การขับไล่พระวักกลิ : หน้า 92/113

ตรัสรู้ธรรมพิเศษแน่ ดังนั้นเมื่อถึง วันเข้าพรรษาได้ทรงขับไล่พระวักกลิ ด้วยพุทธดำรัสว่า “อเปหิ วกกล แปลว่า “วักกลิเธอจงหลีกไป” คือ ไปให้พ้นจากสำนักของตถาคตเถิด พระวักกลิเมื่อได้ยินดังนั้นแล้วเกิด ความเสียใจคิดว่า เมื่อพระพุทธ องค์ทรงขับไล่แล้ว เราจะมีชีวิตอยู่ ต่อไปทำไม คิดดังนั้นแล้ว ก็ขึ้นไป บนภูเขาคิชฌกูฏ หวังที่จะกระโดด ลงไปในเหว เพื่อฆ่าตัวเองให้ตาย จากโลกนี้ไป พระบรมศาสดาทรงทราบถึง ความอ่อนเปลี้ยเพลียใจของพระวัก กลแล้วทรงดำริว่า “ภิกษุนี้ เมื่อไม่ ได้ความปลอบโยนจากตถาคต คงจะ ทำลายอุปนิสัยแห่งมรรคและผลทั้ง หลายให้พินาศไป” จึงทรงเปล่ง พระรัศมีไป เพื่อแสดงให้พระวักกลิ เห็น เมื่อพระวักกลิเห็นพระบรม ศาสดาแล้ว ก็เกิดปีติปราโมทย์อัน แรงกล้า ประดุจบุคคลตักน้ำมาเท ลงในสระที่แห้งฉะนั้น พระพุทธองค์ ทรงเหยียดพระหัตถ์ออกไป และ ตรัสว่า “มาเถิดวักกลิ เธออย่ากลัวเลย จงแลดูตถาคต ตถาคตจักยกเธอขึ้น เหมือนพยุงช้างตัวจมในเปือกตม ขึ้นมาฉะนั้น มาเถิดวักกลิ เธออย่า กลัวเลย จงแลดูตถาคต ตถาคตจัก ยกเธอขึ้น เหมือนบุคคลผู้ช่วย พระจันทร์ยามที่ถูกราหูจับ ฉะนั้น” พระวักกลิบังเกิดปีติอย่างแรง กล้าขึ้นแล้วว่า “เราได้เห็นพระบรม ๙๐ กัลยาณมิตร พฤษภาคม ๒๕๓๖ 66 ดูก่อนวักกลิ ประโยชน์อะไร จะมีแก่เรอ เพราะการ เาดูร่างกาย อันบูดเน่า วักกลิ ผู้ใดเห็นธรรม ผู้นั้นชื่อว่าเห็นตถาคต ผู้ใดเห็นดดา ด ผู้มั่นชี่อว่าเห็นธรรม ศาสดาแล้ว พระองค์ตรัสเรียกเราว่า มาเถิดวักกลิ” จึงทำให้ลืมหนทาง ที่ตนมาว่า มาจากไหน แล้วจะไป ทางไหนหนอ เมื่อท่านไม่เห็นทางที่ จะไป จึงเหาะขึ้นไปในอากาศมุ่ง ตรงไปยังที่เฉพาะพระพักตร์พระ บรมศาสดา ขอ ขณะที่เท้าข้างหนึ่งยัง เหยียบอยู่ที่ภูเขานั้น ใจก็พลันนึก ถึงพระคาถาที่พระผู้มีพระภาคเจ้า ตรัสแล้ว ข่มปีติในอากาศนั้น แล้ว ได้สำเร็จพระอรหันต์พร้อมด้วยปฏิ สัมภิทา ๔ ประณมมือขึ้นถวาย บังคมพระบรมศาสดา ในเวลาที่ ถวายบังคมอยู่นั่นเอง ได้ลงจาก อากาศมายืนอยู่ในสำนักของพระ บรมศาสดาแล้ว ต่อมาภายหลัง พระบรม ศาสดาประทับนั่ง ณ ท่ามกลางพระ อริยสงฆ์ ทรงตั้งพระวักกลิเถระไว้ ในตำแหน่งเอตทัคคะ เลิศกว่า ภิกษุทั้งหลาย ผู้เป็น “สัทธาวิมุตติ” คือผู้หลุดพ้นจากกิเลสด้วยศรัทธา สำหรับอดีตชาติที่ทำให้พระ วักกลิเถระประสบกับการสิ้นภพสิ้น ชาติเป็นพระอรหันต์นี้ ในคัมภีร์ อุปทานได้กล่าวไว้ว่า ในหนึ่งแสน 99 กับล่วงมาแล้ว มีพระพุทธเจ้าพระ องค์หนึ่งทรงพระนามว่า “พระปทุ มุตตระ” เสด็จอุบัติขึ้นในโลก ท่าน ทรงยกย่องพระสาวกของพระองค์ ด้วยสุรเสียงอันไพเราะ ซึ่งเปล่ง ออกจากพระโอษฐ์อันมีกลิ่นหอม เหมือนดอกบัวว่า “ผู้มีศรัทธาแก่กล้า มีอาลัย