การเทศน์และการสอนในพุทธศาสนา : หน้า 22/112

ได้เกิดมาเป็นมนุษย์พบพุทธศาสนา เมื่อได้บุญสมมาดปรารถนาเช่นนี้ วันนี้มีโอกาสน้อย จะเทศน์ให้มาก กว่านี้ไป ยังมีกิจจะประชุมพระภิกษุ สามเณรพร้อมกันที่ศาลานี้ และจะ มีการสอนในทางปรมัตถปิฎกกัน เพราะฉะนั้นการที่จะเทศน์ให้กว้าง ขวางไปกว่านี้ขอยกเอาไว้ก่อน ที่ได้ชี้แจงแสดงมานี้ในสังคห วัตถุกถา ตามวาระพระบาลี คลี่ ความเป็นสยามภาษาตามมตยาธิ อาศัยความประพฤติทั้ง ๔ อย่างคือ ให้ทาน กล่าววาจาไพเราะ ประ ถ้าความสง จ สงฺคหา นาส เคราะห์เหล่านี้ไม่มีแล้ว น มาตา พฤติให้เป็นประโยชน์ในกันและกัน ปุตตาการณา เภถ มาน ปูช วา ความประพฤติตนให้สม่ำเสมอใน ปิตา วา ปุตตการณา มารดาบิดา ธรรมนั้น ๆ ในบุคคลนั้น ๆ ไม่ขาด ตกบกพร่องใด ๆ เมื่อประพฤติดังนี้ แล้ว เอเต โข สงฺคหา โลเก ความ สงเคราะห์ในโลกเรานี้แล รถสุสาณี ย่อมไม่ได้ความนับถือและบูชาเพราะ เหตุที่ตนมีบุตร ยสฺมา จ สงฺคหา เอเต สมเวกขนฺติ ปณฺฑิตา เพราะ เหตุใดบัณฑิตพิจารณาเห็นชอบซึ่ง บายพอสมควรแก่เวลา เอเตน สจ จวชเชน ด้วยอำนาจความสัจที่ได้ อ้างธรรมปฏิบัติตั้งแต่ต้นจนอวสานนี้ สทาโสตถี ภวนฺตุเต ขอความสุข สวัสดีจงบังเกิดมีแด่ท่านทั้งหลาย บรรดาสโมสรในสถานที่นี้ทุกถ้วน หน้า รตนตฺตยานุภาเวน ด้วยอานุ ภาพรัตนะทั้งสาม คือ พุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ สังฆรัตนะ ทั้งสาม สวัสดิ์ให้อุบัติบังเกิดมีเป็นปรากฏใน ขันธบรรจบแห่งท่านผู้เป็นเจ้าภาพ และสาธุชนทั้งหลายบรรดามาสโมสร ในสถานที่นี้ทุกถ้วนหน้า อาตมภาพ ชี้แจงแสดงมาพอสมควรแก่เวลาสม มุติว่ายุติธรรมิกถา โดยอรรถนิยม ความเพียงเท่านี้ ว ยายโต เหมือนลิ่มสลักเพลารถที่ ความสงเคราะห์ทั้งหลายเหล่านี้ ประการนี้ จงดลบันดาลความสุข แล่นไปอยู่ฉันนั้น ความสงเคราะห์ มหตุ ปาโปนติ เพราะเหตุนั้น ในโลกทั้งหลายนี้แล เหมือนลิ่มสลัก บัณฑิตจึงถึงซึ่งความเป็นใหญ่ บัณ เพลารถที่แล่นไปฉันนั้น ทว่ารถที่ ฑิตทั้งหลายเหล่านั้นย่อมเป็นที่น่า จะแล่นไปในถนนหนทางน้อยใหญ่ สรรเสริญ เพราะดำเนินด้วยคติของ ถ้าลิ่มสลักเพลาไม่มีเสียแล้ว กงรถ ปัญญา น่าไหว้น่าบูชา ก็หลุดจากเพลา แล่นไปไม่ได้ ถ้า ท่านเจ้าภาพได้ประพฤติสง ลิ่มสลักเพลามีอยู่แล้วกงรถนั้นก็ไป เคราะห์เช่นนี้ ก็เพราะดำเนินด้วย สะดวก ไม่ขัดข้องอย่างหนึ่งอย่างใด คติของปัญญา จึงได้ให้สุขแก่คน นี้ฉันใด โลกที่คับขันจะได้ความร่มเย็น มากถึงขนาดนี้ เป็นตัวอย่างที่ดีใน เป็นสุข ก็ด้วยอาศัยความเกื้อกูล ยุคนี้และต่อไปในภายหน้า จงอุต สงเคราะห์ซึ่งกันและกันอย่างนี้แหละ ส่าห์รักษาอันนี้ ให้ดำรงคงที่และ เหมือนลิ่มสลักเพลารถอย่างนี้ เอเต ทวีขึ้นเป็นลำดับไป จะได้ไม่เสียทีที่ เอว์ ก็มีด้วยประการฉะนี้ ฯ ๒๐ กัลยาณมิตร มกราคม ๒๕๓๖