การตอบแทนพระคุณครู : หน้า 58/113

๕๖ กัลยาณมิตร พฤษภาคม ๒๕๓๖ ต้องสั่งสอน จึงไม่มีสิ่งของใดสามารถ ชดเชยได้กับแรงกายแรงใจนั้น ๆ นอก เสียจากการนำเอาความรู้ที่ได้มาใช้ อย่างเต็มที่ และสอนสั่งยังรุ่นต่อ ๆ ไป ให้กับใครก็ได้ ไม่ว่าจะเป็นคนไกล คนใกล้ คนในบ้านหรือว่าลูกหลาน ไหนๆ พร้อมทั้งการกระทำตนเป็น ก็คือครูของลูก ผู้ใหญ่ในบ้าน ผู้ใหญ่ ในสังคม ก็คือครูของผู้คน ลูกหลาน รุ่นหลัง พี่คือตัวอย่างของน้อง ต่าง รับทอดรับช่วงกันไปเป็นทอดๆ ต่างคน จึงต่างเป็นครูให้แก่คนรุ่นต่อ ๆ ไป ของตน ในที่สุด การตอบแทนพระคุณครู จึงเดินมาหยุดอยู่ที่การฝึกตนเป็นคน รู้จักการให้ ไม่มองเห็นตัวเองเป็นจุด สําคัญที่สุด เด่นที่สุด สุขที่สุด หรือว่า ทุกข์ที่สุดของสังคม ในขณะเดียวกับ ไม่มองจุดเสียของใคร ถ้าไม่สามารถ แนะนำข้อแก้ไขอย่างจริงใจให้แก่คนผู้ นั้นได้ อีกทั้งยังต้องมีความรู้สึกพร้อม ที่จะรัก หรือให้อภัยแก่ใครก็ได้ ด้วย ความเข้าใจที่ว่า “ไม่มีใครอยากเป็น คนเลว” ทุกคนปรารถนาความดี อยาก เป็นคนดี อยากเป็นที่รัก...เหมือนกัน หากทุกคนทำได้เช่นนี้ เป็นได้ คนที่อยู่ในร่องของศีลและธรรม ซึ่งมี อย่างนี้ เท่ากับว่ากำลังตอบแทนพระ แต่จะยิ่งย้ำความรู้ให้ทวีคุณค่า ส่งเป็น ความชื่นใจกลับไปสู่คุณครูได้อีกต่อหนึ่ง คำว่า “ครู” ที่แท้คือสัญลักษณ์ ของ “การให้อย่างไม่หวัง สิ่งใดเป็น เครื่องตอบแทน” นอกจากความสุข ความสําเร็จของผู้ที่ได้รับ และการให้ ก็มิได้จำกัดอยู่แต่ เฉพาะวิชาความรู้บนกระดานดำ หรือ บนหน้าหนังสือเท่านั้น แต่ว่าครอบ คลุมออกไปได้ถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็น คุณครูของตนเองได้อย่างถูกต้องที่สุด และกับครูทุกคนด้วย เพราะการประ พฤติตนเช่นนี้ เท่ากับทำให้ความรู้ทั้ง หมดในตัวเราที่ได้รับถ่ายทอดมามีค่า ไปเสียทั้งนั้น ทำให้ทุกคนที่ได้ชื่อว่า เป็นครูของเรา ล้วนเป็นบุคคลที่ควรค่า แก่ความเคารพ หรือยัง..? แล้วได้กระทำตนให้เป็นเช่นนี้ ถ้ายัง เริ่มต้นเสียเลยจะดีไหม แบบอย่างต่อผู้พบเห็น ต่อคนใกล้ชิด เพื่อครูของเรา และสิริมงคลในชีวิต ไม่ว่าจะเป็นการกระทำ ความคิด หรือ ของเราและครอบครัว ว่าความประพฤติ สังคมจึงโยงใยอย่าง เห็นได้ชัด เพราะพ่อแม่ที่แท้ส่วนหนึ่ง