การบริโภคเนื้อมนุษย์ : หน้า 93/112

66 ผู้ใดค่าความชั่ว เพราะมัวคิดรักษาของรัก โดยการยึดมั่นว่า นี่เป็นของรักของเรา เขาท่าอนใส่เพิ่มค่าน จากความดี เสพของ กทิ้งแลายอ เหมือนพักเลงดื่มสุรา ที่เลือยพัช คนนั้นจะต้องประสบ ทุกข์ใน อยหน่าเพราะ ความประพฤตินั้น " เมื่อพระโพธิสัตว์ตรัสเช่นนี้ โจร การบริโภคเนื้อมนุษย์ เราจะมีชีวิตอยู่ โปรสาทตบมือหัวเราะแล้วทูลว่า อย่างไร โปริสาทผู้มีดวงเนตรมองด้วย “สหายสุดโสมพูดถึงเรื่องนี้ละ อัสสุชล กล่าวว่า หรือ พรนี้เท่ากับขอชีวิต ข้าพเจ้าจะถวาย “เนื้อมนุษย์เป็นที่รักอย่างยิ่งของ แก่ท่านได้อย่างไร โปรดขอพรอย่างอื่น ข้าพเจ้า ดูก่อนสุดโสม ขอท่านจงทราบ เถิด เนื้อมนุษย์เป็นอาหารที่ชอบใจยิ่ง ความจำเป็นไว้บ้างเถิดว่า ข้าพเจ้างด ของข้าพเจ้ามาเป็นเวลานานแล้วข้าพเจ้า เว้นไม่ได้ มันเป็นสิ่งจำเป็นที่สุดในชีวิต ยอมทนลำบากมาอยู่ในป่าก็เพื่อความสุข ของข้าพเจ้า” จากการเสพย์เนื้อมนุษย์ ข้าพเจ้าเว้น พระโพธิสัตว์ตรัสว่า การบริโภคเนื้อมนุษย์ไม่ได้ ขอท่านโปรด ขอพรอย่างอื่นเถิด” “ผู้ใดทำความชั่ว เพราะมัวคิด รักษาของรัก โดยการยึดมั่นว่านี่เป็น ลำดับนั้น พระโพธิสัตว์จึงตรัสว่า ของรักของเรา เขาทำตนให้เห็นห่างจาก “ท่านกล่าวว่า ไม่อาจเว้นการ ความดี เสพของรักทั้งหลายอยู่ เหมือน บริโภคเนื้อมนุษย์ได้ เพราะเป็นของรักยิ่ง นักเลงดื่มสุราที่เจือยาพิษ คนนั้นจะ ก็ผู้ใดทำบาปเพราะเหตุแห่งของรัก ผู้นั้น ต้องประสบทุกข์ในเบื้องหน้าเพราะความ เป็นพาลดูก่อนโปรสาท เมื่อท่านคิดอยู่ว่า ประพฤตินั้น นี่เป็นของรักแห่งเรา แล้วทำบาปเพราะ “ส่วนบุคคลใด รู้จักตัวดี ไม่ทำ ของรักนั้น ชื่อว่าทำตนให้เหินห่างจาก บาปเพราะของรัก เสพอริยธรรม แม้ด้วย ความดี จะไม่ได้ประสบสิ่งอันเป็นที่รัก การฝืนใจ เหมือนคนป่วย มีความทุกข์ ทั้งหลาย ตนแลประเสริฐที่สุด ยอด จำใจดื่มโอสถ บุคคลนั้นจะได้รับความ เยี่ยมที่สุด เพราะตนที่บุคคลอบรมแล้ว สุขในเบื้องหน้า เพราะความประพฤตินั้น ภายหลังจะพึงได้รับสิ่งอันเป็นที่รักทั้ง เพราะฉะนั้น ท่านจงดื่มโอสถเถิด จง หลาย บุคคลผู้ทอดทิ้งความดีเสียแล้ว รู้สึกตัวเถิด” แม้ของอันเป็นที่รักก็ไม่อาจรักษาไว้ได้ โปรสาทกล่าวว่า ตนอันเป็นที่รักยิ่งกว่าสิ่งใดก็ไม่อาจคุ้ม “ข้าพเจ้าต้องละทิ้งชนกชนนี ทั้ง ครองรักษาให้พ้นภัยคือความชั่ว อันมี เบญจกามคุณอันน่าเพลินใจยิ่งมาอยู่ใน ลักษณะดึงเหนี่ยวตนให้ต่ำลงแล้ว จะ ป่าก็เพราะพอใจในมังสะมนุษย์ ข้าพเจ้า คุ้มครองรักษาสิ่งอันเป็นที่รักอย่างอื่นได้ ให้พรนั้นแก่ท่านก็เท่ากับให้ชีวิตทีเดียว” อย่างไร” เมื่อพระโพธิสัตว์ตรัสอย่างนี้ โจร พระโพธิสัตว์ทักท้วงว่า “พวกบัณฑิตย่อมไม่กล่าววาจา โปรสาทรู้สึกหวาดหวั่น ดำริว่า เราไม่ เป็นสอง พวกสัตบุรุษย่อมมีปฏิญาณ อาจให้ท่านสุตโสมปล่อยพรนี้เสียได้ละ เป็นสัตย์ ท่านได้ขอให้ข้าพเจ้ารับพร กระมัง มังสะมนุษย์เล่าเราก็มิอาจงดได้ เมื่อข้าพเจ้าขอรับเหตุไฉนท่านจึงบิดพริ้ว” จะทําอย่างไรดีหนอ ถ้าเขาขอพร อย่างอื่น เราจะให้ทันที แต่นี่ขอให้เว้น โปรสาทร้องไห้อีก แล้วกล่าวว่า “ข้าพเจ้าต้องทนรับบาปมานาน มกราคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๙๑