วันวิสาขบูชา : หน้า 2/113

วิสาขบูชา “วันแห่งการตรัสรู้ธรรม” เราย้อนเวลากลับไปหาอดีตเมื่อ สามารถค้นพบหนทางอันหลุดพ้นจาก ทางให้ถึงความเป็นอริยบุคคล 1 ประมาณกว่า ๒,๐๐๐ ปีมาแล้ว มรรคาของชีวิต” คือการเวียนว่ายตาย เมื่อทรงค้นพบหนทางแห่งการ เราจะพบมหาบุรุษท่านหนึ่งที่ได้สั่งสม เกิดอันเป็นบ่อเกิดแห่งทุกข์อันมหาศาล หลุดพ้นแล้ว ด้วยพระมหากรุณาธิคุณ บุญบารมีมาแล้วอย่างเต็มเปี่ยม เป็น ได้เข้าถึงแก่นแท้ของชีวิตที่เป็นความสุข พระองค์ก็ยังเอาธรรมวิเศษมาสั่งสอน เวลานับอสงไขยกัป เพื่อแสวงหาธรรม อันแท้จริง อันเป็นเครื่องน่าชีวิตให้หลุดพ้นจาก โปรดมนุษย์ทั้งหลาย ประดุจดังโคม การค้นพบทางพ้นทุกข์ พบสุขนี้ ประทีปดวงใหญ่เป็นแสงชัยที่สาดส่อง ความทุกข์ในวัฏสงสาร แม้ในชาติ เรียกว่า การตรัสรู้ คือการรู้แจ้ง หมาย นำทางไปสู่ชีวิตใหม่ สุดท้ายนั้น ก็ยังยอมเสียสละความสุข ถึงรู้อริยสัจ ๔ ได้แก่ อิสริยยศ และราชสมบัติ ซึ่งเป็นยอด ทุกข์ เป็นบ่อเกิดแห่งความไม่ ปรารถนาของบุคคลทั้งหลาย มาใช้ชีวิต สบายกาย ความไม่สบายใจ อย่างนักบวช แม้จะพบความลำบาก สมุทัย ต้นเหตุหรือสาเหตุที่ทำให้ วันนี้จึงเรียกว่า “วันวิสาขบูชา” เป็นวันที่ได้เกิดเหตุการณ์อันมหัศจรรย์ คือ เป็นวันประสูติ ตรัสรู้ ปรินิพพาน ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้เป็นพระ บรมศาสดานั่นเอง ทุกขเวทนานานัปการ แต่ด้วยความ เกิดความทุกข์ได้แก่ความทะยานอยาก เพียร และความอดทนอย่างยิ่ง ความ ต่าง ๆ ปรารถนาที่ท่านตั้งใจไว้ก็หาได้สั่นคลอน ไม่ จนในที่สุด คืนวันเพ็ญขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน 5 นั่นเอง มหาบุรุษท่านนั้น ก็ นิโรธ ความดับทุกข์ การดับความ ทะยานอยาก อย่างไม่อาลัยอาวรณ์ มรรค ข้อปฏิบัติหรือวิธีการในการ ดับทุกข์ อันได้แก่ มรรค ๘ อันเป็นหน เหล่าพุทธ เมื่อวันนี้เวียนมาถึง ศาสนิกชนก็จะได้น้อมรำลึกถึงพระมหา กรุณาธิคุณของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ด้วยการปฏิบัติบูชา