ความยุติธรรมในวัยเด็ก : หน้า 102/124

ขณะนั้น เราอาจจะดีกว่านี้ หรือเลวกว่านี้ก็ได้” คนที่ถูกบังคับขู่เข็ญมาแต่วัยเด็ก แม้จะเจ็บปวดรวดร้าวปานใด แต่ พระนางเพียงแต่ทรงดำริเท่านั้น มิได้ ทำอะไรผิดน้อยก็เหมือนผิดมาก คอย อโศกก็กัดฟันทนไว้ ไม่ร้องไห้ ไม่วิงวอน | ตรัสคำนี้กับเจ้าชายอโศกเลย ขอความกรุณาจากใคร พระเจ้าพินทุสาร เป็นที่กระทบกระเทือนใจลูก เมื่อเงี่ยนจนพอพระทัยแล้ว คืนนั้นอโศกราชกุมาร ทรงใช้ เหนื่อยหอบจึงทิ้งหวายพร้อมด้วยตรัสว่า ความคิดอย่างหนัก บัดนี้พระชันษาได้ "ต่อไปภายหน้าอย่าได้โอหังอวดดีอย่าง ๑๔ แล้ว พอจะรู้จักว่าอะไรดี อะไรชั่ว kd และทรง อะไรเป็นความยุติธรรม และอะไรเป็น นอีก" | ออกมา เกรงจะ ถูกดุถูกด่าอยู่ร่ำไป โตขึ้นจะขาดความ เชื่อมั่นในตัวเอง คอยระแวงอยู่เสมอว่า ตนจะทำผิด ไม่ค่อยกล้าตัดสินใจอะไร ด้วยตนเอง แม้เรื่องเล็กน้อยก็ต้องคอย ถามความเห็นของผู้อื่นเสียก่อน ส่วนเด็กที่เคยถูกตามใจมากเกินไป พระนางวิมังสาเทวี พาอโศก ความอยุติธรรม การได้รับอะไรไว้ใน โตขึ้นจะเป็นคนเอาแต่ใจตัว ขาดความ กลับสู่พระตำหนักแห่งพระนาง ทรงรู้สึก วัยเด็กนั้น เป็นเรื่องประทับใจมาก และ รอบคอบระมัดระวัง คอยแสวงหาจุดเด่น สงสารโอรสอย่างจับจิต เมื่อถึงห้อง เป็นการปลูกนิสัยขั้นพื้นฐานให้เด็กอีกด้วย จากการทำอะไรให้แปลกประหลาดจากที่ บรรทมก็ทรงกันแสงน้ำพระเนตรพรั่งพรู | โดยเฉพาะความไม่ยุติธรรมจะเป็นสิ่ง คนทั้งหลายเขาทำกัน ฯลฯ เพราะความรู้สึกน้อยพระทัย ตรึงตราอยู่ในความรู้สึกของเด็กชั่วชีวิต พื้นฐานแห่งนิสัยของคนส่วนใหญ่ และเจ็บปวดรวดร้าวสุดจะพรรณนาได้ เด็กที่มิได้รับการเอาใจใส่เลี้ยงดู ถูกปลูกฝังลงเมื่ออยู่ในวัยเด็กมิใช่น้อย ทรงใช้ยาทารอยแผลให้อโศก พระโอษฐ์ เท่าที่ควร ถูกรังเกียจเหยียดหยาม เหมือนการเขียนลวดลายลงบนภาชนะที่ ก็พร่ำสอนบุตรตนมิได้หยุดหย่อน อย่านะ ถูกทำโทษโดยที่ตนมิได้มีความผิด จะ ได้ทำขึ้นใหม่ ย่อมจะยั่งยืนมิได้ลบเลือน ลูกนะ ต่อไปอย่าได้เถียงเสด็จพ่ออีก กลายเป็นคนไม่รู้จักเกรงกลัวใคร มองโลก มีอะไรก็หวานอมขมกลืนเข้าไว้ อย่าได้ ในแง่ร้ายมากกว่าในแง่ดี ทั้งนี้เพราะมอง ทะเลาะวิวาทกับสุชิมะอึก ทุกครั้งที่มี ไม่เห็นว่าใครจะเป็นผู้หวังดีกับคนจริง เรื่องเกิดขึ้น ลูกจะต้องเป็นฝ่ายผิดเสมอ ดังนั้นตนจึงไม่จำเป็นที่จะทำอะไรเพื่อ ขอให้จำเรื่องเหล่านี้เป็นบทเรียนแห่งชีวิต” ให้ถูกใจใคร เพียงถูกใจตัวเท่านั้นก็พอแล้ว "แต่ลูกพูดเพื่อขอความยุติธรรม แต่ก็มีผลดีบางประการคือ มีความ หรือมีดวงหน้าและแววตาส่องฉายแต่ นะแม่” อโศกพูดขณะที่มองดูแผล เป็น โน้มเอียงในทางช่วยเหลือตนเองมากกว่า ทางยาวที่โดนขาด้านหลังของตน หวังพึ่งความช่วยเหลือจากผู้อื่น ไปโดยง่าย ด้วยเหตุนี้ผู้ใหญ่จึงมีส่วนรับ ผิดชอบอยู่มาก ในการสร้างนี้ วงนัส เยาวชน ให้เป็นคนอย่างไร เสียสละหรือเห็นแก่ตัว เป็นคนกระด้างหยาบคายหรืออ่อนโยน ละมุนละไม มีนิสัยร่าเริงเปี่ยมด้วยความสุข ความเศร้าออกมาเป็นเนืองนิตย์ อโศกราชกุมาร ได้รับลวดลาย "ความยุติธรรม! ลูกพูดว่าความ คนที่ถูกทอดทิ้งให้อ้างว้างว้าเหว่ หลายแบบหลายสี ซึ่งถูกวาดลงใน ยุติธรรมหรือ?" พระมารดาตรัสพระ | เมื่อวัยเด็ก ไม่ได้รับความรักอันอบอุ่น ภาชนะคือดวงใจมาแต่เยาว์ ลวดลาย กระแสเสียงละน้อย เมื่อฝ่ายหนึ่งเป็นที่รัก จากใครเลย ไม่มีใครให้ความมั่นใจว่าจะ หนึ่งซึ่งงามมากที่พระมารดาเป็นผู้บรรจง ส่วนอีกฝ่ายหนึ่งเป็นที่ชัง ลูกจะแสวงหา เป็นที่พักพิงได้ เมื่อโตขึ้นมักจะมีความ เขียนให้ นั่นคือความเห็นอกเห็นใจ ความยุติธรรมได้จากที่ไหน” โน้มเอียงในทางคบคนไม่เลือกหน้า คอย ผู้น้อย ความอดทน-ทนได้โดยไม่พูด เอาอกเอาใจคนนั้นคนนี้ ถ้าเป็นชายก็มี และอีกสิ่งหนึ่ง "ถ้าลูกเป็นใหญ่ในแผ่นดิน ลูกจะ ซึ่งเหตุการณ์สอนให้ ให้ความยุติธรรมแก่คนทุกคน ไม่เลือก ลักษณะที่ ถ้ามองไม่ดีแล้วก็ดูเหมือนจะ นั่นคือ ความพยายามเพื่อบรรลุถึงความ ว่าผู้นั้นจะเป็นใคร” อโศกทูลพระมารดา ค่อนข้างเจ้าชู้ แต่ความจริงไม่ใช่ เป็นใหญ่ในแผ่นดินเพื่อปกครองไพร่ฟ้า ถ้าเป็นหญิงก็จะคบผู้ชายได้ทั่ว ๆ ไป ประชาชนโดยยุติธรรม อย่างแข็งขัน หรือ " “แต่โอกาสเช่นนั้นจะมาถึงลูก คอยมีกระแวงและหวั่นเกรงว่า คนอื่น จะไม่ชอบตน ทั้งนี้เป็นผลสืบเนื่อง "ไม่แน่นะเสด็จแม่ เหตุการณ์ | มาจากการถูกทอดทิ้ง เมื่อวัยเด็กไม่มีใคร ภายหน้าเป็นของไม่แน่นอน” เป็นแหล่งพักพิงได้จริงจัง เขาไม่แน่ใจว่า “จริงสิ เหตุการณ์ภายหน้าเป็น ใครจะรักเขาจริง เขาจึงต้องแสวงหา ของไม่แน่นอน” พระนางทรงดำริ "ลูก | ความรักจากคนทั่วไป ๑๐๐ กัลยาณมิตร อ่านต่อฉบับหน้า