ความเจ็บปวดและการสูญเสีย : หน้า 106/124

แมวหลับตาปี่ทันที หูแว่วได้ยินเสียงกรีดร้อง ของสุรีย์ เสียงนั้นบาดลึก เข้าไปในหัวใจ สุรีย์เพื่อนรัก..... เหตุการณ์ เป็นเช่นนี้เองน่ะหรือ..... ขอโทษนะสุรีย์ ที่แมวไม่อาจทนมองอยู่ได้ ได้ยินแต่เสียงสะอื้นร่ำไห้ อย่างเจ็บปวดทรมาน ๑๐๔ กัลยา ณ มิตร | ในเมื่อสายสุรีย์กำลังอยู่เพียงแค่เอื้อมมือถึง | เพื่อนรัก ทั้งที่รู้ว่าเมื่อมาที่ไร่แล้วจะ "ไอ้ทวนธงไม่ได้คุณสุรีย์... ก็อย่า มีใครได้ไปเลย...” ต้องทนกับความเจ็บปวดอย่างไร เธอก็ มา มาด้วยความหวังว่าคงได้พบวรางค์ มกราคม - เขาคำรามแล้วชักมีดเดินป่าที่พัก จนกระทั่งวันนั้น วันที่ ๒๑ ติดตัวอยู่ตลอดเวลาออกมา พลางทุ่มตัว ที่ผ่านมานี้ ที่สุรีย์ได้รู้ความจริงเสียทีว่า เข้าไปหาสุรีย์ที่หันหลังวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต | เธอกับวรางค์อยู่ห่างไกลกันด้วยภพภูมิ เต็มแรง และมิติของเวลา... แมวหลับตาทันที หูแว่วได้ยิน สายสุรีย์... แมวสัญญานะว่าจะ เสียงกรีดร้องของสุรีย์ เสียงนั้นบาดลึก ช่วยเธอ... อย่าจมอยู่กับความเจ็บปวด เข้าไปในหัวใจ สุรีย์เพื่อนรัก.... เหตุการณ์ อีกเลย คุณพ่อของเธอท่านไม่ได้ย้อน เป็นเช่นนี้เองน่ะหรือ... ขอโทษนะสุรีย์ กลับมาที่ไรอีก เพราะฉันจำได้ว่าไร่นี้ถูก ที่แมวไม่อาจทนมองอยู่ได้ ได้ยินแต่ ทิ้งร้างมานานกว่าจะมีการพัฒนาเกิดขึ้น เสียงสะอื้นร่ำไรอย่างเจ็บปวดทรมาน ส่วนท่านเจ้าของไร่ ในที่สุดได้เสียชีวิต ทวนธงกระโจนหนีหายเข้าไปในป่าลึก ไปเพราะโรคหัวใจที่บ้านในเมือง ได้ยิน ทิ้งสุรีย์นอนจมกองเลือดที่รินออกมาจาก ว่าท่านไม่ได้กลับมานับตั้งแต่วันที่มีเรื่อง แผลใหญ่ที่ชายโครงด้านซ้ายอยู่คนเดียว ทำให้ท่านต้องเสียใจที่สุดเกิดขึ้นในไร่แห่งนี้ ประกิตคือคนที่เข้ามาเห็นเป็นคน เช่นเดียวกับประกิต ที่พกความ แรก ในจังหวะที่สุรีย์ตาพร่าพราย มอง อาดูรกลับกรุงเทพฯไป แล้วไม่มีใครรู้ ไม่เห็นอะไรอีกแล้ว นอกจากความรวดร้าว ที่แผ่ซ่านออกไปทั่วทั้งตัว สำนึกสุดท้าย เรื่องของเขาอีกเช่นกัน นอกจากความเสียใจ เสียดายที่คนที่ไร่ยังจำได้ ถึงภาพที่เขา อีกครั้ง ไว้แนบอกอยู่นานอย่างไม่มีคำพูด ไม่มี เท่านั้นที่ทำให้สุรีย์พรั่งพรูคำพูดออกมา กอดร่างแบบบางโชกเลือดของสายสุรีย์ "วรางค์ไปไหน... คุณพ่อ... น้ำตา นอกจากความว่างเปล่าในแววตา คุณพ่อ... ช่วยสุรีย์ด้วย” แมวเห็นประกิตอุ้มร่างชุ่มเลือด ของสุรีย์ในชุดสีขาวเดินห่างออกไป หลายคนตามมา แต่ก็ช้าเกินไปเสียแล้ว ไม่มีใครเห็นเงาของทวนธง และไม่มีใคร เห็นเขาอีกเลย อย่างนี้นี่เอง... สายสุรีย์... แมวรักเธอ... แมวเข้าใจแล้ว เข้าใจใน ความรัก ความห่วงใยที่เธอมีต่อวรางค์ เพื่อนรักของเธอ คู่ที่เคยแข็งแกร่ง เคยแฝงไว้ด้วยพลัง และความมีชีวิตชีวา สุรีย์ เธอไม่ได้จากไปแต่เพียงลำพัง แต่เธอพาเอาชีวิตชีวา และความสดใส ไปจากบริเวณไร่ และที่ราบแห่งนี้ อย่าง ไม่มีใครรู้ว่า ต่างคนต่างทอดทิ้งเธอไว้ แต่เพียงลำพังกับความเดียวดาย การรอคอยอย่างสิ้นหวัง และ เลิกรอเถอะนะสุรีย์... ไม่มีใคร หลงเหลืออยู่ที่นี่อีกแล้ว.... และไม่ต้อง ย้อนกลับไปที่ไร่อีกต่อไป เพราะฉันอยู่ตรงนี้ ที่นั่นไม่มีใคร... เธอไม่ต้องคอย และ ไม่ต้องกลับไปอีกนะ สุรีย์ว่า... นี่ถ้าเธอไม่หวงวรางค์ เธอคงไม่ต้องเอาชีวิตบริสุทธิ์มาทิ้งในที่ รกร้างเช่นนี้ นี่เองที่ทำให้ดวงจิตเธอต้อง ไปมาระหว่างโรงเรียนกับไร่ เพราะความ พักผ่อนเสียบ้าง... เผื่อบางทีเธอ ห่วงใยที่ยังไม่หมดไปจากสายใยในใจของ อาจจะมีโอกาสที่ดีกว่านี้ ฉันคิดว่าคงอีก เธอ เธอจึงคงตามหา มาคอยวรางค์ | ไม่นานนักเธอคงได้พบอิสระ อิสระ Kalyanamitra.org