การเดินทางและความสัมพันธ์ : หน้า 97/112

W มเย็บปากตัวเองสนิทไม่ให้ แม่ยายรู้ว่า ที่คุณหนูใหญ่ ร่วมรายการด้วยครั้งนี้ เพราะเธอ รําคาญผม “แอร์ไม่ดีก็ปิดเถอะเปิดกระ จกเอาเดี๋ยวเครื่องยนต์จะเสียจะไป ไม่ถึงไหนกัน ใช้รถใช้ลามันต้อง หมั่นตรวจหมั่นเช็ค รถมันไม่ใช่ คนมันดูแลตัวเองไม่ได้ คนบางพวก ก็เหมือนกันท่าทางหน่วยก้านดูก็ว่า ดีหรอก พอเอาเข้าจริง ๆ กลับ ไม่ได้เรื่อง ดูพิชิตสิ ฉันคิดว่า จะ เก่งกล้าสามารถพอที่จะเป็นที่พึ่งให้ แม่หนูใหญ่ได้ แล้วมันก็ไม่ใช่อย่าง ที่คิด เธอก็ดีแต่พูดให้เกิดรายได้ที่ ละเล็กละน้อย งานใหญ่ให้รายได้ เป็นกอบเป็นกำเธอกลับทำไม่เป็น เป็นไม่ขึ้น ฉันชวนเธอมาร่วมงาน ด้วยหลายครั้ง เธอก็ไม่เอา มันเป็น ยังไงเป็นอะไรเชียว ถึงไม่อยากมา ทำงานร่วมกับฉัน ต่อไปนี้เธอต้อง หัดคิดถึงครอบครัวให้มาก ๆ ตาหนู กําลังโตขึ้นทุกวัน..." ผมจับตาดูนาฬิกา เวลาผ่าน ไปเกือบชั่วโมงแล้ว แต่แม่ยายกลับ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพูด “คุณแม่ครับ กรุณาหลับสัก งีบเถอะ ให้ผมได้หยุดพักหูซะบ้าง ผมก็รำคาญเป็นเหมือนกันนะครับ” แน่นอน ที่พูดอย่างนี้ไม่มีทางหยุด เสียงแม่ยายได้ ผมจึงใช้อีกวิธีหนึ่ง เสริมขึ้นมาทันที “ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย รวมทั้งเจ้าป่าเจ้าเขา เจ้าถนนและ 66 ...มีบางครั้งที่ประตู ระหว่างภพเปิดออก มาเจอกันพอดี ช่วง นบางทีก็มี พวกเราหลงเข้าประตู อีกทพ. จ แล้วหาย ลาบสูญไปเลย... " คนที่กำลังเข้าคิวรอเป็นเจ้าทั้งหลาย ขอให้ช่วยกันมาเป็นพยานด้วย ว่า ผมมีความเคารพนับถือแม่ยายจริง ใจ ที่พูดไปเพราะเป็นห่วงแม่ยาย และตัวเองจริง ๆ” ผมพูดจบก็พอดีบังเอิญมีเสียง ฟ้าร้องดังมาแต่ไกล ช่วยได้บรรยา กาศ แม่ยายจึงเม้มปากนิ่งสนิท ผมแอบยิ้มสมใจ มองไป ข้างหน้าเห็นต้นไม้ใหญ่ล้มพาดทาง ขวางถนน ค่อย ๆ ผ่อนความเร็ว แล้วเคลื่อนรถไปจอดดูใกล้ๆ ไม่มี ช่องทางให้รถวิ่งผ่านไปได้เลย หลังจากมองซ้ายมองขวา มองหน้ามองหลัง มองหาผู้ที่จะเข้า มาช่วยจัดการแก้ไขไม่มีแล้ว ในที่สุด ผมจึงตัดสินใจประคองรถลงทาง แยกเล็ก ๆ ด้านซ้าย ขับไปเรื่อย ๆ เพื่อจะวนกลับขึ้นถนนเส้นเดิม ๆ ฟ้าร้องเสียงดังจากที่ไกล เปลี่ยนเป็นใกล้เข้ามา ทันใดนั้น ความสว่างแจ้งจากแสงแดดจ้าได้ หดหาย กลายเป็นมืดฟ้าครึ้มฝน ขึ้นมาฉับพลัน แล้วฝนเม็ดโต ๆ ก็เริ่มตกใส่รถดังเปาะแปะ “พิชิต ข้างหน้ามีบ้านคน เอารถเข้าไปหลบฝนก่อนเถอะ แม่ กลัวฟ้าจะผ่ารถเธอ” ผมเอารถเข้าไปจอดใต้ถุน บ้านหลังใหญ่ซึ่งไม่มีรั้วล้อมรอบแต่ อย่างใด ผมเดินนำหน้าแม่ยายขึ้น บันไดไปเคาะประตูบ้าน เคาะไปสามครั้ง ประตูก็ถูก เปิด มกราคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๔๕