ประวัติศาสตร์ชาวสิงหล : หน้า 60/112

ซึ่งต่อมา ชาวสิงหล ผู้ยาตรา เข้าไปนี่แหละ ที่กลายเป็นเชื้อชาติ ใหญ่ ทรงอำนาจสูงสุดที่เกาะลังกา ด้วยการนำเอาเจ้าหญิง และข้าราช บริพารเข้าไปเป็นเนือง ๆ จนกระทั่ง สามารถควบคุมอำนาจทั้งหมดไว้ได้ ด้วยความเป็นอารยะของชาวอารยัน ราชา จะสังเกตได้จากรูปปั้นบรรดาพระ ทั้งหลาย ที่ดูสูงใหญ่สมบูรณ์ ผิดกับลักษณะของผู้คนในปัจจุบัน ที่มีแขนขาเล็ก ลีบยาวเป็นส่วนใหญ่ นักประวัติศาสตร์หลายคนพากัน คิดว่าคงจะเกิดจากการผสมผสาน เผ่าพันธุ์กันเป็นเวลายาวนานนั่นเอง เพราะในประวัติศาสตร์ ที่ กล่าวไว้ในคัมภีรมหาวัมสะ ว่าเมื่อ เจ้าชายวิชัยขึ้นฝั่งเป็นครั้งแรก ได้ ยลโฉมของลูกสาวหัวหน้าเผ่าผู้ท่อง เที่ยวอยู่ตามแนวฝั่งทะเลในขณะนั้น และรำพึงออกมาว่า หญิงผู้นั้นช่าง มีช่วงขาที่เรียวยาว ข้อเท้าเล็ก รูปสลักที่บริเวณเสา และฐานของเจดีย์วะหะระกาตะ อันเป็นต้นแบบของปฏิมากรรมศรีลังกา ชาวสิงหล หรือ คนลังกา นี้ให้ดี คำว่า สิงหล มาจากคำเดิมว่า สิง เสียก่อนว่า... หลา คือราชสีห์ ในขณะที่เจ้าของ แผ่นดินเดิมที่เป็นคนป่า คนเกาะนั้น กลมกลึงงดงาม (คนอินเดียนิยมผู้ หญิงที่มีข้อเท้างาม เพราะเขากำไล ข้อเท้ากัน) ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะ ของหญิงสาวชาวลังกา ก่อนที่จะ อุดมเนื้อหนังเมื่อล่วงเข้าสู่ปัจฉิม และ ชาวลังกา เป็นผู้ที่มีเชื้อสาย มีอยู่สองเผ่าใหญ่ คือ ดาดะ กับ มัชฌิมวัย ส่วนหญิงสาวผู้นั้น เมื่อ สิงหล ที่ถือเป็นเชื้อชาติอารยัน ผู้ แวดดะ ส่วนชนเผ่าที่ถือเป็นจัณฑาล เห็นเจ้าชายวิชัยก็ให้หลงใหลในรูปร่าง มาจากอินเดีย โดยมี เจ้าชายวิชัย คือชนชั้นที่ถูกเรียกว่า โรดิยา ตาม อันกำยำล่ำสันสมชาย จึงเป็นไปได้ เป็นผู้มาตั้งรกราก ส่วนชื่อว่าสิงหล ชื่อของเจ้าหญิงผู้ประกอบเหตุแห่ง ที่เมื่อสิงหลสร้างฐานได้มั่นคงแน่นอน นั้น มีประวัติความเป็นมายาวมาก ความอับอายด้วยการกินเนื้อมนุษย์ แล้วในยุคแรก ต่อมาก็ได้ลดหย่อน นัยว่าสืบชาติพันธุ์มาจากผู้มีความ จนถูกพระราชาธิบดีผู้เป็นบิดาขับไล่ ผ่อนปรนการแต่งงาน ชาติพันธุ์ถึง แข็งแกร่งประดุจสิงห์กับเจ้าหญิงผู้ทรง ออกไปเป็นชนชั้นจัณฑาล เรียกว่า ได้ผสมผสานกลายเป็นชาวลังกาที่ มีลักษณะเด่นชัด คือ แขนขาเล็ก โฉมของแผ่นดินอินเดียโบราณและ โรดิยา ๕๔ ก ล ย า ณ มิ ต ร ธันวาคม ๒๕๓๔