การให้และความเจริญ : หน้า 16/112

ใช้สอยไป นี่ก็ให้กัน ถ้าไม่ให้กันอยู่ ด้วยกันไม่ได้ ต้องแยกจากกันที v เดียวแหละ ถ้าให้กันละก็อยู่ด้วย กันได้ นี่ การให้นี้เป็นข้อสำคัญนัก ทานการให้ เป็นหลักสำคัญที่จะให้ ความเจริญรุ่งเรืองแก่ผู้ให้ ถ้าว่าไม่ มีทานการให้แล้ว คนจีนที่มาจาก เมืองนอกจะไม่รวยเร็วถึงขนาดนี้ดอก เพราะทานการให้นี่แหละ จีนยิ้มที เดียว เจอเถ้าโล่ใหญ่ ๆ ที่เขาทำงาน ใหญ่ ๆ กัน เมื่ออยากจะทำงาน กับเขาด้วย แต่เขาไม่ค่อยยอมให้ ทำ เมื่อไม่ยอมให้ทำ คนจีนก็ฉลาด ค่อย ๆ ให้เล็กให้น้อยเข้าไปก่อน เอ๊ะ ไอ้นี่ดีนี่ ให้หนักเข้าไปทุกทีแหละ พอมีกำลังให้หนักขึ้น ให้มากจน กระทั่งถึงผูกภาษีอากร เป็นเถ้าแก่ ใหญ่โตขึ้นไป เพราะให้ไม่ใช่หรือ ยุตตภาคี โหติ เจ้าของท่านผู้ที่ให้ โหติ ทิพพสฺส วา มนุสสสส วา อายุมีอายุยืนถ้วนอายุขัย นั่นแหละ ผู้ให้ความเฉลียวฉลาดแก่ปฏิคาหก ชื่อว่าให้อายุแก่ตัวเองเพราะอายุนั้น ให้มีสติปัญญาขึ้น ชื่อว่าให้ความ จะกลับมาเป็นอายุของตัวเอง ผู้ที่ให้ เฉลียวฉลาดแก่ปฏิคาหก ความ อายุย่อมมีอายุเป็นส่วนตอบ วณฺณ์ เฉลียวฉลาดนั่นแหละ ย่อมกลับมา ทตวา วณฺณสฺส ภาคี โหติ เจ้าของ เป็นส่วนตอบแก่เจ้าของทาน เจ้า ทานที่ให้วรรณะความสวยงามแห่ง ของทานได้ชื่อว่าให้ความเฉลียว ถ้าไม่ให้ก็ไม่ได้เป็นเถ้าแก่ผูกภาษีอา ฉลาดแก่ตัวเอง คุณธรรม ๕ อย่าง ได้ชื่อว่าทานนั้นย่อมมีผล กรน่ะซี เพราะให้นั่นเป็นตัวสำคัญ นัก คนจีนเขาจึงได้พูดยืนยันว่า ลูกไก่ยังกินข้าวสารอยู่ตราบใดละก็ เขาอยู่เมืองไทยไม่จนแน่ เขาบอก อย่างนี้แหละ ถ้าว่าลูกไก่ไม่กินข้าว ร่างกายนั้นแหละ ได้ชื่อว่าให้วรรณะ ความสวยงามแก่ตัวเอง ผู้ที่ให้ นี้เป็นเงาตามตัว อายุ วรรณะ สุขะ ความสวยงามแก่บุคคลอื่น ความ พละ ปฏิภาณ ทำทานในสถานที่ สวยงามนั้นเป็นส่วนตอบแก่ตัวเอง ใด ๆ ได้สำเร็จผลในมนุษย์บ้าง ใน สุข ทตวา สุขสุสภาคี โหติ ผู้ให้ ทิพย์บ้างตามความปรารถนาของตน ความสุขกายสบายใจนั้นแหละ ได้ ชื่อว่าให้ความสุขแก่ตัวเอง ได้ความ สุขนั้นมาเป็นส่วนตอบ พล ทวา พลสสภาคี โหติ ผู้ให้กำลังแก่ปฏิ คาหก เมื่อปฏิคาหกอิ่มอาหารแล้ว ก็มีกำลัง กำลังอันนั้นแหละจะมา จำเดิมแต่มารดาบิดาเมื่ออยู่ร่วมกัน เป็นส่วนตอบของเจ้าของทาน เจ้า ก็ต้องให้กันแล้ว ต้องให้ความสุขกัน เมื่อรู้จักหลักอย่างนี้แล้ว อยู่ ของทานชื่อว่า ให้กำลังแก่ตัวเอง ให้เงินทองข้าวของเสื้อผ้าซึ่งกันและ ในสถานที่ใดก็อย่าลืมทานการให้กัน ปฏิภาณ์ ทตวา ปฏิภาณสุสภาคี กัน มีอะไรก็แจกกันรับประทานไป การให้กัน พ่อ แม่ ลูกหญิงลูกชาย ทานการให้ไม่ใช่เป็นไปแต่ใน พุทธศาสนา ก่อนพุทธกาลพระพุทธ เจ้ายังไม่ได้อุบัติตรัสขึ้นในโลก การ ให้นี่เขามีกันอยู่แล้ว มีอย่างไร? สารละก็ จีนเขาก็ยอมจนละ จะไป ให้อะไรใครก็ไม่ได้ ถ้าว่าให้อะไร ใครไม่ได้ จะหางานการอะไรได้ เพราะตนเป็นคนต่างบ้านต่างเมือง มา ดังนั้นการให้กันและกันนี้เป็น สิ่งสำคัญนัก ๑๔ กัลยาณมิตร มกราคม ๒๕๓๖