การลงโทษและการฝึกความเคารพ : หน้า 13/112

เรื่องที่ ๓ วิธีลงโทษ เมื่อลูก ๆ ทำผิดแต่ละครั้ง ท่านไม่เคยละเว้นการลงโทษ ซึ่งส่วน มากก็ไม่แคล้วถูกเฆี่ยนด้วยไม้เรียว แต่การเฆี่ยนเพียง ๕ ทีของท่าน ช่างนานเสียเหลือเกินในความรู้สึก ของอาตมา เพราะก่อนจะลงมือเขียน ท่านจะต้องแจกแจงความผิดให้ทราบ เสียก่อน แล้วให้พูดทวนให้ได้ว่า อาตมาผิดที่ไปอาละวาดพี่เขาก่อน โยมพ่อก็จะตีเอง โดยมีพี่สาวยืน ยิ้มเยาะอยู่ข้าง ๆ ด้วย อย่างนี้ แหละมันเจ็บแสนเจ็บ แต่ถ้าพี่เขาเป็นฝ่ายผิด ท่าน ก็จะตีพี่เอง เราเป็นน้องไม่เคยมี โอกาสได้ตีกลับคืนเลย เพราะเหตุที่ ไม่ว่าเราจะ ผิดเพราะอะไร จะขาดจะเกินสักหน่อย เริ่มซ้ำ และค่อย ๆ หักไปทีละท่อน เป็นฝ่ายถูกหรือฝ่ายผิด ก็จะต้อง ก็ไม่ได้ มิหนำซ้ำยังต้องตะโกนพูด อาตมาจะต้องคำนวณให้ได้ว่า ไม้ ถูกตีเบิกความก่อน ดังนั้นจึงไม่ เรียวอันนั้นจะต้องมีขนาดพอเหมาะ อยากมีเรื่องกับพี่ ๆ เขาอีก เพราะ ให้เสียงดังฟังชัด ถ้ายังไม่ถูกต้อง หรือยังไม่ ถึงขนาดที่พอดีครั้งสุดท้ายแล้ว ไม้ มันไม่คุ้ม มีแต่ขาดทุน และการที่ ครบถ้วน ท่านก็จะให้พูดซ้ำใหม่ เรียวต้องหักหมดพอดี เพราะถ้าหัก ถูกบังคับให้เรียกคำนำหน้าพี่ว่า “พี่ แล้วจึงหวดไม้เรียวควบแรกลงไปที่กัน หมดก่อน ท่านจะให้ไปหาไม้มาใหม่ เสมอ ทำให้เกิดความเคารพกันตาม อย่างไม่ยั้งมือเลย เลือดซิบ ๆ เจ็บ แต่ถ้าเลือกไม้ใหญ่ไปตี ๕ ครั้ง ก็ ลำดับอาวุโส ครั้นเติบโตขึ้น ไม่ว่า ยังไม่หัก เราก็จะต้องเจ็บมาก เพราะ จะไปที่ไหนหรือถูกเหตุการณ์บีบคั้น ถึงใจทุกที อย่างไร ก็ทนได้ ไม่เดือดร้อนอะไร แม้จะลงมือเขียนครั้งที่สอง ไม้แข็ง ทำให้ต้องเจ็บหนักขึ้นอีก และครั้งต่อไป ท่านก็จะให้พูดทบทวน ความผิดเช่นเดียวกัน เสียงต้องดัง เรื่องที่ ๔ ฝึกให้ลูกเคารพ เรื่องที่ 4 ความสามัคคี ฟังชัดอย่างเดิม แต่เนื่องจากพูดไป กันตามลำดับอาวุโส ร้องไห้ไปเสียงจึงเครือกระท่อนกระแท่น "สามัคคี คือ พลัง” ใคร ๆ "ที่ไหนขาดความเคารพ ที่ ก็รู้ แต่การฝึกให้เกิดความสามัคคี แม้แต่ในครอบครัว ก็มิใช่เรื่อง ท่านก็ไม่ยอมลดราวาศอก อาตมา นั่นจะมีแต่ความแตกแยก” ต้องพยายามฝืนใจอย่างมาก อาตมาเป็นน้องชายคนสุด ง่าย ๆ ถ้าปล่อยให้เกิดการแตก ดังนั้นกว่าการลงโทษจะครบ ท้องมีพี่สาว คน เมื่อเรียนชั้น ความสามัคคีกันในครอบครัวขึ้นแล้ว ถ้วนกระบวนความก็กินเวลาเป็น ประถมมักทะเลาะเบาะแว้งกับพี่สาว ไม่ต้องสงสัยว่าในระดับชาติก็แตก Lo ชั่วโมง 1 เป็นประจํา แยกได้ แต่เจ็บกายยังไม่ร้ายเท่าเจ็บ เวลาโยมพ่อกลับจากทำงาน เนื่องจากโยมพ่อเป็นชาวไร่ ที่ใจเพราะเสียหน้า เนื่องจากถูก มาเห็น ท่านไม่เคยสอบถามว่า เงี่ยนต่อหน้าพี่ ๆ บางวันถูกลงโทษถึง ทะเลาะกันเรื่องอะไร ใครผิดใครถูก ท่านจึงฝึกความสามัคคีให้พวกเรา ๒-๓ ครั้ง เพราะความที่เกเรมาก แต่ท่านจะชี้หน้าให้อาตมาไปหักไม้ สามพี่น้อง ด้วยการให้ไปตายหญ้า ยิ่งกว่านั้น ท่านยังมีวิธี เรียวแล้วมายืนกอดอกให้พี่สาวดีก่อน ด้วยกันบ้าง ไปขุดดินด้วยกันบ้าง เสริมความฉลาดให้ลูกอย่างไม่มีใคร ในฐานะที่ไม่เคารพกันตามลำดับ แต่ต้องให้เสร็จในวันนั้น โดยรู้กัน เหมือนไม้เรียวที่จะใช้เฆี่ยนอาตมานั้น อาวุโส ถ้าครั้งใดก่อเรื่องกับพี่สาว เป็นนัยว่า ถ้าไม่เสร็จก็ไม่ได้กินข้าว ท่านให้ไปหามาเอง ถ้าไม่ฉลาดใน ไว้มากเขาก็ตีไม่ยั้งต่อหน้าพ่อนี่แหละ เย็น เราจึงต้องช่วยกันจนเสร็จ ไม่ การเลือกไม้เรียวก็เจ็บตัวมาก เพราะ ซึ่งเป็นวิธีที่เขาเรียกกันในครอบครัวว่า กล้าหลีกเลี่ยง ถ้าคนใดคนหนึ่ง ไม้เรียว ใช้ตีครั้งแรกจะเจ็บมาก "ดีเบิกความ” จากนั้นท่านจึงจะชัก เถลไถลไม่ตั้งใจทำ บางครั้งกว่าจะ เพราะไม้ยังสดและแข็ง แต่เมื่อตี ใช้ไล่เลียงว่าทะเลาะกันเรื่องอะไร เสร็จก็เกือบทุ่ม หิวแทบตาย จึง ครั้งต่อไปจะเจ็บน้อยลง เพราะไม้ ถ้าสอบสวนแล้ว ปรากฏว่า ต้องช่วยกันทำให้เกิดความสามัคคี ธันวาคม ๒๕๕ * ล ย า ณ ม ต ร 55