หอไตรและหอระฆัง : หน้า 90/112

มาจากเวียงจันทร์มาประดิษฐานไว้ กังสดาล ในพระวิหารเมื่อ พ.ศ. ๒๕๐๑ มาหลังพระวิหาร หอไตรหน้าหมู่กุฏิคณะ ๑ "เมื่อยหรือยังลักขณ์ ไป ๑ น้า "โอ้โฮ! ท่านมาจากต่าง ดูหอไตรอีกหน่อยก็หมดแล้วละ” ประเทศเชียวนะเนี่ย” ฉันอุทาน เราเดินไปเขตสังฆาวาส จนน้าน้อยต้องหัวเราะ แล้วพาฉัน พอมาถึงหน้าหมู่กุฏิคณะ น้อยก็ชี้ให้ฉันดูหอไตร เป็นอาคาร ฉันเห็นหอระฆังและหอกัง ก่ออิฐโบกปูนไม่ใหญ่นัก ไม่มีช่อฟ้า สดาลตั้งใกล้กัน สร้างลักษณะเดียวกัน ใบระกา หางหงส์ แต่ทำเป็นปูนปั้น คือสูงมากทำเป็น ๓ ช่วงชั้น หลังคา ประดับกระเบื้องถ้วยที่หน้าบัน แตก มุงกระเบื้องเคลือบ หน้าบันเป็น หักเสียเยอะ หลังคามุงกระเบื้องสี ลายดอกไม้ปักอยู่ในพาน แขวน ที่ฉันชอบมากก็คือ กรอบหน้าต่าง ระฆังไว้หอหนึ่ง อีกหอหนึ่งก็แขวน เป็นลายปูนปั้นรูปดอกไม้เป็นเครือเถา ๔๔ ก ล ย า ณ ม ต ร แล้วลงรักปิดทอง อีกหลังหนึ่งอยู่ หน้าคณะ ๗ จ้ะ มีช่อฟ้าใบระกา ลงรักปิดทองประดับกระจกเหมือน อย่างที่เราเคยเห็นโบสถ์วิหารทั่วไป บานหน้าต่างเป็นลายรดน้ำรูปดอกไม้ แต่ไม่ค่อยสวยนัก ขณะนี้ยัง ทรุดโทรมอีกด้วย วันนี้กว่าจะกลับก็เย็นพอดี เดินเสียเมื่อยเชียวล่ะ โอ้ย! พูดแล้วเมื่อย ฉันก็ รู้สึกเมื่อยมีอติดหมัดขึ้นมาทันที เหลือบดูนาฬิกา ตายแล้ว! สอง ยามแล้วหรือนี่ เห็นจะต้องร้องเพลง "ลาก่อน... สำหรับวันนี้... ขอลาที่ทั้งที่อาลัย... จนกว่าจะพบ กันใหม่...” ราตรีสวัสดีจ้ะ ลักขณา ศกุนะสิงห์ ธันวาคม ๒๕๓๔