การเติบโตและการให้ : หน้า 32/112

๓๐ ก ล ย า ณ ม ต ร มีพร้อมแล้วทุกสิ่งทุกอย่าง อย่าง เพียงพอที่จะก่อความอบอุ่นให้กับใจ ที่หนาวเย็น หรือหล่อความชุ่มชื่น ให้เอิบอาบใจพอจะคลายใจเร่าร้อน ให้ผ่อนเย็น แล้วก็ พ่อ เท่านั้น ที่สอน เสมอว่า จงเป็นเช่นเดือนงาม แม้จะ เต็มไปด้วยริ้วรอยบนเปลือกผิว แต่ ก็พร้อมเสมอที่จะสะท้อนแสงสะอ้าน ของตะวัน มาส่องฉายให้ความนวล แช่มแอร่มฟ้าในเวลาค่ำคืน ให้กับ ขณะนั้น มวลชีวิตที่ต้องการความสว่างชื่นใน หรือ...จงดูเยี่ยงบัวทั้งหลาย ที่เบิกบานเมื่ออรุณเรือง แต่อย่า เอาอย่าง เพราะปัทมานั้นจะบาน ได้เมื่ออรุณรำไร ทว่า...เราทั้งหลาย เป็นคน..จึงไม่ควรมีเงื่อนไขในการ เบิกบานกาย และใจไปกับอรุณ ในเมื่อ..เราทำเมื่อไรก็ได้เมื่อนั้น หรือ..จงเป็นเช่นต้นไม้..ตั้ง หน้าแต่จะเติบใหญ่เพื่อให้ร่มเงา ดอก ผล แก่คนเดินทาง โดยมิใยว่า คน เดินทางเมื่อพักร่มไม้ อาจจะขูดขีด ริ้วรอยลงบนผิวเปลือก หักกิ่ง ริดใบ แล้วก็จากไปอย่างลืมในร่มเงาที่เคย ได้ยามเมื่อร้อนมา และอย่าหวังว่า ผู้ใดจะคะเนได้ถึงความลึกของราก แก้วที่หยั่งมั่นลงไปในอกของแผ่นดิน หากพึงระลึกไว้ให้ได้เสมอว่า ต้นไม้ เติบใหญ่ได้ด้วยปุ๋ย ที่ก็คือน้ำ และ ความหมักหมมที่เขาสาดใส่โคนให้ ไม่เว้นแต่ละวัน ธันวาคม ๒๕๓๔