การเรียนรู้และความกตัญญู : หน้า 93/112

"อาจารย์! อาจารย์ใช้ ตนเอาไม้ไผ่ผ่าซีกเฆี่ยนที่กลาง ศิษย์ของท่านมาปล้นคนแก่อย่าง หลัง ๓ ปี พร้อมกับสอนว่า ข้าพเจ้าหรือ! ดูซิ เมื่อวานกำ มือหนึ่ง เมื่อวานซืนกำมือหนึ่ง ต่อไป” วันนี้อีก มือหนึ่ง อย่างนี้ ต้องหมดแน่” เหยียดหยามตั้งแต่ปลายเท้าจรด ศีรษะ อาจารย์เองก็ทราบว่า ศิษย์มองตนด้วยความโกรธแค้น พระราชกุมารร่ำเรียน ศิลปวิทยาต่อไปอย่างอดทน ไม่ แสดงความอาฆาตมาดร้ายให้ อาจารย์เห็น ครั้นเมื่อสำเร็จ การศึกษาแล้ว จึงไหว้ลาอาจารย์ กลับเมือง แสดงท่าที่อาลัยรัก อย่างสุดซึ้ง กล่าวว่า “ท่านอาจารย์ หาก ข้าพเจ้าได้ราชสมบัตินครพา ราณสีเมื่อใด จะส่งข่าวมาถึง ท่าน เมื่อนั้นขอให้ท่านมาหา ข้าพเจ้าด้วยเถิด” เมื่อพระราชโอรสกลับ ถึงนครพาราณสี ถวายบังคม พระชนกชนนีแล้ว จึงแสดง ศิลปะให้ทอดพระเนตร พระราชา "เธออย่าได้ทำอย่างนี้อีก พึงพอพระทัยมาก ตรัสว่า พระราชกุมาร โอรสแห่ง "เราดีใจที่มีชีวิตอยู่จนทัน เรา เมล็ดงาของฉันมีอยู่เท่าไร ๆ ก็ พระเจ้าพรหมทัตผู้ครองกรุงพา เห็นลูกสำเร็จการศึกษา ราณสี เคยแต่อยู่ในพระราชวัง อยากเห็นความสง่างามของลูก "ยาย อย่าร้องไห้ไปเลย พรั่งพร้อมด้วยความสะดวกสบาย เมื่อ เมื่อขึ้นครองราชย์ด้วย” ฉันจะใช้ราคาให้เองนะ” ได้รับการยกย่องทะนุถนอม ต้อง พระเจ้าพรหมทัต ลง "ฉันไม่ต้องการเงินหรอก การสิ่งใดย่อมได้สิ่งนั้น บัดนี้ มอบราชสมบัติให้โอรสปกครอง ให้เงินมาวันนี้ วันหน้าศิษย์ของ มาอยู่กับอาจารย์ ลำบากลำบน แทนสืบไป อาจารย์ก็คงจะขโมยอีก ฉัน ซ้ำยังถูกเฆี่ยนตีต่อหน้ายายแก่ เมื่อพระราชโอรสได้ครอง อยากให้อาจารย์สั่งสอนศิษย์เสีย และลูกศิษย์สามัญชน จึงให้ สิริราชสมบัติแล้วก็นึกถึงอาจารย์ บ้าง ว่าต่อไปอย่าให้ทำอย่างนี้ รู้สึกอับอายขายหน้าและคับแค้น จึงส่งทูตไปเชิญตัว ด้วยคิดว่า อีก!” กัน” "ก็ได้ ยายคอยดูก็แล้ว ใจยิ่งนัก จะฆ่าอาจารย์ล้างแค้น "...คอยดูเถอะ เราขึ้น ฝ่ายอาจารย์เมื่อได้ทราบ ครองราชสมบัติเมื่อไร เราจะไม่ ว่า พระราชโอรสได้ครองราชย์ อาจารย์ได้ให้ศิษย์อีก ๒ ไว้ชีวิตอาจารย์เลย!" ราชกุมาร แล้ว ก็มีความยินดี แต่ก็คิดว่า คนจับแขนพระราชโอรสไว้ แล้ว คิด พร้อมกับมองอาจารย์อย่าง ในเวลาที่โอรสยังหนุ่มแน่นอยู่ ธันวาคม ๒๕๓๔ กั ล ย า ณ ม ต ร ๙๑