การเยี่ยมไข้และความหวัง : หน้า 105/112

"คุณป้าน้อม..." ** เองก็เดินทางมาทั้งวัน กลางค่ำ บอกใคร” "ไม่มีใครทราบ ผมไม่ได้ กลางคืน เราก็ไม่ใช่ญาติกัน ใครเขา รู้จะน่าเกลียด” * * บ่งบอกเต็มที่ ทั้งสีหน้าและน้ำเสียง "คิดถึงมากจริง ๆ พ้นขีดอันตราย แล้วครับ เช้านี้หมอจะย้ายเข้าห้อง พิเศษ... กลับมาเมื่อไหร่ครับ อ้าว ลืมไป เชิญนั่งก่อนครับ” ก่อนสวดมนต์ไหว้พระ ฉัน * * คุณป้าน้อมมาถึงเมื่อน้อง กลับจากเชียงใหม่ คุณภิภพ ขับรถมาส่งฉันที่บ้าน เขาอยู่คุย มองฝ่าความมืดออกไปบนฟ้ากว้าง กับคุณพ่อพักใหญ่ ๆ จึงลากลับ ดวงดาวพร่างพราย น่าสงสารพ่อ บอกเขาว่า ระหว่างเดินตามไปส่งเขาขึ้นรถ ฉัน ลูกคู่นี้เสียจริง เหมือนคนไร้ญาติ ภูย้ายเข้าห้องพิเศษได้สักครึ่งชั่วโมง ขาดมิตร ความตายของลูก ความ "อาบน้ำอาบท่าก่อนเถอะคุณ ตัว "กรอมจะไปอุดรสักสอง สูญเสียของพ่อ แขวนอยู่บนด้าย เหนียวมาทั้งคืนแล้ว” ท่านยื่น สามวัน ให้คุณยายพาไปทำบุญกับ เส้นเดียวกัน ด้ายนั้นจะเปราะบาง กระเป๋าเสื้อผ้า ซึ่งจัดเตรียมมาจาก หลวงลุง กรอมอยากทำบุญมาก ๆ หรือเหนียวแน่นแค่ไหน ใครจะรู้ บ้านให้คุณภิภพ เปิดเทอมคราวนี้กรอบจะต้องเร่ง สวดมนต์เสร็จ ฉันวางใจ "คุณกรอมอย่าเพิ่งกลับนะ” เรียนให้ทันเพื่อน ขอบคุณคุณภิภพ เบา ๆ ไว้กับคำท่อง พุท-โธ ๆ ๆ ๆ เขากำชับก่อนจะก้าวเข้าห้องน้ำไป มากค่ะ” ความคิดอื่นหายไปหมด เหลือแต่ คำท่องสองคำสลับกัน “หน้าเพิ่งมีสีเลือดทั้งพ่อทั้ง ลูก ป้าเองก็เหมือนกัน เพิ่งจะหาย ในที่สุดฉันก็ตั้งจิตอธิษฐาน ใจได้ทั่วท้อง ...ลดเวลาชีวิตของลูกให้สั้นลง ยึด ฉันมองดูน้ำเกลือที่ไหลที กลับจากอุดร ฉันโทรศัพท์ อายุของน้องภูยาวเท่าอายุขัยของคน ละหยด น้องภูยิ้มซีดเซียว กลิ่นน้ำ ไปหาคุณป้าน้อม เรียนท่านว่าคุณ ปกติ นับแต่นี้เป็นต้นไป ถึงวันสิ้น ยาโกนหนวดหอมกรุ่น คุณภิภพมา ยายฝากของมาให้ พรุ่งนี้จึงจะเอา ลมหายใจของลูก ขอให้คนใกล้ชิด ยืนอยู่ข้าง ๆ ไปให้ท่านที่บ้าน และญาติสนิท อย่าได้ป่วยไข้หนัก "หนูกรอมกลับมาก็ดีแล้ว อย่าประสบเหตุร้ายแรงใด ๆ ถึง ป้ากำลังคิดถึงอยู่พอดี ตากูไม่ ชั้นพิการหรือเสียชีวิต... สบายมาก เป็นไข้เลือดออก เมื่อ วานนี้หมอเอาเข้าห้อง ไอ ซี ยู นี่ ก็ยังอยู่ในห้องนั้น คุณภิภพนั่งเฝ้า หน้าห้องทั้งคืน ป้าใจคอไม่ดีเลยหนู” "ดีใจไหมลูก” เขาก้มลง ใช้นิ้วไล้แก้มลูกชายแผ่วเบา "หาย แล้วโตไว ๆ นะลูก ปีหน้าพี่กรอม เรียนจบแล้ว เราจะไปทัวร์ยุโรปกัน ไปเหมือนไปเชียงใหม่ แต่คราวนี้เรา จะไปเป็นเดือน แล้วพ่อก็ไม่เอางาน ฉันตื่นแต่เช้า ใส่บาตร ไปทำด้วย” "คราวนี้ พ่อกับแม่เขาจะ เรื่องร้าย เมื่อไหร่จะ แล้วเดินออกไปขึ้นรถ ไม่ลืมฝากป้า ๆ ผ่านพ้นไปจากชีวิตของฉันสักที! นุ่นให้เรียนคุณแม่ว่าฉันไปเยี่ยมน้องภู ยอมให้ลูกสาวไปด้วยเชื้อ” คุณป้า น้อมแกล้งขัดคอ เรียนให้คุณแม่ทราบ และ รู้ว่าอาจจะทำให้ท่านเคือง แต่มั่นใจ ขออนุญาตออกไปเยี่ยมน้องภู ในสิ่งที่ทำ ฉันทนเพื่อท่านมาแล้วทั้งคืน "นี่ก็จะสองทุ่มแล้วลูก กว่า นั่นคือเหตุผลของฉัน “แต่งงานก่อนแล้วค่อยไป” เขาพูดหน้าตาเฉย จะไปถึงคงร่วมสามทุ่ม เขาคงไม่ให้ คุณป้าน้อมทำตาโต อ้า เยี่ยม” * * * * ปากค้าง "คุณภิภพเฝ้าอยู่นอกห้อง ส่วนฉัน ในชีวิต ไม่เคย กรอมอยากถามอาการของน้องภู..." "คุณภาพ" ฉันเรียกเขา คิดจะได้ใช้คำนี้ "รอพรุ่งนี้เช้าดีไหมลูก แม่ เบา ๆ พร้อมกับยกมือไหว้ จะไปด้วย วันนี้แม่เหนื่อยแล้ว หนู “คุณกรอม" ความดีใจ อ่านต่อฉบับหน้า ธันวาคม ๒๕๓๔ กั ล ย ๆ ณ ม ต ร ๑๐๓