ความเข้าใจในความรัก : หน้า 104/124

น่าจะเป็นบริเวณสุดเขตไร่ ไม่มีคนงาน ไม่มีเสียงทำงาน มีแต่ต้นไม้ใหญ่รกรุงรัง แมวเข้ามาที่นี่ได้ยังไง แล้วนั่น ผู้ชาย คนนั้นกับสุรีย์ สุรีย์ สุรีย์... ตายจริงทำไมถึงเป็นอย่างนี้เล่า..... แล้ว ทำไมถึงไม่มีใครได้ยินเสียงแมว ผู้ชาย คนนั้นเป็นใคร ทำไมถึงยื้อยุดสุรีย์ อย่างนั้น.... โธ่... จะทำยังไงดีล่ะ || มวพยายามจะหมุนตัวกลับ เพื่อวิ่งไปหาคนมาช่วยสุรีย์ ที่ดูว่ากำลังตกอยู่ในความ ลำบากเสียแล้ว แต่เอ๊ะ... แมวทำไม่ได้... ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง แม้กระทั่งจะยกเท้า หรือตะโกนออกไป แล้วใครจะช่วยสุรีย์ได้เล่า.... โธ่สุรีย์... สุรีย์ แล้วคำตอบทั้งหมดก็พรั่งพรูสู่สำนึก สู่สายตาของแมว... สายสุรีย์ถูกผู้ชายคนนี้ ที่มีท่าทางคล้ายคนงานในไร่ ที่แมวจำ ได้ในที่สุดว่าเป็นหัวหน้าของคนงานทั้งหมด นายทวนธง เต็มหัวใจ "เธอพาฉันมาที่นี่ทำไม... แล้ว แมวเข้าใจแล้ว... สุรีย์แมวเข้าใจ ไหนล่ะวรางค์... เธอหลอกฉันใช่มั้ยทวนธง แล้ว... นายทวนธงหลอกสายสุรีย์ให้รีบ แล้ววรางค์อยู่ที่ไหน ทำไมเธอต้องกุเรื่อง มาที่ไร่กับเขา เพราะเพื่อนรักของเธอคือ ด้วย ทำไม... อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ แมวถูกทำร้ายอยู่ที่ท้ายไร่ ให้สุรีย์รีบ อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ... ได้ยินไหม อย่า.... อย่า..... เอ๊ะ...” แมวต้องหลับตาให้พ้น จากภาพนั้น ความตื่นกลัว ความสงสาร ไปรับและพากันไปส่งโรงพยาบาล ซึ่ง ความจริงขณะนั้นวรางค์ หรือแมว กลับบ้านทางเหนือ เพียงแต่กำหนดการ เป็นคนที่ชอบเก็บดอกไม้ป่ามาให้สุรีย์ แล้วสุรีย์นำมาอวดแมวเป็นประจำอย่าง ไม่เข้าใจในความนัยเหล่านั้น นอกจาก คิดตามประสาบริสุทธิ์ว่าเขาเก็บมาให้ เพราะรู้ว่าเราสองคนชอบดอกไม้ แต่ไม่ ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในไร่ด้านในหรือ เข้าไปในป่าลึก บางทีเมื่อเอาดอกไม้มา ให้ สุรีย์จะชงน้ำชาให้เขาดื่มแก้กระหาย เป็นการขอบคุณ ตามวิสัยโอบอ้อมอารี ของสุรีย์เอง และบางทีเธอยังชวนให้เขา มานั่งฟังเราสอนเด็ก ๆ ให้ร้องเพลงใบไผ่ เพลงสายน้ำ บางครั้งแมวจำได้ว่าเห็น เขาบ่อย ๆ ขณะที่เราสองคนพายเรือออกไป ตามแนวป่าที่ได้รับอนุญาตจากคุณครูใหญ่ และคุณพ่อของสุรีย์ แมวเริ่มเข้าใจเรื่องราวได้โดยตลอด ทั้งที่เมื่อก่อนนี้ ทั้งแมวและสุรีย์คิดว่า เป็นการบังเอิญ นายทวนธง... แมวจำชื่อได้แล้ว.... ๑๐๒ กัลยา ณ มิตร Kalyanamitra.org