พระโสณโกฬิวิสะ : หน้า 89/112

ขอนับถือพระผู้มีพระภาคเจ้า พระ ธรรม พร้อมทั้งพระสงฆ์เป็นที่พึ่ง ขอพระผู้มีพระภาคเจ้าจงทรงจ๋าข้า พระองค์ทั้งหลายไว้ว่า เป็นอุบาสก ผู้นับถือพระพุทธศาสนาตั้งแต่วันนี้ เป็นต้นไป จนตลอดชีวิตเถิด พระ เจ้าข้า” ฝ่ายโสณโกฬิวิสะคิดว่า “พระ ผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงธรรมไว้โดย ประการใด ๆ เราเข้าใจโดยประการ นั้น ๆ ว่า ไม่ใช่เป็นการง่ายที่ผู้อยู่ ครองเรือนจะประพฤติพรหมจรรย์ อันเป็นเหมือนสังข์ที่ขัดดีแล้ว ให้ บริสุทธิ์บริบูรณ์สิ้นเชิงได้ เราต้อง โกนผมและหนวด นุ่งห่มผ้ากาสายะ ออกบวชในพระพุทธศาสนาให้จงได้ ครั้นชาวบ้าน 4 หมื่นตำบล กราบทูลลาไปแล้ว โสณโกฬิวิสะจึง เข้าไปกราบทูลขอบวช พระสัมมา สัมพุทธเจ้าจึงตรัสให้ไปขออนุญาต มารดาบิดาเสียก่อน เมื่อได้รับอนุ ญาตจากมารดาบิดาแล้ว จึงได้มา บรรพชาในพระพุทธศาสนา ได้นาม ว่า “พระโสณโกฬิวิสะ” เมื่อพระโสณโกฬิวิสะเถระพัก อยู่ที่กรุงราชคฤห์นั้น พวกญาติมิตร สาโลหิตจำนวนมากต่างได้นำเครื่อง สักการะบูชาไปถวายท่าน ทั้งพรรณ นารูปกายของท่านให้คนทั้งหลายฟัง คนทั้งหลายเมื่อได้ฟังแล้วก็อยาก เห็นพากันไปดูท่านอยู่เสมอ พระโสณโกฬิวิสะจึงคิดว่า “มีผู้มาหาเรามากเช่นนี้ เราจะ ปฏิบัติสมถกรรมฐานและวิปัสสนา 66 ฝ่ามือฝ่าเท้าของ โสณโกพิวิสะกุมารนั่น มีลักษณะพิเศษคือ มีสีแดง ดั่งดอกชบา สัมผัสแห่ง ร่างกายก็รู้สึกอ่อนนุ่มราว ร่างกายก็รู้สึกอ่อนนุ่มราว ปุ๋ยสาลีที่ประชิดีแล้วถึง ๗ ครั้ง พื้นเท้าทิ้ง ๒ ข้างมี ขนสีเขียวเหมือนแก้วมณี เป็นที่น่าอัศจรรย์นัก กรรมฐานให้สำเร็จได้อย่างไร เรา ควรจะเรียนพระกรรมฐานในสำนัก ของพระผู้มีพระภาคเจ้า แล้วไป เจริญสมณธรรมอยู่ที่ป่าช้าคงจะดี เพราะป่าช้าเป็นสถานที่อันน่ารังเ ของคนทั้งหลาย บรรพชาของเรา โรงเกยจ จึงจะสำเร็จได้” คิดดังนี้แล้วก็ไป เรียนพระกรรมฐานในสำนักของพระ ผู้มีพระภาคเจ้า แล้วไปที่ป่าสีตวัน เพื่อเจริญสมณธรรม ณ ป่าสีตวัน พระโสณโกฬิ วิสะเถระได้พิจารณาร่างกายของ ท่านว่า มีความละเอียดอ่อนมาก จำเป็นที่จะต้องกระทำให้ร่างกาย ลำบากจึงจะสำเร็จสมณธรรมได้ เมื่อ พิจารณาแล้วจึงเดินจงกรมด้วยความ เพียรกล้า จนเท้าทั้งสองแตก เมื่อยัง ไม่บรรลุมรรคผล ท่านก็ไม่ยอมหยุด แม้เท้าจะแตกได้รับความเจ็บปวด ท่านก็อาศัยเดินจงกรมด้วยเข่าและ ฝ่ามือ จนสถานที่จงกรมเปื้อนไป ด้วยโลหิต แต่ท่านก็ไม่สามารถ บรรลุธรรมได้ ท่านจึงพิจารณาว่า “สาวก เหล่าใดของพระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้มี ความเพียรแก่กล้า เราก็เป็นผู้หนึ่ง ในจำนวนพระสาวกเหล่านั้น แต่ก็ มิอาจกระทำให้เกิดมรรคผลได้ เรา คงไม่ใช่อุคฆฏิตัญญู คือผู้รู้โดยพลัน พร้อมกับเวลาสอน วิปจิตัญญู คือ รู้ได้เมื่ออธิบายคำย่อให้กว้างขวาง คงไม่ใช่เนยยะคือผู้รู้ธรรมในเมื่อได้ รับคำแนะนำไปนานโดยแท้ แต่เรา คงเป็นเพียงปทปรมะ คือผู้ไม่อาจรู้ มกราคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๘๗