คัมภีร์และการเผยแผ่พระไตรปิฎก : หน้า 67/112

Large: 27 คัมภีร์ ๓ ฉบับที่ใช้ในการเผยแผ่พระไตรปิฎก (บน) เป็นใบลานจากเอเชียกลาง คือสัทธรรมปุณฑริก สูตร หรือพระสูตรดอกบัว จารึกเป็นภาษาสันสกฤตด้วยตัวอักษรพราหมีของเอเชียกลาง ใบลานนี้ ค้นพบที่กาศคร (Kashgar) (กลาง) คัมภีร์อุยคุรของพุทธศาสนาลัทธิตันตระ เขียนขึ้นในราว ค.ศ. ๑๓๕๐ (ล่าง) ส่วนหนึ่งของใบลานโสคเดีย ประกอบด้วยเวทย์มนต์ต่าง ๆ ที่สวดอ้อนวอนเทพเจ้า แห่งโชค มิลินทปัญหา ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดี กล่าวกันว่ามี คิดของอินเดียและได้ปรับเข้ากับวัฒนธรรมอินเดีย แนนเดอร์ได้รับนับถือพุทธศาสนา แต่ตามจารึก ในหลาย ๆ ด้าน ผู้เขียน มนูธรรมศาสตร์ ซึ่ง เสาหินเบสนคร (Besnagar) แสดงว่าชาวกรีก อาจเขียนขึ้นหนึ่งหรือสองศตวรรษหลังเฮลิโอโดรุส ยังคงอุปถัมภ์ลัทธิดั้งเดิม ด้วยในบางครั้ง จารึก กล่าวถึงพวกยวนว่า เป็นกลุ่มชนชั้นกษัตริย์ที่ เสาหินดังกล่าว ราชทูตเฮลิโอโดรุสเป็นผู้จัดตั้งขึ้น เสื่อมแล้ว หรือเป็นสมาชิกของชนชั้นนักรบ ซึ่ง เพื่อถวายแก่วาสุเทวาเทพเจ้าของพวกไวษณพ นับเป็นการกำหนดชั้นในคนเหล่านั้นอยู่ในสังคม จึงเห็นได้ว่าพวกกรีกบางคนในขณะที่ ฮินดู นิกาย ไม่ได้ผสมผสานเข้ากับประชาชนอินเดียอย่าง สมบูรณ์ แต่ก็ได้รับอิทธิพลทางด้านแนวความ อ่านต่อฉบับหน้า มกราคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๖๕