การเป็นทาสของค่านิยม : หน้า 39/112

รู้ว่าถูกโก่งราคาอย่างเป็นไปไม่ได้ก็ตาม จึงเป็นอันว่าตุ่นตัวนั้นได้รับอิสร ภาพทันก่อนที่มันจะต้องตายเพราะขา ขาด หรือไม่ก็เพราะถูกโยนเข้าไปใน กองฟืน หลังจากถูกกักขังจนพอใจแล้ว ดังนั้น เมื่ออ่านพบเรื่องราวของ ทาสเชลย ความคิดจึงแล่นรุดทันที ถึงสาเหตุแห่งการที่พวกเขาต้องตกมา ๆ เป็นทาส ทั้ง ๆ ที่เกิดมามั่งคั่ง จน ต้องลงมือเขียนให้เป็นเรื่องเป็นราวหวัง T จะถ่ายทอดให้ท่านผู้อ่านได้เอาไว้เตือน กับหมู่ดารกา หรือว่าชมโฉมพระจันทร์ จะทำให้เราทั้งหลายเป็นไทกันจริง ๆ ใจลูกหลานว่า อย่าได้คิดนำสัตว์มากัก นวล และยังอาจล่ามรัดข้อมือ ข้อคอ ทั้งกายและใจ ขณะนี้หลายคนต้อง ขังเพื่อความสนุกของตน มิฉะนั้น ไว้ด้วยสายโซ่สีทองขนาดใหญ่ ถ่วง อุทิศแรงกายเป็นทาสงานจนเกินพอดี อาจต้องตกเป็นทาสของผู้อื่นเหมือน น้ำหนักตัวเองให้เดินได้ไม่ค่อยสะดวก ไป ก็เพราะเอาใจไปอยู่ในคุมขังของ บรรดาเชลยศึกเหล่านี้ ด้วยก้อนหินสีต่าง ๆ อย่างเป็นสุขปน ตรงนี้ ก็มาถึงแยกที่สองของ ทุกข์ ภาคภูมิแกมกังวล องอาจปน หวาดระแวง ความคิดใหม่ นั่นคือ อาจจะคิดกันไปว่า สังคมสมัยใหม่นี้ ไม่มีความเป็นทาส นั่นชีวิตแต่ละวัน แฝงไว้ด้วย ไม่มีการถูกกักขังแล้ว เพราะทุกคน ความกลัวนานัปการ ไม่สามารถดึง เป็นไทแก่ตน โดยลืมคิดกันเสียสนิทว่า ตัวเองให้หลุดออกจากค่านิยมแห่ง ค่านิยมสมัยใหม่ขณะนี้ กำลังกักขัง เงินได้ ทุกสิ่งทุกลมหายใจ จึงเป็นไป คนให้ทนอยู่ในสถานที่อันคับแคบบีบรัด เพื่องานและเงิน หมดโอกาสในสิ่ง ให้หมดเวลาที่จะหาความอภิรมย์ใส่ตน ใด ๆ จนกระทั่งบางทีหมดโอกาสแม้ และคนรอบตัว วันดีคืนดียังต้อง จะหยุด หรืออยู่ชื่นชมชื่นใช้กับสิ่งของ ติดแน่นอยู่บนถนนในรถยนต์คันที่ใหญ่ และเงินที่หามาได้เสียด้วยซ้ำ เท่ากับ ที่สุดก็ไม่เกินสี่เมตร เป็นเวลานาน ๆ ชีวิตทั้งชีวิต ได้ตกเป็นทาสค่านิยมแห่ง หรือวันละหลาย ๆ ชั่วโมง พร้อม กับสูดควันผมเอาควันพิษเข้าไปประหาร เงินตราไปแล้วโดยปราศจากเงื่อนไข คำว่า ทาส ครั้งนี้ จึงเขียนออก ตัวเองทีละเล็กทีละน้อยอีกด้วย มาจากความรู้สึกในใจ อย่างเสียดาย ค่านิยมที่ส่งผลมาจากความอยาก ค่า นิยมที่พรากเอาความสุขในสังคมที่สงบ สมถะ ทว่าอบอุ่นและสวยงามไปจาก ความเป็นไทย คนไทยในพระพุทธ ศาสนา มาช่วยกันปลดความทุกข์นี้ มา ช่วยกันให้โอกาสตัวเองให้หลุดจาก กระแสความเครียด ความกังวล ความหวาดระแวง และความกดดัน ด้วยการย้อนมองดูความต้องการที่แท้ จริงในชีวิตอีกครั้ง นับทวนเวลาดูอีกที ว่ายังเหลืออีกสักเท่าใด แล้วแสวงหา สิ่งที่จะทำให้เราหลุดไกลจากความทุกข์ ที่ตีวงล้อมเราอยู่ในขณะนี้ ซึ่งก็คงไม่ มีอะไรดีเท่ากับการหันมาศึกษาพุทธ เท่านี้ยังมิหนำ ทุกวันนี้หลายคน ที่คนไทยอุตส่าห์ได้อิสรภาพมาอย่าง ปรัชญาที่ว่าด้วยการแก้ปัญหาทางใจ กำลังกักขังตัวเองไว้ในค่านิยมแห่งวัตถุ ปลอดภัย ด้วยน้ำพระทัยทุ่มเทของ เพื่อยอยกความเป็นไทของคน หลายคนขาดอิสรภาพที่จะกินให้เป็นสุข สมเด็จพระปิยมหาราช ที่ทรงหวังให้ ไทย ให้เป็นไปดั่งพระประสงค์ของ นอนให้สบาย ไม่มีเวลาพักผ่อน นอน คนไทยดำเนินชีวิตอย่างเป็นสุขสมกับ พระพุทธเจ้าหลวงของเรา ไม่พอ ซึ่งยิ่งไปเสียกว่าการตกเป็นทาส ความเป็นชาวพุทธได้บนแผ่นดินไทย ในยุคต้น ๆ ก็เป็นได้ เพราะอะไร... ในพระบรมโพธิสมภารอย่างต่อเนื่อง เพราะไม่มีโอกาสแม้จะแหงน สืบไป มองท้องฟ้า ชื่นชมกับอรุณรำไร ชื่นใจ ฉะนั้น ฝากกันไว้ตรงนี้ว่า น่า มกราคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๑๗