พ่อและธรรมชาติ : หน้า 31/112

I พราะพ่อ คือขุนเขาอัน นอกจากทำตัว ทำใจ ให้เป็นหนึ่ง กลายเป็นคลื่นแห่งความบ้าคลั่ง ตระการ มั่นคง หนักแน่น เดียวกับท้องฟ้า เดือนดารา และ ถาโถมฟาดฝั่ง และพันตัวเองเข้าเป็น ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางพายุ ตะวัน ด้วยการกระชั้นเอาธรรมชาติ เกลียวจนดูประหนึ่งคลุ้มคลั่ง เพราะ ฝนฟ้าคะนอง ลมร้ายที่ เข้ามาสิงใจ ให้กลายเป็นหนึ่งเดียว กระแสอันหลากหลั่งของปรารถนา กึกก้องกัมปนาท แดดระอุที่สาดซัด กันกับห้วงจักรวาล เพราะเมื่อเรา และอารมณ์..ที่เข้าซาบซับจนกลาย อย่างเกรี้ยวกราดไร้ปราณี ท่ามกลาง ทั้งหลายกลายเป็นเช่นเดียวกันกับ เป็นเนื้อเดียวกัน ทุกอย่างที่บางทีก็ผันแปร แต่พ่อก็ ธรรมชาติ ย่อมไม่มีสิ่งใดมาทำร้ายได้ ไม่เคยหวาดไหว หรือแม้จะไกวตัว ดั่งพ่อ จะเพียรบอกว่า ให้ลูก ๆ ซึ่งเปรียบเหมือนต้นไม้ และ พ่อ ยังชี้ชวนให้มองดู ความเย็นของน้ำคือธรรมชาติของใจ ใหญ่น้อย และหมู่นกกาต้องผวา ฟองสมุทรที่ม้วนตัวเป็นระลอกน้อย ที่พร้อมจะสะท้อน หรือเก็บกักภาพ เพราะภาวะหวั่นกลัว ใหญ่ สะท้อนขึ้นลง หรือสะท้าน งาม ๆ แห่งจักรวาลไว้ได้ด้วยตัวเอง ตัวอย่างสนั่นหวั่นไหว โกญจนาท เพียงแต่ความปรารถนา และอารมณ์ สิ่งที่พ่อทำคือ ยิ้มหัว ให้ ขณะโถมฟาดพลังนุ่มลง ณ แนวทราย เท่านั้น ที่เข้ามาทำให้ดวงใจ หรือ กำลังใจ ชี้ชวนให้ลูกมองท้องฟ้าที่ ว่านั่นคล้ายชะตา และอารมณ์ที่ ห้วงสมุทร ต้องรุ่มร้อนจนฟองฟอง กว้างใหญ่ว่าคือสัญญาณแห่งการ ผสมผสานเป็นอันดีจนแทบจะแยก ผันแปร ด้วยการไปมาของเดือน จากกันไม่ได้ ทำให้ห้วงสมุทรที่เย็น แต่ถ้าลูกของพ่อยังทำไม่ได้ และตะวัน อย่างจะบอกให้รู้ว่า ชื่น สงบนิ่งอย่างพร้อมที่จะสะท้อน ที่จะกรองประสานใจเข้าไปเป็นหนึ่ง การท่องไปในฟากฟ้า คือการฝ่า ภาพงามของผองเมฆ เงาวิหก และ เกี่ยวกับห้วงจักรวาล ก็ขอให้ซุกเข้า ขบวนการแปรผันอันไม่อาจจะฝืนได้ ภาพไสวจากคัคนางค์เบื้องบน ให้ มาหาอ้อมอกอันไพศาลของพ่อ ที่ ก ล ย า ณ ม ต ร ๒๙ ธันวาคม ๒๕๓๔