การใช้ทรัพย์และความสุข : หน้า 99/112

เพิ่มพูนนั้นลงไว้ในบุญเขต ผู้มีทรัพย์ซึ่ง ไม่หาเพิ่มเติม แม้จะกระเบียดกระเสียน ใช้จ่ายให้น้อยเท่าไร ทรัพย์นั้นต้องหมด เปลืองไปคล้ายยาหยอดตา (หยุดทีละเล็ก ทีละน้อยก็หมดไปได้) ผู้มีทรัพย์แต่ เบียดกรอใช้จนไม่ให้ความสุขแก่ตนผู้เป็น เจ้าของทรัพย์นั้นย่อมไม่ได้รับประโยชน์ "แต่เมื่อถึงคราวจะต้องสอน บรรพชิต ท่านก็สอนไปอีกแนวหนึ่ง เช่นว่า ทรัพย์ไม่เป็นของหาได้โดยง่าย หามาได้ แล้วก็ลำบากในการระวังรักษา การที่ ทรัพย์ย่อยยับก็เท่ากับม้วยมอด เพราะ ฉะนั้นมิบังควรใฝ่ฝันถึงทรัพย์นัก ทรัพย์ที่สั่งสมไว้ ทําให้เกิด ทุกข์กังวลชั้นหนึ่งแล้ว ครั้นวิบัติก็ไปก่อ ให้เกิดทุกข์เพราะความเสียดาย คราวเมื่อ อุดมด้วยสมบัติก็หลงใหลไปหาแต่ทางที่ จะไปทุคติ เมื่อเป็นดังนี้ทรัพย์สมบัติทั้งหลาย จะนำความสุขมาให้ได้อย่างไร *หมดความปรารถนาในสิ่งทั้ง ปวง ดีกว่ามีทรัพย์เพื่อหวังปฏิบัติในทางดี เลี่ยงให้ฟันเปลือกตมก่อน ดีกว่าพลาด โคอุสุภราชไม่เคยสนใจเลย” "ผู้มีทรัพย์ย่อมมีภัยอันตราย ให้ทุกคนต้องอมยิ้มไปตามกัน เปื้อนแล้วจึงชำระล้าง เสมอ เช่น ราชภัย อุทกภัย อัคคีภัย โจรภัยและการพิพาทระหว่างผู้ร่วมมรดก ผู้มีทรัพย์จึงเป็นเสมือนผู้มีชีวิตอันมรณภัย คุกคามติดตามตัวอยู่ทุกลมปราณ “ถ้าสละความกระหายอยาก รวมกันเป็นปึกแผ่นแน่นหนา แผ่นดินใน อุปมาตอนหลังของศาสวัตทำ QQ ปราบดาภิเษก โลกนี้ต่อเป็นพืดพื้นเดียวไม่แยกจากกันเลย ภูเขานั้นคือส่วนของแผ่นดินที่สูงขึ้น ทะเลเล่าก็คือส่วนของแผ่นดินที่ต่ำลงจน น้ำขังอยู่ได้ ด้วยหนองคลองบึงก็เช่นเดียวกัน ทําไฉนอาณาจักรต่าง ๆ และ เมื่อทรงปราบปรามข้าศึกภายใน ซึ่ง แตกแยกกันอยู่ในการตประเทศ จะรวม เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเพื่อเป็นกำลังสำคัญ มั่งมีให้หมดแล้ว ใครเล่าจะเป็นคนเข็ญใจ เสร็จสิ้นแล้ว พระเจ้าอโศกก็ทรงวาง เพื่อต่อสู้ศัตรูภายนอกที่จะมาย่ำยี พระองค์ และใครเล่าจะเป็นคนมั่งมี แต่เพราะ แผนที่จะกรีธาทัพโจมตีนครต่าง ๆ ในดิน ได้ทรงเรียนรู้จากประวัติศาสตร์ว่า อเลก ความกระหายอยากโน่นอยากนี่ต่างหาก แดนชมพูทวีป เพื่อรวมเข้าเป็นอาณาจักร ซานเดอร์แห่งกรีซ สามารถเดินทัพเข้าสู่ เล่าจึงบังคับให้มนุษย์ปั่นป่วนอยู่ตลอด เดียวกัน พระองค์ทรงระลึกถึงท้าวภารตะ อินเดียประเทศได้อย่างสบายเพราะเหตุใด อดีตกษัตริย์แห่งการตประเทศนี้เคยแผ่ พระองค์ทรงตระหนักต่อไปว่า ตราบใดที่ “จะเห็นได้ว่า” ศาสวัดพูดต่อ อานุภาพรวบรวมอาณาจักรต่าง ๆ เข้า ชาวภารตะทั้ง ๓๐ แคว้น ยังต่างคน ไป "ในเรื่องเดียวกัน แต่เหมาะสำหรับ เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน แต่เมื่อพระเจ้า ต่างอยู่ ความมั่นคงของชาติไม่สามารถ บุคคลบางพวก และไม่เหมาะสำหรับ การตะสิ้นพระชนม์แล้ว แคว้นทั้งหลายก็ หวังได้เลย บุคคลบางเหล่า ข้าพเจ้าจึงกล่าวว่า แตกแยกกันต่อไป เวลา” บางคนก็ได้” แลแล้วจินตนาการของอโศกกี ซึ่งการต การกระทำอย่างเดียวกันบุคคลบางพวก พระโอรสแห่งพระนางวิมังสา ยอกย้อนไปสู่อดีต อดีตอันก่อความชอกช้ำ ท้าอาจดี แต่บางพวกทำเข้าอาจไม่ดี ทรงตระหนักดีถึงโทษแห่งการแบ่งแยก ให้ชาวภารตะทั้งประเทศ นั่นคือเหตุการณ์ เนื้อสำหรับบางคนอาจเป็นยาพิษสำหรับ และคุณของการรวมกันว่าเป็นเหตุให้มี ในสมัยกษัตริย์วงศ์นันทะ พลังมหาศาลในการบันดาลผลสำเร็จให้ ประเทศได้ถูกย่ำยีจากต่างชาติคือกรีก "คนที่เห็นดีเห็นงามในสิ่งใดก็ เกิดขึ้นแก่ปวงมนุษย์ แผ่นดินมีกำลัง จนต้องเสียแผ่นดินทางแถบลุ่มแม่น้ำสินธุไป มักจะเกณฑ์ให้คนอื่นเห็นชอบตามด้วย มหึมาสามารถต้านทานน้ำหนักแห่งสิ่งปลูก กองทัพแห่งกษัตริย์อเล็กซานเดอร์ กษัตริย์ เขาหานึกไม่ว่าอาหารสำหรับสิงโตนั้น สร้างและสรรพวัตถุในโลกได้ก็เพราะการ แห่งอาณาจักรมาซิโดเนีย ธันวาคม ๒๕๓๔ ก ล ย า ณ ม ต ร ๙๗