปยังโรงเรียน ส่วนลึกในใจของ ได้ลำบาก คล้าย ๆ กับความเบื่อหน่าย ฉันแล้ว ยังซุ่มเย็นกับประสบการณ์ที่ได้ อย่างหนึ่งที่ไม่อยากจะเป็นเจ้าของใน เห็นมาเมื่อคืนนี้ และมีความสดชื่นอย่าง สรรพสิ่งทั้งหลายทั้งปวง ฉันมีความรู้สึก ประหลาด ในมือของฉันที่ซุกอยู่ในกระเป๋า ว่าทุกสิ่งที่อยู่รอบตัวฉันนั้น เหมือนกับ ตลอดเวลา นั้นได้กำดวงแก้วขนาดเส้น กระแสธารของความเปลี่ยนแปลงที่ไหล ผ่าศูนย์กลางหนึ่งนิ้วครึ่งนั้นไว้ มันช่าง ต่อเนื่องกันไปตลอดเวลา ไม่มีอะไร มีความรู้สึกอบอุ่น และมีพลังอะไร สักอย่างที่เป็นสิ่งที่มั่นคงเที่ยงแท้แน่นอน สักอย่างหนึ่งเป็นแน่ ซึ่งหลั่งไหลออก แม้กระทั่งความงามในทุกสิ่งทุกอย่างมัน จากแก้วผลึกลูกนี้ เป็นเพียงแค่แวบหนึ่งของวัตถุสิ่งนั้นเท่า เมื่อกลับไปถึงที่พัก ฉันได้นำ นั้นเอง พอฉันถือแก้วดวงนี้มองเข้าไป ๆ