การให้พรและการเสียสละ : หน้า 94/112

มีชีวิตเศร้าหมอง หาบุญลาภมิได้ เสื่อม ยศ เสื่อมเกียรติ ก็เพราะการกินเนื้อ มนุษย์กระหายในเนื้อมนุษย์ ข้าพเจ้าจะ ให้พรนี้แก่ท่านได้อย่างไร” ลำดับนั้น พระโพธิสัตว์เมื่อจะ ข่มขู่โปริสาทด้วยคำของโปรสาทเอง จึง กล่าวว่า “ดูก่อน สหายโปริสาท ท่าน กล่าวเองมิใช่หรือว่า “บุคคลให้พรใดแล้ว กลับไม่ให้ก็ไม่ควรจะให้พรนั้น ขอสหาย มั่นใจรับพรเถิด แม้ชีวิตข้าพเจ้าก็อาจ สละให้ได้” จงระลึกเถิดสหายโปริสาทว่า ท่านได้กล่าวคำทำนองนี้หรือไม่ ถ้าท่าน ได้กล่าวจริง ท่านจะทำอย่างไรกับคำที่ ท่านกล่าวไปแล้ว?” แลเมื่อจะสนับสนุนให้โปริสาท อาจหาญในการให้พร จึงตรัสว่า “การเสียสละชีวิตได้นั่นเป็นธรรม ไมตรีจากท่าน” เป็นสัตย์ทีเดียว สัตว์เช่นนั้น ความเสียดายเนื้อมนุษย์ ของสัตบุรุษ สัตบุรุษย่อมมีปฏิญาณ “ดูก่อนโปริสาท! ข้าพเจ้าขอ และความละอายใจก็ประดังขึ้นมาพร้อม กล่าวเพื่อท่านแน่ใจอีกอย่างหนึ่งว่า กัน อำนาจทั้งสองต่อสู้กันอยู่นาน พรใดอันท่านเคยอนุญาตแล้ว คนที่เราไม่ควรทำลายไมตรีนั้นมีอยู่ ๒ โปริสาทคิดว่า ท่านสุตโสมเป็นอาจารย์ จงให้พรนั้นเสียโดยเร็ว ขอท่านจง พวกคือ บุคคลผู้สอนธรรมแก่เรา และ ของเรา และพรเราก็ได้ถวายแก่พระองค์ สมบูรณ์ด้วยธรรมของสัตบุรุษเถิด บุคคลผู้เป็นสัตบุรุษ บรรเทาความสงสัย “บุคคลพึงสละทรัพย์ เพื่อรักษา อวัยวะอันประเสริฐ จึงยอมสละอวัยวะ เพื่อรักษาชีวิต เมื่อระลึกถึงธรรม เคารพ ธรรม ก็พึงสละทั้งอวัยวะ ทรัพย์ และ ชีวิต เพื่อรักษาธรรม” ของเราได้ เมื่อมีสิ่งติดขัด คุณสมบัติทั้งสอง ประการอาจอยู่ในคน ๆ เดียวกันได้” พระโพธิสัตว์ตรัสต่อไปว่า “ดูก่อน สหายโปริสาท คำของอาจารย์ผู้มีคุณ แล้ว อันธรรมดาความตาย บุคคลที่ เกิดมาแล้วย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ จะ ต้องตายแน่นอน เมื่อเป็นดังนี้จะกลัวไย กับความตาย เราจักให้พรแก่พระเจ้า สุดโสม เราจักไม่กินเนื้อมนุษย์อีกต่อไป มีอัสสุชลนองหน้า ลุกขึ้นถวายบังคม พระบาทพระเจ้าสุตโสมจอมนรินทร์แล้ว และเพื่อจะให้โปรสาทระลึกถึง ใคร ๆ ไม่ควรทำลายเสีย ข้าพเจ้าเป็น พระองค์ ในฐานปฤษฎาจารย์ของตน ปฤษฎาจารย์ของท่าน ให้ท่านศึกษา กล่าวว่า พระโพธิสัตว์จึงกล่าวอีกว่า ศิลปะเป็นอันมากแม้ในเวลาที่ยังทรง “เนื้อมนุษย์เป็นอาหารที่พอใจ “บุคคลใดรู้ธรรมจากผู้ใด ๑ ผู้ใด พระเยาว์ บัดนี้ได้กล่าวสตารหาคาถา ของข้าพเจ้ามานานทีเดียว ข้าพเจ้าเข้า เป็นสัตบุรุษบรรเทาความสงสัยของบุคคล แก่ท่านด้วยพุทธลีลาอันประเสริฐ เพราะ ป่าก็เพราะเรื่องนี้ แต่เพราะท่านขอ นั้นได้ ๑ ท่านทั้งสองนี้เป็นที่พึ่งพำนัก ฉะนั้นขอท่านจงทำตามคำของข้าพเจ้า” ข้าพเจ้าจึงยินยอมสละสิ่งซึ่งมีค่าเท่าชีวิต” ของบุคคลนั้น บัณฑิตไม่พึงทำลาย โจรโปริสาทได้สดับวาจาพระโพธิ พระโพธิสัตว์ได้สดับดังนั้น เกิด ๔๒ กัลยาณมิตร มกราคม ๒๕๓๖