การบำเพ็ญบุญและวาจาไพเราะ : หน้า 20/112

แล้วไม่กระเทือนตัวเองด้วย ไม่กระ เทือนบุคคลอื่นด้วย ไม่กระเทือน ทั้งตนและบุคคลอื่นด้วย กล่าววาจา ใดออกไปแล้ววาจานั้นไพเราะเสนาะ นึกถึงบุญของท่าน ที่ท่านได้บำเพ็ญ ถูกดวงบุญพอดี ทาน การให้สำเร็จ บารมีของท่านมา แน่วแน่ที่เดียว เป็นบุญดังนี้ เมื่อสำเร็จเป็นบุญ มั่นคงทีเดียว เมื่อมั่นคงเช่นนั้น แล้วก็เป็นที่ระลึกดังนี้ นี้เรียกว่า นางธรณีก็ผุดขึ้นมาบำบัดพญามาร ทานญจ ให้พ่ายแพ้ด้วยน้ำที่พระองค์ทรงหลั่ง เปยยวชชญจ เมื่อเรามีบุญ ให้ตกลงเหนือพื้นปฐพี นางธรณี เช่นนี้ไปอยู่ในสถานที่ใด ลูกก็มาก รับไว้รูดปราดเดียวเป็นทะเลท่วม หลานก็มาก พวกพ้องวงศาคณาญาติ พญามารป่นปี้หมด ยับเยิน แพ้ ก็มากทั้งนั้น เมื่อมีพวกมากเช่นนี้ พระพุทธเจ้าด้วยน้ำที่พระองค์ทรง เราจะทำอย่างไร? เราต้องอาศัย กรวดนั่นแหละ นี่พระองค์ทรงนึก ถึงทานบารมี ศีลบารมี เนกขัมมะ บารมี ปัญญาบารมี วิริยะบารมี ขันติบารมี สัจบารมี อธิษฐานบารมี เมตตาบารมี อุเบกขาบารมี ให้เป็น วาจาที่ไพเราะเสนาะโสต เมื่อกล่าว วาจาอันใดออกไปแล้ว เป็นที่ดึงดูด ใจ เหนี่ยวรั้งใจเป็นที่สมัครสมานใน กันและกัน ไม่เป็นที่กระทบกระเทือน ในกันและกัน ต้องใช้วาจาอย่างนั้น อาวุธผจญพญามารให้อันตรธานพ่าย เป็นคนชั้นสูง เป็นคนชั้นผู้ใหญ่ แพ้พระองค์ไป เราก็เหมือนกันต้อง เป็นคนชั้นพวกมาก ไม่ใช่พวกน้อย ภัยได้ทุกข์ก็นึกถึงบุญบารมีที่เราได้ ถ้ามีวาจาเช่นนั้น เรียกว่า เป็นคน สั่งสมอบรมมานี้ นิ่งอยู่กลางดวง สุภาพ เป็นคนมีมารยาท เป็นคน ธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ ใสบริ ที่มีถ้อยคำวาจาเป็นหลักเป็นประธาน สุทธิ์เท่าฟองไข่แดงของไก่ นิ่งอยู่ วาจาไพเราะอ่อนหวาน ไม่กระทบ ตรงนั้นแหละ กลางดวงนั่นแหละ กระเทือนผู้หนึ่งผู้ใด กล่าวออกไป โสตดึงดูด อยากจะฟังแล้ว อยาก จะฟังอีกอยู่ร่ำไป ดังนี้เรียกว่า ปิย วาจา วาจาไพเราะ วาจาอย่างนี้ แหละเป็นของสำคัญนักในหมู่มนุษย์ จำเป็นจะต้องใช้ อัตถจริยา จ ยา อิธ ประ พฤติให้เป็นประโยชน์แก่เพื่อนกันใน โลกนี้ มีพวกเท่าไรประพฤติให้ เป็นประโยชน์แก่กันและกันเท่านั้น อย่าเอาแต่ความสุขส่วนตัวผู้เดียวให้ ความสุขเสมอทั่วหน้ากัน เรียกว่า อตฺถจริยา จ ยา อิธ ประพฤติให้ เป็นประโยชน์แก่เพื่อนกัน ประพฤติ ให้เป็นประโยชน์แก่เพื่อนกันน่ะประ พฤติอย่างไร? มีลูกต้องแก้ไขให้ลูก เป็นปริญญา หญิงก็ให้เป็นปริญญา ชั้นหญิง ชายก็ให้เป็นปริญญาชั้น ๑๘ กัลยาณมิตร มกราคม ๒๕๓๖