การสอนธรรมะและการใช้ชีวิต : หน้า 77/113

มุ่งแต่จะกอบโกยผลประโยชน์ให้กับตัวเองเท่านั้น วันหนึ่งขณะที่ท่านกำลังสาละวนขนสบงจีวร หลาน ๆ อย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่างนะคะ ลองมาอ่าน สังฆาฏิ เป็นสำรับ ๆ และเครื่องนุ่งห่มอื่น ๆ ที่มี นิทานที่น่าอืดจะเล่าให้ฟัง มีข้อคิดดี ๆ มาฝาก อยู่มากมายเป็นกองพะเนินออกมาตากที่หลังกุฏินั้น หลาน ๆ ด้วยค่ะ เพื่อนพระภิกษุกลุ่มหนึ่งผ่านมาเห็นเข้าจึงกล่าว ครั้งหนึ่งในสมัยพุทธกาล มีกุฎมพี่ผู้หนึ่งเป็น ตำหนิว่า คนเจ้าสำรวย รักสวยรักงาม และเห็นแก่ความ “พระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงมี สะดวกสบายจนน่าระอา วันหนึ่งเขามีโอกาสได้ พุทธานุญาตจำกัดให้พระภิกษุมีเพียงผ้าสามผืนคือ ฟังพระพุทธโอวาทอันไพเราะจับใจ ประกอบด้วย สบง จีวร และสังฆาฏิ ไว้ใช้นุ่งห่มเท่านั้น เพื่อฝึก เหตุและผลลุ่มลึกไปตามลำดับ บังเกิดความเลื่อม ความเป็นผู้มักน้อย แต่ท่านกลับมักมาก สะสม ใสศรัทธาจนเปี่ยมล้น ใครจะสละเหย้าเรือน บริขารไว้มากมายล้นเหลือ ช่างเป็นการไม่สมควร ออกบวชเช่นเพื่อนบ้านบ้าง แต่ติดขัดด้วยเรื่อง เลย” แล้วก็นำตัวพระภิกษุเจ้าสำรวยรูปนี้ไปเฝ้า ครอบครัว จนกระทั่งต่อมาไม่นานนัก เมื่อภรรยา เสียชีวิตลงจึงได้ออกบวช แต่โดยเหตุที่มีนิสัยเจ้า ครั้นทรงซักถามได้ความ สำรวยมาแต่ต้น ดังนั้นก่อนจะออกบวช ได้จัด ตามเป็นจริงแล้วก็ทรงตำหนิซ้ำอีกว่า “ดูก่อนภิกษุ แจงให้ข้าทาสบริวารไปช่วยกันสร้างกุฏิหลังงาม ในศาสนาของเรานี้ ล้วนสรรเสริญคุณของความ ขนาดใหญ่ ใช้วัสดุก่อสร้างชั้นที่เตรียมไว้หลังหนึ่ง เป็นผู้มักน้อย สันโดษ รักสงบ และการปรารภ ที่เชตวันมหาวิหาร โดยวินัยพุทธบัญญัติแล้ว ถ้าพระภิกษุรูป ใดปรารถนาจะสร้างกุฏิอยู่เอง จะต้องสร้างเป็น กุฏิขนาดเล็ก มีขนาดกว้างยาวเท่าที่กำหนด เพียง อาศัยอยู่ได้ลำพัง ๆ ก็พอแล้ว ห้ามสร้างใหญ่โต พระผู้มีพระภาคเจ้า พระบรมศาสดา ความเพียรเผาผลาญกิเลสให้สิ้นไปมิใช่หรือ แล้ว ทำไมเธอจึงไม่เชื่อฟัง กลับทำในสิ่งที่ไม่ควรสะสม บริขารไว้มากมายถึงปานนี้ พระภิกษุเจ้าสำรวยได้ยินดังนั้น แทนที่จะ สำนึกผิด กลับเกิดโทสะพลุ่งพล่านแสดงอาการ เกินกว่านั้นเป็นอันขาด แต่ถ้าต้องการกุฏิขนาดใหญ่ อึดฮัด กล่าวประชดประชันพระพุทธองค์ขึ้นว่า กว่าที่กำหนดจะต้องหาเจ้าภาพมาสร้างให้ ห้าม สร้างเองโดยเด็ดขาด เนื่องจากกุฎมพีผู้นี้รู้พระ วินัยอยู่บ้าง จึงรีบมาสร้างกุฏิเตรียมไว้ก่อน อีกทั้ง ยังสร้างโรงไฟ และโรงครัวไว้เก็บตุนอาหารอีกด้วย แม้เครื่องนุ่งห่ม เช่น สบง จีวร ฯลฯ ก็จัดเตรียม ไว้หลายชุด เพื่อผลัดเปลี่ยนได้ตามใจชอบ ดังนั้น หลังจากบวชแล้ว ท่านจึงมีบริขารต่าง ๆ สะสม ไว้จนล้นกุฏิ เท่านั้นไม่พอ ยังเรียกคนใช้เก่ามา คอยติดตามปรนนิบัตินวดมือ นวดเท้า ประกอบ “ถ้าเช่นนั้น ต่อไปนี้ ข้าพระพุทธเจ้าจะ บวชอยู่ในศาสนานี้ โดยนั่งแต่เพียงผ้าสองผืน เดียวอย่างนี้เท่านั้น” ว่าแล้วก็สลัดจีวรที่ห่มทิ้งเสีย ยืนเปลือยอกอยู่ท่ามกลางหมู่สงฆ์ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็มิได้ทรงถือโทษกลับ ทรงพระกรุณาระลึกชาติหนหลังด้วยบุพเพนิวาสา นุสติญาณ ตรัสเตือนสติด้วยพระสุรเสียงอันกังวาน นุ่มนวลว่า “ดูก่อนภิกษุ เมื่อชาติปางก่อนโน้น เธอเคย อาหารให้ฉันตามใจชอบ เช่นเดียวกับฆราวาส เกิดเป็นผีเสื้อน้ำ ต้องเสียเวลาท่องเที่ยวแสวงหา อีกด้วย เทวธรรมคือ หิริ โอตตัปปะ ด้วยความลำบาก พฤษภาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๒๕