ความอดทนและการศึกษาในสมัยพุทธกาล : หน้า 92/112

นสมัยพุทธกาล ภิกษุ ในเรื่องความอดทน เป็นส่วนของอาจารย์มาด้วยหรือ รูปหนึ่งเป็นผู้มักโกรธ ต่อดินฟ้าอากาศ เพราะต่างถิ่น เปล่า หรือพระองค์จะเป็น ใครทำอะไรไม่ถูกใจก็ ต่างเมือง ความร้อนหนาว ธัมมันเตวาสิก” ด่าว่า เอะอะโวยวาย ย่อมต่างไปจากบ้านเมืองที่เคยอยู่ ดูไม่สมกับเป็นพระเลย เป็นที่ "ทรัพย์อันเป็นส่วนของ ได้รู้จักประเพณีของ อาจารย์ข้าพเจ้าได้นำมาแล้ว” เอือมระอาของเพื่อนภิกษุด้วยกัน ชาวโลก ทำให้มีหูตากว้างไกล ตรัสแล้วก็วางถุงทรัพย์ ๑,๐๐๐ ยิ่งนัก ความที่มักโกรธนี้ทรง ด้วยพระราชดำริดังนี้ กหาปณะไว้ใกล้เท้าของอาจารย์ ทราบไปถึงพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระองค์จึงมีรับสั่งให้พาพระโอรส แล้วจึงไหว้ พระองค์จึงให้นำตัวภิกษุนั้นมา มาเข้าเฝ้า แล้วพระราชทานฉลอง (ศิษย์มี ๒ ประเภทคือ ซักถาม ท่านก็ยอมรับว่าจริง พระบาท (รองเท้า) ธรรมดาให้ อันเตวาสิก และธัมมันเตวาสิก พระพุทธองค์จึงตรัสว่า "มิใช่ ๑ คู่ ร่มไม้ ๑ คัน กับเงินอีก coole อันเตวาสิก ไม่ต้องทํา แต่บัดนี้เท่านั้นที่เธอเป็นผู้มักโกรธ ๑,๐๐๐ กหาปณะ รับสั่งให้ งานรับใช้อาจารย์ เพราะตอบ แม้ในชาติก่อนก็เหมือนกัน” เดินทางไปศึกษาที่เมืองตักสิลา แทนอาจารย์ด้วยทรัพย์แล้วส่วน พระภิกษุทั้งหลายกราบ พระโอรสพรหมทัตกุมาร ธัมมันเตวาสิก ต้องทำงานเพื่อ อาราธนาให้พระองค์ทรงเล่าเรื่อง ไปถึงเมืองตักสิลาแล้ว เดินถาม แลกความรู้) ในอดีตให้ฟัง ซึ่งมีความเป็นมา หาบ้านอาจารย์จนพบ ขณะนั้น ครั้นได้เวลาที่เหมาะสม อาจารย์กำลังนั่งพักผ่อนอยู่ที่ข้าง อาจารย์จึงเริ่มสอนวิชาความรู้แก่ ดังนี้ ในอดีตกาล สมัยพระ ประตูเรือน พระโอรสเข้าไปถึง พระกุมาร พระกุมารก็เรียนด้วย เจ้าพรหมทัตครองกรุงพาราณสี ได้ถอดรองเท้า หุบร่มลง ไหว้ ความตั้งใจ พระองค์มีราชโอรสนามว่าพรหม อาจารย์แล้วยืนอยู่ อาจารย์ วันหนึ่ง พระราชกุมาร ทัตกุมาร เมื่อพระโอรสเจริญวัยได้ เห็นว่าพระโอรสเพิ่งเดินทางมาถึง ไปอาบน้ำที่ท่าพร้อมกับอาจารย์ ๑๖ ชันษา พระองค์ก็คิดจะส่ง มีความเหน็ดเหนื่อย จึงหาน ครั้งนั้นหญิงชราคนหนึ่ง นำเมล็ด พระโอรสไปศึกษายังสำนักทิศา และอาหารมาให้เสวย หลัง งานขัดสี งาที่ขัดสีเปลือกออกดีแล้วมาพึ่ง ปาโมกข์ แห่งนครตักสิลา แม้ จากที่เสวยและพักผ่อนสักครู่แล้ว แดดไว้ พระราชกุมารเห็นก็ ว่าพระองค์จะมีอาจารย์ทิศาปา- พระโอรสจึงเข้าไปไหว้อาจารย์อีก อยากเสวย จึงหยิบเมล็ดงามา โมกข์ในพระราชสำนักก็ตามที ครั้งเพื่อบอกความประสงค์ของตน เสวยกำมือหนึ่ง หญิงชราเห็น ด้วยทรงเห็นว่า หากส่งพระโอรส "เธอเป็นลูกใคร” อา- แล้วคิดว่าพ่อหนุ่มคนนี้คงอยาก ไปศึกษายังต่างเมือง จะเป็น จารย์ถาม ประโยชน์ต่อพระโอรสในประการ "เป็นโอรสของพระเจ้า ขึ้น ในเวลาเดียวกัน ราชกุมาร กิน ก็มิได้ว่ากล่าวอะไร วันรุ่ง ก็หยิบเมล็ดงามากินอีกกำมือหนึ่ง “พระองค์เสด็จมาด้วย หญิงชรานั้นก็มิได้ว่ากล่าวเช่นเคย อื่น ๆ ด้วยคือ พาราณสี” - เป็นการลดความเย่อ - หยิ่งด้วยมานะถือตัว เพราะ พระประสงค์อะไร” ครั้นวันที่ on ราชกุมารก็หยิบ ต้องปฏิบัติตนตามกฎระเบียบ "ท่านอาจารย์ ข้าพเจ้า กินอีก หญิงชราเห็นเข้าก็สุดจะ ของสำนักเรียนเช่นเดียวกับศิษย์ มาเพราะต้องการเรียนศิลปะ” ทนแล้วครั้งนี้ นางถึงกับร้องไห้ ทั่ว ๆ ไป "พระองค์นำทรัพย์อัน ไปต่อว่าอาจารย์ทิศาปาโมกข์ว่า ธันวาคม ๒๕๓๕ Gro ก ล ย ๆ ณ ม ต ร