ประวัติของโสณโกฬิวิสะ : หน้า 87/112

พระอริยสาวกผู้ทรงคุณความดีเป็น เอกในพระพุทธศาสนาว่าท่านดำเนิน ชีวิตผ่านพ้นอุปสรรคได้อย่างไร กว่า ที่จะบรรลุเป้ บายสูงสุดของชีวิตคือ นเมืองจัมปา ภรรยาของอุสภ เศรษฐีได้ให้กำเนิดทารกผู้มี ผิวพรรณผุดผ่องโสภา เป็นที่ ต้องตาพึงใจของผู้ที่พบเห็น ท่าน เศรษฐีจึงตั้งชื่อบุตรว่า “โสณะ” แปล ว่าทองคำ ส่วน “โกฬิวิสะ” เป็นชื่อ โคตรหรือนามสกุล เมื่อนำมาเรียก รวมกับชื่อเป็น “โสณโกฬิวิสะ” เมื่อวันทีโสณโกฬิวิสะกุมาร คลอดออกจากครรภ์มารดานั้น ชาว เมืองจัมปาได้ส่งเครื่องบรรณาการ จำนวนมากมาให้แก่เศรษฐีผู้เป็นบิดา โสณโกฬิวิสะได้รับการเลี้ยงดู จากบิดามารดาประหนึ่งเทพบุตร เช่น ข้าวที่จะให้บริโภคนั้น ท่าน หรือสัมผัสแม้เพียงเศษเสี้ยวธุลี ทั้งนี้เพราะ ฝ่ามือฝ่าเท้าของ เรื่องราวแห่งพระอริยสาวก ผู้ทรงคุณอันประเสริฐในพระพุทธ ศาสนาเป็นสิ่งที่พวกเราชาวพุทธควร จะได้เรียนรู้และจดจำเป็นแบบอย่าง โสณโกฬิวิสะกุมารนั้น มีลักษณะ พิเศษคือมีสีแดงดั่งดอกชบา สัมผัส ในการสร้างความตีนอกเหนือไปจาก พุทธประวัติ เพราะนอกจากจะได้ ทราบถึงประวัติความเป็นมาอันเป็น เครองสนับสนุน ท่านเหล่านั้นม ชีวิตปรากฏอยู่จริง เมื่อครั้งพุทธกาล แล้วยังได้ทราบถึงเกียรติคุณของ หมดกิเลสเข้าสู่กระแสพระนิพพาน ในที่สุด 1.10 แห่งร่างกายก็รู้สึกอ่อนนุ่มราวปุยสำลี ที่ประชีดีแล้วถึง ๗ ครั้ง พื้นเท้าทั้ง ๒ ข้างมีขนสีเขียวเหมือนแก้วมณีเป็น ที่น่าอัศจรรย์นัก เมื่อใดที่โสณโก- ฟิวิสะกุมารรู้สึกโกรธใครขึ้นมา ก็ จะกล่าวคำประท้วงว่า “เราจะไม่เดินพบพรม ดูนะ เราจะเหยียบพื้นให้ดู” เหตุที่โสณโกฬิวิสะกุมารได้ ฝ่ามือฝ่าเท้าที่มีลักษณะพิเศษเช่นนี้ เพราะในอดีตชาติได้เคยสร้างบรรณ เศรษฐีผู้บิดาให้คนหว่านข้าวสาลีใน จะปูด้วยของที่มีกลิ่นหอม แล้วจึง ศาลาถวายพระปัจเจกพุทธเจ้า และ นาอันกว้างยาวได้ ๖๐ กรีส (๑ กรีส เรียงรวงข้าวที่ตากแห้งแล้วลงไปจน ยังได้ถวายผ้ากัมพลแดงผืนหนึ่งเพื่อ เท่ากับ ๑๒๕ ศอก) แล้วรดด้วยน้ำ ๓ เต็มกุ้ง ปิดประตูยุ้งไว้นาน ๓ ปีจึง เปิดประตูยังพร้อมกับกลิ่นหอมฟุ้ง เจกพุทธเจ้าขึ้นสู่บรรณศาลานั้นด้วย อย่างคือ น้ำธรรมดา น้ำผสมน้ำนม น้ำผสมน้ำหอมหลายพันตุ่มไปเทลง ไปทั้งเมือง ไว้ในเหมืองน้ำที่จะไหลเข้าไปสู่นา ข้าวสาลีนั้น เวลาตำข้าวสาลีนั้น พวกบ่าว ไพร่ได้เลือกเฉพาะข้าวสารที่ทำแล้ว ปัจเจกพุทธเจ้ากับสีผ้ากัมพลเป็นสี ในเวลาที่ต้นข้าวสาลีตกรวง ไปร่อนในตะแกรงทองคำถึง ๑๐๐ เป็นน้ำนม ก็ให้ฝังเสาเป็นระยะ ๆ ครั้ง จึงนำไปหุง เสร็จแล้วก็คิดใส่ แล้วใช้ผ้าเนื้อละเอียดมุงเป็นหลังคา ภาชนะทองคำและวางลงบนภาชนะ ป้องกันพวกหนอนและแมลงที่จะมา เงินที่เต็มไปด้วยข้าวปายาสข้นที่ เจาะกัดกินรวงข้าว และเพื่อจะให้ได้ รวงข้าวที่มีเมล็ดนุ่ม ขณะที่รวงข้าว แก่กล้า ก็สั่งให้พรมน้ำหอม และ เครื่องหอมอย่างดีอีก พวกบ่าวไพร่บริวาร ต่างพา กันไปเก็บเกี่ยวเฉพาะรวงข้าว นำมา ผูกด้วยเชือกเป็นกำ ๆ แล้วตากให้ กำลังร้อนระอุอยู่ เมื่อนำไปให้โสน โกฬิวิสะกุมารบริโภคแล้ว จึงให้บ้วน ปากล้างมือด้วยน้ำหอม และนำ เครื่องอบมืออบเท้าเข้าไปให้ ใน เวลาที่โสณโกฬิวิสะกุมารจะวางเท้า ไปบนผ้ากัมพลนี้ สีผ้ากัมพลย่อม แลดูงามมากขึ้นฉันใด ขอให้ฝีมือ และสีเท้าของข้าพเจ้าจงมีสีแดงเหมือน ดอกสะเอง (ชบา) และขอให้สัมผัส ของข้าพเจ้าอ่อนนุ่มเหมือนกับสำลี ที่ประชีแล้วตั้ง ค ครั้ง ทุกภพทุก ลง บ่าวไพร่ก็จะรีบปูพรมอย่างดีไว้ ชาติไป” คอยรับฝ่าเท้า ไม่ยอมให้ฝ่าเท้าทั้ง กิตติศัพท์ความงดงามสง่า แห้ง ส่วนพื้นยังที่จะใช้ใส่ข้าวนั้น สองของโสณโกฬิวิสะกุมารต้องพื้น แห่งฝ่ามือฝ่าเท้าของโสณโกฬิวิสะ ใช้ปูพื้น ในเวลาที่จะนิมนต์พระปัจ คิดว่าจะไม่ให้ดินที่เท้าของท่านเปื้อน ศาลา และเมื่อได้เห็นสีกายของพระ เดียวกันก็ยิ่งบังเกิดความเลื่อมใส จึงกล่าวขึ้นว่า “เวลาที่พระผู้เป็นเจ้าเหยียบ มกราคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๘๕