บารมีและทุกข์ : หน้า 117/124

ผู้ที่มีบารมีแก่กล้า เมื่อเห็นทุกข์แล้ว ทุกข์ในชีวิตของอาตมาเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ แสดงว่าคนด่าเขาเห็นว่าเราพอจะรับ เมื่อได้ฟังเทศนาเรื่องทุกข์จากพระภิกษุ ระบายทุกข์ บรรเทาทุกข์ให้เขาได้ เขา ประหลาด อาตมามองไปรอบ ๆ ตัว และ จึงมาระบายกับเรา นี้คือคุณค่าของการ ได้เห็นสิ่งของอันมีค่ามากมายภายในห้อง เห็นทุกข์สำหรับผู้มีบารมียังอ่อน รับแขกนั้น แต่ในขณะเดียวกันมันไม่ ผู้ที่มีบารมีแก่กล้า เมื่อเห็นทุกข์ จะเกิดความเบื่อหน่ายในทุกข์ มีค่าอะไรเลยสำหรับอาตมา ห้องนั้น แล้วจะเกิดความเบื่อหน่ายในทุกข์ และ ทั้งห้องดูเป็นเสมือนห้องมืด ทรัพย์สมบัติ จะมีจิตน้อมไปสู่เนกขัมมะคือการสละ และจะมีจิตน้อมไปสู่ เนกขัมมะคือการสละ อาตมาไว้ในห้องมืดต่อไป "เมื่อคนเห็นทุกข์แจ่มแจ้งดังกล่าว เหล่านั้นดูเหมือนเป็นโซ่ตรวน ที่จะผูกมัด ชีวิตฆราวาสอันคับแคบ ออกดำรงชีวิตสมณะ อันกว้างขวางและอิสระเสรี มานี้ ถ้าเขายังมีบารมีไม่แก่กล้า เขาก็จะ เกิดความดำริชอบ ๒ ประการ คือ ดำริ ชีวิตฆราวาสอันคับแคบ ออกดำรงชีวิต สมณะอันกว้างขวางและอิสระเสรี เมื่ออยู่ ในเพศบรรพชิต แล้วเขาก็จะสร้างศีลสมาธิ ปัญญาให้เกิดขึ้นในตน กำลังของศีล สมาธิปัญญาแก่กล้าขึ้นเท่าใด กำลัง ที่จะไม่เบียดเบียนใคร เพราะเขาจะเห็น ของกิเลสทั้งหลายก็ลดลงเท่านั้น กิเลส คนอื่นสัตว์อื่นเต็มไปด้วยความทุกข์เช่น ลดลงเท่าใด ความสงบสุขก็เกิดขึ้นมาก เดียวกับเขา เขาจะเห็นทุกคนแบกภาระ เท่านั้น อันหนักคือทุกข์ ๑๐ กองไว้บนบ่า เดิน อาตมาเห็นว่าโยมมีบารมีแก่กล้า กระเสือกกระสนดิ้นรนไปในโลก เขาจะ เห็นทุกข์ขั้นต้นแล้ว และมีจิตน้อมไปสู่ เกิดความสงสารคนอื่นสัตว์อื่นอย่างจับใจ เนกขัมมะแล้ว จึงมาอนุเคราะห์โยมใน เขาจะไม่คิดเบียดเบียนใครด้วยกายวาจาใจ คราวนี้ เพราะการเบียดเบียนเขาเท่ากับเพิ่มทุกข์ “ท่านครับ กระผมตั้งใจจะอุปสมบท ให้แก่เราโดยไม่จำเป็น เ แน่ ๆ และจะอุปสมบทให้เร็วที่สุดเท่าที่ เมื่อเขาถูกคนอื่นเบียดเบียน เขา จะเร็วได้ บัดนี้ได้เวลาที่ท่านควรจะฉัน ก็จะไม่คิดเบียดเบียนตอบ เช่นเราถูกเขาด่า ภัตตาหารแล้ว ขอนิมนต์ท่านฉันก่อนเถอะ” เราก็จะไม่ด่าตอบ เพราะคนที่มาด่าเรา ว่าแล้วอาตมาก็นำภัตตาหารถวายพระภิกษุ นั้นเขามีความทุกข์มากกว่าเรา อย่าง ประหลาด ท่านเอาขนมและผลไม้ใส่ใน น้อยที่สุดเขาก็มีสันตาปทุกข์ คือถูก บาตรแล้วก็เริ่มลงมือฉันด้วยอาการสำรวม ความโกรธแค้นเผาลนจิตใจเขาทนไม่ไหว จนไม่มีเสียงใด ๆ ถ้าไม่สังเกตก็เกือบ เข้า จึงมาระบายทุกข์ให้แก่เราด้วยการ จะไม่ทราบว่าท่านกำลังฉัน ด่าเรา ถ้าเราไม่โกรธตอบ เราก็ไม่รับ สำรวมของท่านทำให้อาตมาเกิดความ เอาทุกข์เขาไว้ เขาจะสบายใจเพราะได้ เลื่อมใสอย่างยิ่ง ในเวลาเดียวกันก็เกิด ระบายทุกข์ออกแล้ว เรื่องก็สิ้นสุดกัน ความเกรงใจ ไม่กล้าชวนท่านสนทนา แค่นั้น คนที่เห็นทุกข์เมื่อถูกคนอื่นด่าว่า อีกต่อไป กินกล่า อาการ "นิมนต์ท่านฉันตามสบายนะครับ แทนที่จะโกรธ เขากลับจะเห็นเป็นเกียรติ ที่คนด่าให้เกียรติเลือกเอาเขาเป็นที่ระบาย กระผมจะออกไปพบมารดาสักครู่แล้วจะ ทุกข์ แทนที่จะไประบายกับคนอื่น กลับมา” อาตมากราบท่านแล้วก็ไปพบ กัลยาณมิตร ๑๑๕