การเสวยสุขอย่างเต็มที่ : หน้า 41/112

ตื่นเช้ามา ถ้าหากถูกความโกรธเข้าไป ครอบงำแล้ว เจอะใครต่อใครก็ขวางหู ขวางตาไปหมด ใครจะพูดจายิ้มแย้ม แจ่มใสอย่างไรก็ตาม เราก็มีความรู้สึก ว่า เขาพูดยั่วพูดเยาะไปหมด ประการที่ ๓ จิตอาภัพเพราะ ถูกความหลงครอบงำ โมหะคือความ หลง ความมืด เมื่อครอบงำแล้วจิตนั้น ก็เป็นจิตที่อาภัพ เหตุผลที่ใคร ๆ ว่าดี ก็ว่าไม่ดี เห็นผิดเป็นถูก เห็นถูกเป็นผิด กลับตาลปัตรไปหมด เพราะฉะนั้น วิธีที่เราจะเสวย สุขอย่างเต็มที่ เข้าถึงสุขที่เสรี เราจะ ต้องเปลื้องจิตให้หลุดพ้นจากความโลภ ความโกรธ ความหลง จะละโลภ ละโกรธ ละหลง ได้ด้วยการปฏิบัติธรรมเท่านั้น อย่าง อื่นจะทำไม่ได้เลย อย่างละโลภปฏิบัติ ได้ด้วยการให้ทาน ละโกรธปฏิบัติด้วย การรักษาศีล ละหลงปฏิบัติได้ด้วย การเจริญภาวนา สามอย่างนี้เท่านั้น ที่จะเปลื้องจิตให้หลุดพ้นจากความอา ภัพได้” ทานไม่ไหลริน ศีลไม่รักษา ภาวนาไม่ทำให้มาก แล้วจะไม่ลำบากได้อย่างไร ทานต้องไหลริน ศีลต้องรักษา ภาวนาต้องทำให้มาก แล้วจะไม่ลำบากตลอดไป อ้นว่า สุข ความสุข เป็นสิ่งที่ใคร ๆ ก็ต้อง การ ใคร ๆ ก็แสวงหา แต่ละคนก็เคย ความสุขที่แท้จริง ต้องมีความสดชื่น มีความเบิกบาน ไร้กังวล จิตเป็นอิสระในการเสวยความสุข มีความโปร่ง มีความเบา มีชีวิตชีวา อย่างนี้กิงเรียกว่าความสุข มกราคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๒๔