ความสัมพันธ์และความเศร้า : หน้า 104/112

เราสองคนนั่งทานข้าวกัน เงียบ ๆ ข้าวในจานของฉันหมด คุณภิภพจึงพูดขึ้น "คุณกรอมเป็นคนดี สิ่ง ศักดิ์สิทธิ์ย่อมคุ้มครอง...” ไปเฉย ๆ พูดได้แค่นั้น แล้วหยุดนิ่ง ฉันนึกเห็นรอยยิ้มในภาพ ถ่าย เธอก็เป็นคนดี เหตุร้ายแบบ นั้นทำไมจึงเกิดกับเธอได้... เขาคิด แบบเดียวกับฉันหรือเปล่า นึกสงสารคุณภิภพจับใจ ที่ ทนได้ทุกวันนี้คงเพื่อลูก ฉันเงย กับลูกสุนัขตัวนั้น เห็นเรามันก็เห่า ขณะกำลังนั่ง ยังดูรู้ว่าเขา หน้ามองดูเขาเต็มตาเป็นครั้งแรก "สงสารตา พี่กรอมไป ไม่หยุด แล้วอีกหน่อยก็ไม่มีเพื่อน” "เงียบน่า หนวกหู” เจ้า คำพูดของเขา ทําให้ฉัน เป็นคนสูง ใบหน้าคร้ามคม คิ้วตรง ของบ้านปราม อดใจหายไม่ได้ ดวงตาดำสนิท ความเยือกเย็นและ “ผมรบกวนแค่นี้แหละครับ เขาหัวเราะเบา ๆ “อย่า ความเศร้าแฝงไว้ในแววตา ขอบคุณ” เพิ่งทำหน้าเศร้าเลยครับ เวลายัง เขายังเจ็บปวด เพราะยังรัก ยัง ทั้งสองคน เธอไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว ภรรยาอาจารย์อุ้มลูกสาว อีกนาน บางทีอะไรก็เปลี่ยนแปลง อาลัย ไม่รู้ลืม ออกมาพอดี ฉันจึงไหว้ลาพร้อมกัน ไป” เขาทนได้ ฉันก็ควรจะทน "สวัสดีคุณพี่ซิลูก” เธอบอก ได้ เราเป็นคนเหมือนกัน... "เมื่อวานนี้กรอบขึ้นไปปิด หน้าต่าง รูปในกรอบนั้น คุณภิภพ ฉัน เปลี่ยนเรื่องคุย "รูปไหน เอ้อ ใช่” เขา ลูกสาวให้ไหว้ฉัน เด็กน้อยทำตาม เป็นคนถ่ายให้หรือเปล่าคะ” อย่างว่าง่าย "คุณอาด้วยลูก” คุณภิภพลูบศีรษะเด็กหญิง หันมามองหน้าฉันนิดหนึ่ง แล้วหัน คุณภิภพขับรถพาฉันไปตะ เบา ๆ ท่าทางอ่อนโยน คนรักลูก กลับ เวณหาบ้านอาจารย์ ซึ่งเป็นคุณพ่อ ส่วนใหญ่มักจะรักและเอ็นดูเด็กเล็ก ๆ ของเด็กหญิงเจ้าของลูกสุนัขตัวน้อย ฉันสรุปเอาเอง ที่กัดฉัน เนื่องจากเป็นหมู่บ้านใหม่ "สบายใจแล้วใช่ไหมคุณ สอบถามจากบ้านรายทางไม่กี่หลัง กรอม” คุณภิภพหันมาถาม ใบหน้า เราก็พบ อาจารย์ท่านนั้นกำลังอยู่ ดูกระจ่างสดใส คงโล่งใจไปด้วย “ค่ะ” หันไปตอบ แล้วเลย "ผมเพิ่งกลับมาถึงเมื่อเช้า มองดูดอกไม้สีสดสวยข้างทางที่รถ นี่เอง ไปลำปางตั้งแต่เช้ามืดวันรุ่งขึ้น แล่นผ่านไป ความรู้สึกขณะนี้ อะไร บ้านพอดี พ่อตาของผมไม่สบายก็เลยขนกัน ก็สวยไปหมด ไปเยี่ยมทั้งบ้าน กะว่าสายหน่อย "อยากอยู่เชียงใหม่ไหม จะโทรไปหาคุณภิภพพอดีครับ เจ้า คุณกรอม” เขาถามเรื่อย ๆ ปุยสบายดีครับ ผมเอามันไปด้วย มิน่าล่ะ เธอจึงยิ้มหวาน เอจึงยิ้ม สดใส เบื้องหลังกล้องคือบุคคลซึ่ง เป็นที่รักยิ่งของเธอนั่นเอง "วันนั้น... เธอเพิ่งรู้ตัวว่า ตั้งครรภ์” ระหว่างที่พูด เขามอง ตรงออกไปข้างหน้าเรื่อย ๆ "น้องภู หรือคะ” ฉันคิด อย่างที่ถามจริง ๆ "เปล่า อาจจะเป็นน้องสาว หรือน้องชายก็ได้ของตาภู "หมายความว่า...” ฉันไม่ "กรอมอยากอยู่กับคุณยาย กล้าพูดต่อ "ครับ ผมเสียเมียกับลูก ไปพร้อมกัน” เดี๋ยวนะครับจะไปอุ้มมาให้ดู” ค่ะ เรียนจบแล้วกรอมจะกลับอุดร สักครู่เขาก็ลงมา พร้อม หางานทำที่นั่น” ๑๐๒ ก ล ย า ณ ม ต ร ธันวาคม ๒๕๓๔