การอบรมและความรักของพ่อ : หน้า 19/112

๑๐๐ ไม่ว่างานในสวน ในไร่ นั้นมีเด็กอยู่ประมาณ คน กลับมีความรู้สึกตรงกันข้ามกับ ในบ้านในเรือนทุกอย่าง ท่านเริ่ม ส่วนใหญ่อายุราว ๓-๔ ขวบ พอ ความรู้สึกของเราเมื่อตอนเด็ก เพราะ ฝึกให้อย่างหนักขึ้น โดยเฉพาะ เขาเห็นพวกเราไป ก็วิ่งกรูกันเข้ามา เขาอาจจะคิดว่า ทุกคนที่อยู่ร่วมกัน อาตมาซึ่งเป็นลูกชายโดนเข้มงวดมาก หาเพื่อแย่งกันให้พวกเราอุ้ม และ เป็นร้อยนั้นไม่ใช่เพื่อน แต่เป็นศัตรู เป็นพิเศษ จนแทบไม่ค่อยมีโอกาส เรียกนิสิตขายว่า “พ่อ” เรียกนิสิต ที่มาแย่งเสื้อผ้า อาหาร และแย่ง ได้เที่ยวเล่นเหมือนเด็กอื่น ๆ มีแต่ หญิงว่า “แม่” ถึงกับทำให้นิสิต คนที่จะมาอุ้มเพื่อที่พวกเขาจะได้มี งาน งาน และงาน และเมื่อทำอะไร หญิงบางคนอายจนหน้าแดงไปก็มี โอกาสเรียกว่า "พ่อ" หรือ "แม่" ผิดพลาดก็จะต้องถูกลงโทษ เลยทำ ได้เห็นพวกเด็ก ๆ เหล่านั้น นั่นเอง 1 ให้เกิดความรู้สึกทั้งเกรงและกลัว แล้วก็รู้สึกสลดใจ แววตาของพวก หรือผิด เห็นเหตุการณ์เงิน แล้ว โยมพ่อ แม้บางครั้งอาตมาจะไม่นึก เขาเลื่อนลอยเหมือนคนไม่มีชีวิตจิตใจ ทำให้นึกถึงเมื่อตอนเป็นเด็ก ขณะ รักท่าน แต่ก็ไม่ถึงกับเกลียดท่าน ไร้ความหวัง ไร้ที่พึ่ง ขาดความอบ นั้นมีสงครามโลกครั้งที่ ๒ พอเสียง ในตอนนั้นก็ไม่คิดหรือเข้าใจว่า ใจ อุ่น ในการแจกเสื้อผ้าหากได้กันไม่ สัญญาณเตือนภัยทางอากาศดังขึ้น ของเราที่มีต่อโยมพ่อเช่นนั้นจะถูก ครบทุกคน คนที่ไม่ได้ก็จะยื้อแย่ง โยมพ่อจะไม่เอาอะไรเลยนอกจาก เอาจากเด็กคนอื่น จนถึงกับเสื้อผ้า คว้าตัวอาตมามาอุ้มไว้ โยมแม่ก็รีบ ต่อเมื่อมีโอกาสเข้าศึกษา ฉีกขาด เพราะความอิจฉา เวลากิน จูงพี่ ๆ พากันลงหลุมหลบภัย ต่อในระดับมหาวิทยาลัย จึงรู้สึก อาหารก็แย่งกันกิน ทำให้วินิจฉัยได้ อะไร ๆ ท่านไม่ต้องการขอแต่ให้ ซาบซึ้งในความรักความห่วงใยของ ว่า เด็กเหล่านี้มีความรู้สึกนึกคิดไม่ ลูก ๆ ปลอดภัยเท่านั้น ท่านที่มีต่ออาตมา เพราะรุ่นพี่ใน เหมือนเด็กทั่วไปที่เขามีพ่อมีแม่ ตั้งแต่นั้นมา ไม่ว่าอาตมา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้ใช้ สมัยที่เราเป็นเด็ก เรารู้สึก จะไปไหนก็คิดถึงแต่โยมพ่อและคิด ระบบอาวุโสอย่างเคร่งครัด ดุเดือด ว่าเด็ก ๆ ข้างบ้านล้วนเป็นเพื่อน พยายามตอบแทนพระคุณของท่าน อยู่ไม่น้อย เพื่อนคนอื่น ๆ พากัน เล่นของเราและเราก็อยากมีเพื่อน อยู่เสมอมา และเมื่อมีโอกาสได้บวช เดือดร้อนกับระบบนี้ แต่สำหรับ มาก ๆ เพื่อจะได้เล่นกันให้สนุก ไม่ ก็ตั้งใจชวนท่านให้ทาน รักษาศีล อาตมารู้สึกธรรมดาเพราะเคยมีประ เคยมีพฤติกรรมเหมือนเด็กเหล่านี้เลย เจริญภาวนาอย่างเต็มที่ สบการณ์มาจากโยมพ่อ ที่เป็นเช่นนั้นคงจะเป็นเพราะท้องเรา โบราณท่านว่า ไม่ว่าพ่อแม่ ดังนั้น ในการทำงานหรือ อิ่ม เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มก็พร้อม นั้นจะเลี้ยงดูเราหรือไม่ก็ตามอุปมาว่า ทำกิจกรรมร่วมกันกับรุ่นพี่ จึงมัก ความอบอุ่นจากพ่อแม่ก็มี ถ้าใช้ภูเขาสูงเยี่ยมเทียมเมฆ ได้รับความไว้วางใจให้เป็นแม่งานสั่ง พวกเด็ก ๆ กำพร้าเหล่านั้น มาแทนปากกา ท้องฟ้าแทนกระดาษ งานเองได้ ซึ่งโดยธรรมดานักศึกษา ที่เป็นน้องใหม่ทั่วไปจะไม่มีโอกาส เช่นนั้น นี่ก็เป็นผลมาจากการฝึก ลูก ๆ ของโยมพ่อ ความรู้สึกรักและเข้าใจโยม พ่อมากยิ่งขึ้นเมื่อได้ประสบกับเหตุ การณ์ที่ประทับใจอีกเรื่องหนึ่ง กล่าว คือเมื่อตอนใกล้จะจบการศึกษาจาก มหาวิทยาลัย พวกเราได้ชักชวนกัน ไปเลี้ยงอาหารเด็กกำพร้า ณ สถาน เลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่ง สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่ง ธันวาคม ๒๕๓๔ กั ล ย า น ม ต ร ๑๗