อนุสาวรีย์พระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ : หน้า 83/112

“อ้าว ทำไมล่ะ น่าจะเดินไปดูข้อความ (บน) สะพานข้ามค นะหลาน” ส่วนสรณ์พระนาง- “เขากำลังลอกคู เดินเข้าไปไม่ได้เลยค่ะ เรือล่ม ในอุทยาน สราญรมย์ ลักขณ์เลยไม่มีโอกาสรู้เลยว่า เขาเขียนอะไร สร้างทำไม” ฉันรีบบอกก่อนที่จะถูกกล่าวหาว่า ไม่ไปอ่านจารึกเอง น้าน้อยจึงบอกว่า “พระอนุสาวรีย์พระนางเจ้าสุนันทากุ มารีรัตน์ หรือพระนางเรือล่มไงล่ะ และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้ากรรณา ภรณ์เพชรรัตน์ จ้ะ” “เหรอคะ ลักขณ์นึกว่าอนุสาวรีย์ท่านมี ที่พระราชวังบางปะอินเท่านั้น” “มี แห่งจะ อีกแห่งก็ที่น้ำตกพลิ้ว จังหวัดจันทบุรี” “เอ น้าขา พระนางและพระราชธิดา สิ้นพระชนม์ด้วยอุบัติเหตุ เรือพระที่นั่งล่มที่ ตำบลบางพูดอำเภอปากเกร็ดจังหวัดนนทบุรี ขณะเสด็จฯประพาสบางปะอิน เมื่อ ๓๑ พ.ค. ใช่มั้ยคะ” ๒๔๒๓ “อือ จำแม่นนี่ลักษณ์” น้าน้อยชม ฉัน รู้สึกใจพอง “แล้วไงจ๊ะหลาน” หน้าบานเป็นจานเชิงเชียวละ “ก็ลักขณ์สงสัยค่ะ การสร้างอนุสาวรีย์ ที่บางปะอิน ดูมีเหตุผลดี เพราะท่านกำลังจะ ไปประพาสแล้วก็โปรดประพาสที่โน่นบ่อยๆ แล้วทําไมถึงมามีอนุสาวรีย์ที่พระราชอุทยาน สราญรมย์ด้วยล่ะคะ” “อ๋อ.... ก็เนื่องจากที่นี่เคยเป็นที่ทรงพระ สำราญของพระนางเรือล่มเช่นกันนี่จ๊ะ แม้ที่ น้ำตกพลิ้วก็เหมือนกัน เมื่อสิ้นพระชนม์แล้ว พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าฯ จึงทรงมี พระราชดำริโปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระอนุสาวรีย์ แห่งนี้ขึ้นเพื่อเป็นที่รำลึกแห่งพระนางและพระ ราชธิดา นอกจากนี้ยังเป็นอนุสาวรีย์แห่งความรัก ของพระองค์” อ่านต่อฉบับหน้า มกราคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๘๑