การทำความดีและการอุทิศส่วนกุศล : หน้า 26/112

เราจะต้องหมั่นทำความดีทุกวันไม่มี วันหยุด เหมือนดวงอาทิตย์ที่ส่อง แสงทุกวันไม่มีวันหยุดฉะนั้น เมื่อเราทำความดีเพื่อความดี เช่นนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ ความบริสุทธิ์ ในตัวก็จะเพิ่มขึ้นตามลำดับ จนความ บริสุทธิ์นั้นกลั่นตัวเป็นดวงกลมใสติด ที่ศูนย์กลางกาย เมื่อเอาใจจรดเข้า กลางดวงใสนั้นเรื่อยไปจนเข้าถึง พระธรรมกาย จึงจะได้ชื่อว่าเป็น เขาทั้งหมดเถิด” สุดยอดของการทำความดีที่แท้จริง • จงทำดีเพื่อความดี สุดแสนดี กิจที่ชอบ 5.การอุทิศส่วนกุศล แม้ไม่มี ใครเห็น เป็นไรเล่า เศรษฐีได้ฟังจึงสะท้านใจ ๗.การยินดีในความดีของผู้อื่น 4. เราจะต้อง ทำดี ไม่มีเพลา กลับใจเลิกปองร้าย แล้วกราบขอ การฟังธรรม ๙.การแสดงธรรม เพราะว่าเรา รู้ว่าดี สุขีเอย ขมาต่อบัณฑิตนั้น พระบรมศาสดา ๑๐.การปรับปรุงความเห็นของตน ตรัสถามเรื่องราวกับเศรษฐี ครั้นทรง ให้ถูกต้อง ทราบความแล้วจึงตรัสว่า "บุคคล หลักการทําบุญ ทนธ์ หิ กรโต ปุญญ์ ปา ไม่ควรดูหมิ่นบุญว่าเล็กน้อย จะไม่ ปสมี รมตี มโน ส่งผล แม้หม้อน้ำยังเต็มด้วยหยาด ถ้าทำบุญช้าไป ใจจะยินดี น้ำที่ตกลงมาทีละหยาด ๆ ได้ฉันใด ในบาป (พุทธพจน์) ผู้มีปัญญาสั่งสมบุญบ่อย ๆ แม้ ครั้งละน้อย ย่อมเต็มเปี่ยมด้วยบุญ ความดีที่แท้ ได้ฉันนั้น” ทำดี ทำอะไร กุศลกรรมบถ ๑๐ นั้น ตรง ในด้านการปฏิบัติธรรม เมื่อ ใครกระทำความดีก็จะก่อให้เกิดบุญ กุศล จะมีใครบ้างที่รู้ว่า ที่ตั้งของ บุญอยู่ที่ไหน แล้วหลักในการทำบุญ ต้องทำอย่างไร หลวงพ่อวัดปากน้ำ (พระ บางคนในโลกนี้ทำความดี มงคลเทพมุนี) ได้กล่าวถึงที่ตั้งแห่ง เพราะกลัวภัย กลัวเขาจะไม่รัก บุญในเชิงปฏิบัติแนววิชชาธรรมกาย บางคนทำเพราะอยากให้เขาให้สิ่ง ว่า "...เจ้าภาพได้บริจาคทานถูก การทำดี ถ้าพูดโดยรวม ๆ ของลาภยศ หรือคำสรรเสริญ ทักขิไณยบุคคล ๘๐ กว่าคน ได้ ก็คือการเจริญกุศลธรรมทั้งปวง การ แต่นั่นเป็นเพียงความดีฉาบฉวย ชื่อว่าเป็นบุญใหญ่กุศลใหญ่ เมื่อ ประกอบสุจริตทั้งกาย วาจาและใจ การทำความดีที่แท้ต้องทำความดี เจ้าภาพสละไทยธรรมเสร็จขาดลงไป ได้แก่การประกอบกุศลธรรมบถ ๑๐ เพื่อความดี คือคำนึงถึงความถูก มอบให้แก่พระภิกษุ ๆ รับเป็นสิทธิ์ บุญกิริยาวัตถุ ๑๐ เป็นต้น ต้องดีงามเป็นที่ตั้ง ไม่ยอมตกเป็น ใช้ได้บริโภคได้ ให้เด็กให้เล็กให้ใคร ทาสของความอยาก แม้จะสูญเสีย ก็ได้เป็นสิทธิ์ของผู้รับ ขาดจากสิทธิ์ ข้ามกับอกุศลกรรมบถ ๑๐ ในข้าง อะไรไปบ้างก็ตาม แต่ไม่ยอมสูญเสีย ของผู้ให้ขณะใด ขณะนั้นแหละ ความดีเป็นอันขาด เพราะรู้ดีอยู่ว่า ปุญญาภิสันธา บุญไหลมาจากสาย บุญกิริยาวัตถุ (สิ่งที่ ความดี ไม่มีสูญหาย ไม่มีละลาย ธาตุสายธรรมของตัวเองโดยอัตโนมัติ เป็นที่ตั้งแห่งบุญกุศล) คือ ๑.ทาน ไม่มีใครลักขโมยหรือทำลายได้ แม้ เข้าสู่อัตโนมัติ คือดวงธรรมที่ทำให้ ๒. ศีล ๓.เจริญภาวนา ๔.อ่อนน้อม ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครเห็น ใจเราเอง เป็นกายมนุษย์ ใสบริสุทธิ์เท่าฟอง ถ่อมตน ๕.ช่วยเหลือขวนขวายใน แหละคือผู้รู้ คือผู้เห็น คือผู้ชื่นใจ ไข่แดงของไก่ในกลางกายมนุษย์นี้ ต้นที่กล่าวมาแล้ว ๑๐ ๒๔ ก ล ย า ณ ม ต ร ธันวาคม ๒๕๓๔