ความสำเร็จและความทุกข์ : หน้า 105/112

เป็นความสําเร็จอย่างยิ่งของ ละครลอดลายมังกร ที่สามารถ ถึงเอาอา ง อาแปะ อาเรีย และ อาดีทั้งหลาย มานั่งรวมกันอยู่ อ ผู้สูงวัยดูอาเหลียงเพื่อย้อนรำลึกถึงภาพเก่า ๆ ของวัน | หน้าจอทีวีกับอาน่าอายนะอาช คืนที่ผ่านไปนาน การได้เห็นข้อเหมือนและข้อแตกต่าง ของ อาหมวย เพื่อคอยดูพฤติการณ์ การทำงานระหว่างตนกับอาเหลียง บางคนคงสรุปได้ลงตัวแล้ว ทั้งหลายของอาเหลียง ว่า ทำไมตัวเขาจึงยังติดอยู่กับความยากจนอย่างเหนียวแน่น ไม่แตกต่างจากเดิมเท่าใดนัก สำหรับความโวยวายของอาเหมยหลิง ที่ดู ๆ แล้วน่าจะ เกินจริงไปกว่าครึ่งนั้น ผู้ที่ปัจจุบันยังถูกเรียกว่าอาซ้อ หลายคน ช่วยยืนยันว่า คนอย่างอาเหมยหลิงยังอยู่ครบเครื่อง ทั้ง ๆ ที่ มันน่าจะสูญพันธุ์ไปได้ตั้งนานแล้ว กับแม่เนียม ซึ่งมีส่วนร่วมในการสร้างครอบครัวสร้าง ฐานะมาโดยตลอด ทุกข์ร้อนปัญหาใด ๆ ของอาเหลียงนั้น แม่เนียมมีส่วนช่วยแก้ไขให้เสมอ แต่อาเหลียงก็ช่างกระไร กลับรับมีเมียคนที่สามที่อาเหมยหลังหามาให้หน้าตาเฉย โดย ไม่คำนึงถึงความรู้สึกของแม่เนียม ดังนั้นส่วนหนึ่งของ ความสำเร็จของอาเหลียง จึงปนอยู่กับความทุกข์เก็บกดที่ ผ่านทางสีหน้า และแววตาของแม่เนียมออกมาให้เราเห็นตลอด กับลูกและหลาน เมื่ออาเหลียงกับแม่เนียมทุ่มเทเวลา ให้กับการทำมาหาเก็บเป็นหลักใหญ่ ชีวิตของลูกหลานใน ตอนหลังจึงไม่ได้เป็นอย่างที่อาเหลียงอยากให้เป็น สีหน้าอม ทุกข์ของอาเหลียงในบางครั้ง เมื่อลูกหรือหลานทำให้ผิดหวัง นั้น แสดงออกถึงความทุกข์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในใจของมนุษย์ ทุกรูปทุกนามได้ชัดเจนยิ่งนัก ลูกหลานมังกรหน้าจอทีวีที่กลายพันธุ์เป็นปลาไหลไป แล้วนั้น คงไม่รู้สึกรู้สากับทุกข์ของอาเหลียงสักเท่าใด ส่วน มังกรตัวใหญ่ซึ่งอยู่ในวัยเป็นไม้ใกล้ฝั่งเต็มตัวแล้วนั้นถ้าปัญหา ไม่มีในครอบครัวถือว่าโชคดีไป หรือหากมีแบบเดียวกัน จะหลั่งน้ำตาล้างหน้าให้ตัวเองสักครั้งก่อนฉากชีวิตจริงของ ตัวเองจะปิดลง ก็คงไม่มีใครห้าม แต่ร้องไปก็งั้น ๆ สู้เอาใจจรดไว้ที่ศูนย์กลางกาย แล้ว ท่องสัมมาอะระหัง ๆ ไปเรื่อย ๆ ไม่ได้ ดีกว่ากันเยอะเลย ๆ มกราคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๑๐๒