การประชาธิปไตยและวัดในพุทธศาสนา : หน้า 53/113

000 มุมหนึ่งของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด การที่จะนำตัวอย่างเหล่านี้ขึ้นมาชี้แจงให้ชาวโลก ความรู้กว้างขวาง และมีภูมิปัญญามากเพียงพอที่จะ ได้ทราบนั้น มีความจำเป็นต้องอาศัยผู้ที่มีความรู้ความ อธิบายได้อย่างลึกซึ้งถึงขนาดที่สามารถจะทำให้ผู้ฟัง เข้าใจในเรื่องหลักการของประชาธิปไตย เรื่องการประชุม ประทับใจ ตัวบทกฎหมายต่างๆ มาเปรียบเทียบให้ผู้อื่นเข้าใจตามได้ ดังความหมายของคำว่า “วัด” ในสามัญสำนึก และผู้นั้นต้องเข้าใจหลักธรรมและมีความรู้ในภาษาบาลี ของคนไทยโดยทั่วไปกับ “วัด” ในยุคพุทธกาลนั้น ดู อย่างดี นี่เป็นคุณลักษณะของพระพุทธศาสนาที่ศาสนา อื่นจะนำมาใช้หรือปฏิบัติตามก็ทำได้ยาก เพราะศาสนา ส่วนใหญ่ในโลกมุ่งเอาแต่ความเชื่อ และอำนาจของสิ่ง ศักดิ์สิทธิ์เป็นประการสำคัญ โดยขาดพื้นฐานของประ ชาธิปไตย จะแตกต่างกันราวฟ้ากับดินเพราะ “วัด” ในสมัยพุทธ กาลนั้นไม่ใช่สถานที่ หากแต่เป็นรูปแบบของความเป็น อยู่ของพระภิกษุที่มีศีลที่เสมอกัน มีทิฏฐิที่เสมอกัน เป็นแบบเดียวกัน มีความเป็นอยู่ที่เสมอภาค และ รับผิดชอบซึ่งกันและกัน มีพื้นฐานของความเมตตาที่ ตัวอย่างที่ได้ยกขึ้นมานี้ เป็นเพียงประเด็นปลีก แสดงออกมาทางกาย ทางวาจา และทางใจ พระภิกษุ ย่อย ถ้าได้มีการค้นคว้าวิจัยกันอย่างละเอียด เราจะได้ แต่ละรูปนั้น มิใช่รับผิดชอบกันเฉพาะในความเป็นอยู่ ความรู้อีกมากมาย ส่วนนักวิชาการมีทัศนะต่อคัมภีร์ ทางด้านกายแต่เพียงอย่างเดียว แต่ยังรวมไปถึงความ ทางพุทธศาสนาว่าเป็นเอกสารทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญ ประพฤติ มีการปฏิบัติธรรมสม่ำเสมอ และช่วยให้การ มีประโยชน์ต่อนักประวัติศาสตร์และนักวิชาการอีกหลาย ศึกษาซึ่งกันและกัน ใครที่รู้อะไรมาที่เป็นประโยชน์ก็ ทำให้เข้าใจภูมิปัญญาของคนในสมัยพุทธกาล นำมาถ่ายทอดให้คนอื่นได้รู้ได้เข้าใจ หรือมีการตักเตือน แต่ผู้ที่จะสามารถนำมาอธิบายให้คนยุคใหม่เข้าใจได้ใน กันโดยธรรม เป็นต้น ประเทศไทยหรือต่างประเทศก็ดี จำเป็นต้องเป็นผู้ที่มี แขนง ข้อดีประการหนึ่งของสังคมสงฆ์ในประเทศสหรัฐ พฤษภาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๕๑