คุณสมบัติของนักปกครอง : หน้า 49/112

ความเป็นผู้มักง่าย ประการที่ ๒ การปล่อย ตัวให้ตกเป็นทาสของความโกรธคือ เป็นคนเจ้าอารมณ์ ประการที่ ๓ การปล่อย ตัวให้ตกเป็นทาสของความมืดบอด ทางปัญญาคือ ความเป็นคนไม่ เพิ่มพูนปัญญา และวิชาการ ประการที่ ๔ การปล่อย ตัวให้ตกอยู่ภายใต้อำนาจอิทธิพล ต่าง ๆ คือ ความไม่เป็นตัวของตัว เอง ส่วนสิ่งที่พระนักปกครอง ต้อง ประพฤติปฏิบัติเป็นประจำนั้นคือ ประการที่ ๑ ให้ความรัก ความปรารถนาดีต่อผู้อยู่ในบังคับ บัญชา ประการที่ ๒ สอดส่องดูแล เอาใจใส่ทุกข์สุขของผู้อยู่ในบังคับ บัญชา ประการที่ ๓ แสดงความ มีน้ำใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ โอบอ้อมอารี ต่อผู้อยู่ในบังคับบัญชา ประการสุดท้าย ให้ความ เป็นธรรมแก่ผู้อยู่ในบังคับบัญชา ซึ่ง ทั้งหมดนี้ถือเป็นคุณสมบัติหลักของ ๑. พระราชสีมาภรณ์ เจ้าคณะจังหวัดนครราชสีมา เจ้าอาวาสวัดพรหมราช ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ๓ ประ ต การทำดีที่อำนวยประ- การที่นักปกครองควรยึดถือเป็นแนว โยชน์แก่ตนและผู้อื่น ๒. การทำดีที่ก่อให้เกิดความ นักปกครองที่ขาดไม่ได้ แม้แต่ข้อเดียว อันได้แก่ ส่วนคุณสมบัติประกอบนั้น ต้องมีทั้งความรู้ ความฉลาด ความ สามารถและสุปฏิบัติกล่าวคือ ความรู้นั้นต้องรู้จำ รู้จริง และรู้แจ้ง คือรู้ทั้งปริยัติ ปฏิบัติ สงบเรียบร้อยในสังคม ๓. การทำดีที่ก่อให้เกิดความ และปฏิเวธ ความฉลาดต้องฉลาด สะดวกสบายในสังคม ทั้งในทางเสื่อมและทางเจริญ ความ รับว่าดี สามารถต้องมีความสามารถทั้งใน ทางปฏิบัติ อันประกอบด้วย ๑. ปฏิรูป ผู้เป็นนักปกครอง ต้องปฏิรูปคือ ปรับปรุงตนเองให้ สม่ำเสมออย่างเหมาะสม โดยหลีก เลี่ยงการปฏิวัติคือ การทำอะไร ๆ อย่างฉับพลันจนผู้ใต้บังคับบัญชา ตามไม่ทัน ทั้งในทางเจริญ ทางเสื่อม และฉลาด ๔. การทำดีที่วิญญูชนยอม การจัด ในการทำ และทั้ง ๒ ทาง กุศโลบายในการปกครอง ส่วนสุปฏิบัติ คือการทำดี ๔ อย่าง ๒. โอปายกัง คือนักปกครอง ต้องหลีกอุบายหรือทางเสื่อมโดย กุศโลบายในการปกครอง เด็ดขาด และต้องดำเนินชีวิตในแนว ธันวาคม ๒๕๓๔ กั ล ย า ณ ม ต ร ๔๗