การสอนลูก : หน้า 101/113

ซึ่งจะขนออกมาจากโรงงานในวันรุ่ง ขึ้น บังเอิญพอดีวันนี้โรงเรียนของ ลูกชายก็หยุด อยู่บ้านแกก็เลยเล่น บ้าง เข้ามาช่วยหยิบโน่นหยิบนี่เป็น บางครั้ง แล้วขึ้นไปบนบ้านหายเงียบ ไปเลย งานเสร็จเมื่อบ่ายแก่ ๆ อาบ น้ำเสร็จผมตั้งใจจะขึ้นไปเอนหลังบ้าง เห็นลูกฟุบหลับอยู่หน้าทีวีที่เปิดทิ้ง เอาไว้ผมก็เลยปิด “ปิดทำไม” แกถามขึ้นมา ทันที “ไม่ดู...จะเปิดให้เปลืองไฟ ทำไม” “ผมจะดู” พูดพลางแกก็ เอื้อมมือมากดปุ่มเปิด “จะดูก็ลุกขึ้นมานั่งดู ห้าม นอน” ผมสั่งเสียงเด็ดขาด “ทีป่าทําไมนอนได้” “อุวะ...ก็ป่าไม่ได้ดูด้วยนี่” แกลุกขึ้นมานั่งด้วยอาการ กระแทกกระทั้น ผมชั่งใจอยู่นานกว่า จะตัดใจไม่ลุกขึ้นมาจัดการสั่งด้วย หลังมือสักป้ายสองป้าย ผมเคลิ้มหลับไปพักหนึ่ง รู้สึก ตัวตื่นเพราะเสียงปลุกของภรรยาที่ มาตามให้ลงไปทานข้าว ขณะนั้น 66 เป็นอันว่าการสอน ของเราได้ผลดีเกิน คาด เกินกว่าที่เป็น แม่จะยอมรับได้ ดังนั้นคําถามต่อไป “ลงไปดื่มข้างล่างเลยไหม จะต้องลงไปกินข้าวอยู่แล้ว” ภรรยา แนะนำโดยไม่รู้ถึงความในใจของผม “จะกินน้ำอุ่นก่อนค่อยลงไป เร็ว ๆ สิอาตี้ มัวตะบิดตะบวยอยู่กับ ทีวีอยู่นั่นแหละ" ลูกชายหันหน้ามาค้อนควัก แล้วคว้าแก้วน้ำข้างตัวเดินลิ่วเข้า ห้องน้ำไป ในใจผมคิดว่าแกจะเอา แก้วไปล้าง แต่ตอนกลับออกมา แกกลับเอาแก้วใบนั้นมายื่นให้ผม “อะไร” ในใจผมนึกว่าแกคงเปิดเอา น้ำจากก๊อกประปาให้ผมดื่ม “น้ำอุ่น” เ ผมยื่นมือไปรับแก้วน้ำมา อยากรู้ว่าน้ำนั้นจะอุ่นสักแค่ไหน เมื่อ มือกำรอบขอบแก้วรู้สึกถึงไออุ่น ที่ แผ่กระจายสู่ผิวมือ จึงดึงมือเข้ามา หาตัว พอก้มมองก็เห็นน้ำสีเหลือง อ่อนบนผิวมีฟองบาง ๆ แผ่กระจาย “มันน่าอะไรของลื้อวะ” “น้ำอุ่น” แกตอบด้วยอาการ จึงตามมาเพื่อหา บางอย่างให้ตัวเอง 99 เป็นปกติ “เอามาจากไหน” คราวนี้แม่ เป็นฝ่ายถาม “ในนี้” แกชี้มือไปที่ก๊อก ประจำตัว “อาตี้!” ผมลืมตัวแผดเสียง “มันจะดูให้ได้พระแสงอะไร ลั่น ขึ้นมาวะ” ผมคิดในใจ ทันใดนั้นก็ “บังอาจยังไงถึงเอาเยี่ยวมา คิดอยากแกล้งแกขึ้นมาด้วย “คอแห้งจัง อาตี้ลงไปเอา น้ำอุ่นมาให้ป้าแก้วหนึ่งไป” ให้ป๋ากิน” “ก็ป่าจะเอาน้ำอุ่น” แกตอบ ด้วยอาการสงบไม่ตื่นเต้นแต่อย่างใด พฤษภาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๙๙ ลูกชายก็ยังนั่งดูทีวีไม่เลิกไม่แล้ว