การแก้แค้นและการให้อภัย : หน้า 94/112

P พระ อย่างนี้ ตนจะยังไม่ไปเยี่ยมเยียน ไปภายหน้านับจากนั้น พระองค์ ทรงประกาศอริยสัจ รอให้เข้าสู่วัยกลางคนเสียก่อนจึง จักลักขนม น้ำตาลและผลไม้ ภิกษุผู้นั้นบังเกิดความปลื้มปีติใจ ค่อยไป เพราะในวัยหนุ่มแน่น เป็นต้น ย่อมติดใจในโจรกรรม อย่างล้นพ้น และได้บรรลุธรรม อย่างนี้ ยังเลือดร้อน ยังเข้าใจ ทำการตัดช่องย่องเบา ฆ่าคน ในขณะนั้นเอง ชีวิตน้อยไป ก็จะไม่เข้าใจการ ในหนทางไปตามลำดับ วันหนึ่ง พระสัมมาสัมพุทธเจ้า กระทำของอาจารย์ พระองค์ย่อมถูกจับและลงอาชญา ทรงประชุมชาดกว่า กาลเวลาผ่านไปจนพระ- หากเป็นเช่นนั้น ราชสมบัติที่ พระราชาในคราวนั้น ได้ ราชามีพระชนมายุเข้าสู่วัยกลาง พระองค์จะได้จะมีมาแต่ไหน ที่ มาเป็นภิกษุผู้มักโกรธในครั้งนี้ คน อาจารย์ทิศาปาโมกข์จึงไป พระองค์ได้ครองราชสมบัติมิใช่ อาจารย์ในคราวนั้น ได้ ที่ประตูวัง แจ้งกับทหารว่าจะ เพราะข้าพระองค์ได้กีดกันพระ มาเป็นพระองค์เอง มาเข้าเฝ้าพระราชา พระราชา องค์ให้พ้นจากความชั่วหรอกหรือ นิทานชาดกเรื่องนี้ น้า ทรงโสมนัสยิ่งนักที่จะได้แก้แค้น! บรรดาอำมาตย์ข้าราช- อึดนำมาจากอรรถกถา ติลมุฏ พระเนตรทั้ง ๒ ข้างแดงกล่ำ บริพารทั้งหลาย ต่างยอมรับใน ฐิชาดก มีแววกล้า ให้ทหารไปพาอาจารย์ คำกล่าวของอาจารย์ทิศาปาโมกข์ มาเข้าเฝ้าทันที หลาน ๆ คะ ความโกรธ พากันสรรเสริญ แม้พระเจ้า อาจจะทำให้เราตัดสินใจผิดพลาด "อามาตย์ทั้งหลายจงดู พรหมทัตก็มีจิตระลึกถึงพระคุณ จนถึงขนาดทำผิดศีลได้ เรื่องนี้ ที่หลังเรานี่สิ อาจารย์ผู้นี้เฆี่ยน จึงตรัสว่า หากพระราชาไม่ยอมละความ ที่เราอย่างไม่ไว้หน้า ยังฝังใจ "ท่านอาจารย์ ข้าพเจ้า โกรธที่ผูกใจเจ็บมานับสิบ ๆ ปี เราอยู่จนถึงทุกวันนี้ วันนี้แหละ ได้ความเป็นใหญ่ก็เพราะท่าน ก็คงจะฆ่าอาจารย์ของตัวเองตาย ข้าพเจ้าขอมอบความเป็นใหญ่นี้ แน่ เป็นการก่อบาปก่อกรรม อาจารย์ได้ฟังดังนั้นจึง ให้ท่าน ขอท่านจงรับราชสมบัติ อย่างหนักทีเดียว แต่พระองค์ เราจะได้แก้แค้น” ตอบว่า เถิด” ทรงละความโกรธได้ จึงไม่ต้อง "ดูก่อนมหาราช บิดา แต่อาจารย์ทิศาปาโมกข์ ทำบาป ซ้ำยังได้อาจารย์มา มารดาผู้รักบุตรย่อมเฆี่ยนตีกีด ไม่ต้องการราชสมบัติ พระเจ้า เป็นที่ปรึกษาตลอดชีวิตเสียอีก กันบุตรธิดาผู้กระทำผิด ถือเป็น พรหมทัตจึงให้คนไปเชิญภรรยา หลาน ๆ ก็เช่นกัน อย่ามีความ การสั่งสอนในโลกนี้ หาใช่เป็น และบุตรของอาจารย์มา พระ โกรธเลยนะคะ แล้วหลาน ๆ การก่อเวรไม่ ครูบาอาจารย์ที่ ราชทานรางวัลให้มากมาย และ จะมีแต่ความสุข เป็นที่รักของ หวังดีต่อศิษย์ ย่อมเฆี่ยนตีกีด ทรงตั้งให้อาจารย์เป็นปุโรหิต ให้ ทุก ๆ คน ตลอดไปค่ะ กันศิษย์ให้พ้นจากความชั่วเช่น ความเคารพเยี่ยงบิดา ทรงอยู่ เดียวกัน บัณฑิตทั้งหลายย่อม ในโอวาทของอาจารย์นั้นจนตลอด รู้ชัดในข้อนี้ แม้พระองค์ก็โปรด อายุขัย ทรงบำเพ็ญบุญให้ทาน ทรงทราบด้วย พระองค์ไม่ควร อยู่เป็นนิจ เมื่อสิ้นพระชนม์แล้ว ก่อเวรในฐานะเห็นปานนี้ เพราะ ได้ไปบังเกิดในสวรรค์ ถ้าแม้ข้าพระองค์จักไม่ให้พระองค์ เมื่อพระสัมมาสัมพุทธ ได้ทรงสำเหนียกอย่างนี้แล้ว ต่อ เจ้าตรัสเล่าเรื่องในอดีตจบแล้ว ก ล ย า ณ ม ดร น้าอี๊ด ธันวาคม ๒๕๓๔